«So Anyway…» (Crown Archetype, 392 σελ.)
Ο Βρετανός και πανύψηλος (1,97 μ) Τζον Κλιζ μεγάλωσε σε μία φτωχική οικογένεια, αλλά πήγε σε ιδιωτικό σχολείο για να λάβει «καλή εκπαίδευση». Χρησιμοποιώντας το χιούμορ «έσπαγε» την επιθετική συμπεριφορά των συμμαθητών του, που τον κορόιδευαν για το ύψος του, και αργότερα παραμέρισε τη Νομική για να επικεντρωθεί στο γράψιμο.
Όταν κάποια στιγμή γνώρισε στη θρυλική ομάδα Footlights του πανεπιστημίου τον Γκράχαμ Τσάπμαν και πολύ αργότερα τους Τέρι Γκίλιαμ, Μάικλ Πάλιν, Τέρι Τζόουνς και Έρικ Άιντλ, έγραψε ιστορία. Οι Μόντι Πάιθον επέβαλαν (και καθόρισαν) τα μη-όρια της κωμωδίας.
Στις περισσότερες αυτοβιογραφίες το περιεχόμενο προσπαθεί να υπηρετήσει την κουτσομπολίστικη αδυμονία του αναγνώστη και τις εμπορικές προσδοκίες του εκδότη. Όχι εδώ.
Γραμμένο με τον τρόπο που εκείνος επιλέγει και όχι με τον τρόπο που το κοινό θέλει, το «So, Anyway…» δεν περιλαμβάνει προκλητικά τους Μόντι Πάιθον, το «Fawlty Towers» και τους περίφημους γάμους του Τζον Κλιζ.
Η μόνη αναφορά στους Πάιθον γίνεται προς το τέλος του βιβλίου και σχετίζεται με την επανένωση του γκρουπ και τις live εμφανίσεις τους. Ο Κλιζ μάλιστα υπογραμμίζει «Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως είναι δυνατόν να μη νοιώθω ενθουσιασμό, ούτε στο ελάχιστο».
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως το βιβλίο είναι η γκρινιάρικη εξομολόγηση ενός υπερήλικα κλόουν.
Ανατρέχοντας στα πρώτα 30 χρόνια της ζωής του, ο Κλιζ αποδέχεται πως είναι δυσκολότερο να είσαι αστείος, παρά έξυπνος και με λόγο στοχαστικό, σαρκαστικό, αστείο και σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός κωμικού εν τη γενέσει.
