Πέρα από το προφανές παράδειγμα των γυναικών βαμπ, οι κινηματογραφικοί μύθοι είναι γεμάτοι από σχέσεις κρυπτο-βαμπιρικές.
Μετρ ενός παιχνιδιού εξάρτησης, σαγήνης και μεταφορικής αφαίμαξης, τα «τέρατα» εδώ δεν μπήγουν τα δόντια στον λαιμό σου και δεν κοιμούνται σε φέρετρο.
Γι’ αυτόν τον λόγο, όμως, είναι πολύ πιο δύσκολα στον εντοπισμό, άρα πιο επικίνδυνα.
Μερικά μόνο παραδείγματα από την κινηματογραφική ιστορία:
– Η βαμπιρική περσόνα του ιδιοφυούς δρος Μαμπούζε, που στις ταινίες του Φριτζ Λανγκ «Δρ Μαμπούζε, ο Παίχτης» (1922) και «Η Διαθήκη του Δρος Μαμπούζε», θέτει τις ικανότητες υπνωτισμού του στην υπηρεσία της ακραίας εξουσιαστικής του μανίας. Η υπαγωγή της ταινίας στον γερμανικό εξπρεσιονισμό και οι αναφορές στην άνοδο του Χίτλερ είναι, εξάλλου, κοινά χαρακτηριστικά των ταινιών του Λανγκ με τον «Νοσφεράτου».
– Ο εντελώς βαμπιρικός Χάρι Λάιμ, «Τρίτος Ανθρωπος» ερμηνευμένος ιδανικά από τον Ορσον Γουέλς στην ταινία του Κάρολ Ριντ. Στη ρημαγμένη από τον πόλεμο Βιέννη, ο Λάιμ είναι εκεί ακόμα και όταν τα ίχνη του αγνοούνται. Θεωρείται νεκρός, αλλά κρύβεται στις σκιές, απ’ όπου θα βγει για μια τελευταία παράσταση, για έναν υποβλητικό μονόλογο στον τροχό ενός λούνα παρκ και για να πάρει την καρδιά μιας γυναίκας μαζί του για πάντα.
– Στην «Περσόνα», το βαμπιρικό παιχνίδι ανταλλαγής προσωπικοτήτων φτάνει στα άκρα. Η ηθοποιός που έχει χάσει τη φωνή της και η νοσοκόμα της κλείνονται σε μια έπαυλη, όπου η μία μοιάζει να ρουφά το αίμα της άλλης μέχρι οριστικής ένωσης.
– Περίπτωση που θα ταίριαζε στον αδόκιμο όρο του homme fatale, δηλαδή του μοιραίου άντρα, είναι ο Τομ Ρίπλεϊ. Ο γοητευτικός αμοραλιστής, αριβίστας χαρακτήρας που γεννήθηκε από την πένα της Πατρίσια Χάισμιθ, θα γνωρίσει πλείστες παραλλαγές στη μεγάλη οθόνη («Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ», «Γυμνοί στον Ηλιο», «Το Παιχνίδι του Ρίπλεϊ») με τη βαμπιρική του πλευρά να είναι πάντα εμφανής.
– Ένας κατά συρροή δολοφόνος που μένει ασύλληπτος μπορεί να μετατραπεί σε βαμπίρ για τους εξουθενωμένους διώκτες του. Αυτός είναι ο αφηγηματικός μηχανισμός του «Zodiac», με τον Ντέιβιντ Φίντσερ να καταδεικνύει τη σταδιακή αφαίμαξη των ηρώων του στο πέρασμα του χρόνου. Οι εμμονές, το ξέρουμε καλά, είναι τα πιο αιμοβόρα βαμπίρ.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
