Η Τζένιφερ Κόνελι ανήκει στο σπάνιο είδος των “παιδιών θαυμάτων” που καταφέρνουν να επιβιώσουν και ως ενήλικες στο αδηφάγο Χόλιγουντ. Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση σε ηλικία μόλις δώδεκα χρόνων. Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της στην ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι Ρέκβιεμ για Ενα Ονειρο. Με αφορμή την ταινία, μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της όχι απλά για το σινεμά, αλλά κυρίως για την ίδια τη ζωή. . .
Μια τόσο μακρινή απουσία. . .
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δε με βλέπετε πιο συχνά. Τα τελευταία δύο χρόνια πάντως έκανα το Ρέκβιεμ Για Ενα Ονειρο, το Waking The Dead και το Pollock. Πρόσφατα έκανα ένα μεγάλο διάλειμμα για να κάνω παιδί. Αυτό τον καιρό θέλω να δουλεύω σε φιλμ που πραγματικά με εμπνέουν, ώστε να τα υποστηρίξω αφιερώνοντάς τους το χρόνο μου. . .
Κινηματογραφώντας άσχημα όνειρα. . .
Πιστεύω ότι το Ρέκβιεμ είναι εξαιρετικά έξυπνο, γενναίο, δημιουργικό και ενδιαφέρον. Είναι επίσης μια ιδιαίτερα σκληρή ταινία. Συζητήσαμε πολύ με τον Ντάρεν Αρονόφσκι για να μου ξεκαθαρίσει τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις του. Του διευκρίνισα τι ήμουν διατεθειμένη να κάνω κι αφού συμφωνήσαμε έπρεπε να τον εμπιστευτώ στο ότι θα σεβαστεί όσα του είχα ζητήσει. Αν είμαι ερωτευμένη πάντως με το χαρακτήρα που ερμηνεύω θέλω να είμαι σε θέση να εκφράζω όλα όσα περνά και αισθάνεται. Η συγκεκριμένη ταινία ήταν έτσι κι αλλιώς ένα δύσκολο ψυχολογικό ταξίδι. Δεν είναι απλά και μόνο μια σπουδή πάνω στον εθισμό. Παράλληλα αντικατοπτρίζει κάτι πολύ συνηθισμένο για όλους όσοι ζουν στις μεγαλουπόλεις. Αυτοί που κάθε λεπτό νιώθουν μια ανυπόφορη εσωτερική πείνα, την οποία δοκιμάζουν μάταια να ανακουφίσουν.
Love is the Drug. . .
Δεν ξέρω αν μπορώ να τραβήξω διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον εθισμό και τον έρωτα ή ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής (μεγάλη παύση). Η γιόγκα είναι ένα όχημα γνώσης, που με βοηθά να φτάσω ασφαλής εκεί όπου θέλω να φτάσω. Τα ναρκωτικά αντίθετα είναι αδιέξοδο. Ο έρωτας μοιάζει να είναι πιο κοντά στον εθισμό. Εγώ τουλάχιστον δυσκολεύομαι πολύ να ελέγξω τον ενθουσιασμό μου για όσους αγαπάω. Ισως επειδή οι διαπροσωπικές σχέσεις εξαρτώνται από την ψυχολογία μας, το πιο εύθραυστο και ατελές κομμάτι του εαυτού μας. Η πνευματική αναζήτηση μέσω μιας θρησκευτικής πρακτικής, αντίθετα, απαιτεί σθένος. Υπάρχουν πάντως στιγμές που θα ήθελα να εξαφανιστώ και να υποχωρήσω σε μια “μη-ύπαρξη”, σαν την ηρωίδα της ταινίας. Αλλά ποτέ δεν τις παίρνω στα σοβαρά. . .
Νέα Γυναίκα, Ψάχνει. . .
Αισθάνομαι μια ακαταμάχητη παρόρμηση να καταλάβω τον εαυτό μου και τους λόγους που βρίσκομαι εδώ. Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο συνειδητά μπορώ. Είμαι ευγνώμων που έχω φτάσει μέχρι εδώ, γιατί έχω περάσει και χρόνια. . . άβολα. Αυτό τον καιρό διαβάζω πολύ για τη γιόγκα, τη βουδιστική φιλοσοφία και τη μητρότητα. Από τη στιγμή που έγινα μητέρα, η πηγαία ανάγκη αναζήτησης ξεκίνησε από μια καινούρια αφετηρία. Το να γίνεις γονιός είναι ένας μοναδικός καταλύτης αλλαγής. Πρέπει πλέον να αποδεχτείς τον εαυτό, τη συμπεριφορά, τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου, ώστε να είσαι όσο το δυνατό πιο αυθεντική και καθαρή για το παιδί σου. Δε μένεις έγκυος για εννιά μήνες, μετά γεννάς και ξεμπέρδεψες, όντας ένα πιο ώριμο, απελευθερωμένο πλάσμα. Είναι μια διαρκής εξελικτική διαδικασία κατά την οποία εξακολουθώ να κάνω λάθη, ενώ ο γιος μου με φέρνει αντιμέτωπη με νέες ερωτήσεις. . . Τον Ιούλιο θα γίνει τεσσάρων χρόνων. Τον λένε Κάι και ήταν ένας από τους λόγους που ήθελα να κάνω το Ρέκβιεμ, που προβάλλει τόσα ερωτηματικά για τη μητρότητα. Είναι τραγικό, αλλά είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτείς και να αγαπήσεις κάποιον άλλο, αν δεν έχεις διδαχτεί από τη μητέρα ή τον πατέρα σου το πώς να αγαπάς τον εαυτό σου. Ξαναμίλησα γι’ αυτό; Σας παρακαλώ πέστε μου να σωπάσω αν επαναλαμβάνομαι. . .
Απόσπασμα από την συνέντευξη της Τζένιφερ Κόνελι στην Ιωάννα Παπαγεωργίου που δημοσιεύεται στο τ. του περιοδικού Σινεμά.
