Οι πρώτοι καλλιτέχνες που γνώρισε “ζωγράφιζαν” στα γήπεδα με μια. . . μπάλα αντί πινέλου. Μια άμεση αναφορά στην παλιά του αγάπη γίνεται αφορμή για να σηκώσει και πάλι ο Σωτήρης Γκορίτσας “κόκκινη κάρτα” στην κατεργαριά που ως λαό μας χαρακτηρίζει. Μας μιλά για την ελληνική πραγματικότητα, την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του και την απόσταση που χωρίζει το μέσο Έλληνα από τον. . . Ζαϊρζίνιο.
Το Βαλκανιζατέr ήταν από τις ταινίες που έφεραν τη νέα “άνοιξη” στον ελληνικό κινηματογράφο. Είχατε άγχος επιστρέφοντας μετά από μια τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία;
Κανένα! Δε χρωστάω επιτυχίες. Μόνο στον εαυτό μου χρωστούσα να πάω πέρα απ ό,τι κατάφερα στο Βαλκανιζατέr. Διότι, ασχέτως της επιτυχίας, σε κάθε ταινία μου υπάρχουν πράγματα που μ αρέσουν κι άλλα όχι. Επίσης θα με στεναχωρούσε πολύ να επαναλάβω τον εαυτό μου. Μετά το Απ το Χιόνι, το Βαλκανιζατέρ είχε καινούρια στοιχεία. Το ίδιο νομίζω ότι συμβαίνει και τώρα με το Μπραζιλέρο.
Πιστεύετε ότι όντως υπήρξε αναγέννηση του ελληνικού κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια; Ή μήπως αυτή υπήρξε μόνο στα. . . ταμεία;
Για αναγέννηση δεν ξέρω, αλλά σαν να υπάρχει κάτι καινούριο. Με τα καλά και τα κακά του. Η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη του κόσμου στην ελληνική ταινία, όπως και η ταμειακή επιτυχία είναι σίγουρα καλά. Από την άλλη το ότι κάποιοι νόμισαν ότι βρήκαν τη χρυσή συνταγή είναι βλακώδες και ήδη μερικοί το πλήρωσαν. Δεν πρόλαβαν να γίνουν δυο τρεις ταινίες που πήγαν καλά, απάνω του: Σεξ! Απάνω του: Γέλιο! Απάνω του: Εξυπνάδες! Αποτέλεσμα; Ο κόσμος πήγε και είδε την Αγέλαστο Πέτρα, ντοκιμαντέρ! Σωστός; Πολύ σωστός.
Στις δυο προηγούμενες ταινίες βασιστήκατε σε προϋπάρχοντα λογοτεχνικά κείμενα. Το Μπραζιλέρο, που είναι και το πρώτο πρωτότυπο σενάριό σας, πώς προέκυψε;
Είπα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και κυρίως να μην ταλαιπωρώ άλλο άξιους λογοτέχνες. Να μην παίρνω δηλ. τα παιδιά τους και να τα ντύνω μασκαράδες με διάφορες δικές μου εμμονές. Υπήρχαν δύο ιστορίες στο μυαλό μου. Μία που είχε να κάνει με κάποια παιδικά μου βιώματα και μία άλλη που είχε ξεκινήσει από την ντισκοτέκ “Καρπούζι” που είχα δει μέσα σε κάτι χωράφια στον Εβρο! Μέσα από τη “διαλεκτική σύνθεση” των δύο προέκυψε Μπραζιλέρο!
Γυρίζετε κωμωδίες, χωρίς ωστόσο οι ταινίες σας να χαρακτηρίζονται από την αβάσταχτη “τηλεοπτική” ελαφρότητα που πλήττει σημαντικό κομμάτι της ελληνικής παραγωγής. Είναι το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός οι μόνες λύσεις απέναντι σε θέματα τόσο σοβαρά όπως οι πρόσφυγες, τα Βαλκάνια, η Ευρώπη;
Λύσεις δε γνωρίζω. Αυτή απλώς είναι η δική μου ματιά. Το γιατί είναι μάλλον θέμα ψυχανάλυσης. Ούτε τη θεωρώ καλύτερη ή χειρότερη από άλλες ματιές. Δεν την προτείνω μάλιστα και σε κανένα. Είναι αυτό που νιώθω εγώ, ο τρόπος που βλέπω όλη τη ζωή. Και τα σοβαρά και τα αστεία της. Ξέρετε, μια κηδεία μπορεί να έχει μαζί πολύ κλάμα αλλά και πολύ γέλιο.
Απόσπασμα από την συνέντευξη του Σωτήρη Γκορίτσα στην Λουίζα Χριστοφίλου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 127 του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ
