Την πρώτη φορά μπροστά από την κάμερα του Σωτήρη Γκορίτσα έζησε μια συναρπαστική οδύσσεια στην Ευρώπη ως κλασικός Ελλην κομπιναδόρος. Τη δεύτερη φορά προσπαθεί και πάλι να “πιάσει την καλή”, αυτή τη φορά εις βάρος της. . . Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μην απατάσθε, όμως. Ο Στέλιος Μάινας δεν έχει καμία σχέση με τους χαρακτήρες που υποδύεται. . .
“Για μένα, μια συνέντευξη έχει ένα στοιχείο εκπόρνευσης. Και πρέπει να ξέρεις ότι δε λέω την αλήθεια στις συνεντεύξεις, λέω πάντα ένα μικρό κομμάτι της. Για το πακέτο, για την ταμπακέρα, δε μιλάω. Προτιμώ να είμαι πιο γενικός”.
Μια συνέντευξη με τον Στέλιο Μάινα μοιάζει αναμφισβήτητα με αγώνα μετ εμποδίων, κατά προτίμηση σε υγρό στίβο γεμάτο λάσπες και επικίνδυνα νερά. Κάθε φορά που του θέτεις μια ερώτηση, καταφέρνει να ξεγλιστρήσει με χαρακτηριστική άνεση. Και κάθε φορά που νομίζεις ότι οδηγείς τη συζήτηση εκεί που θέλεις, θα χαμογελάσει, θα πάρει μια γερή ρουφηξιά από την πίπα που έχει διαρκώς αναμμένη και θα σε παρασύρει σε πιο ενδιαφέροντες παράδρομους.
Ένας όμως από τους λόγους για τους οποίους ο Μάινας αποφεύγει τις συνεντεύξεις δεν είναι μόνο η πιθανότητα για παρεξήγηση ή η προστασία του ιδιωτικού του βίου, αλλά ο φόβος της υπερβολικής έκθεσης: στοιχείο που τον κάνει να αποφεύγει τη δημοσιότητα εν γένει. “Προσπαθώ να έχω διαστήματα παύσης για να μπορώ να ανανεώνομαι και να μην προσφέρω την ίδια εικόνα. Κακά τα ψέματα, ο κόσμος βαριέται. . . ” Οπως μου υπενθυμίζει, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Μια αποχή δύο χρόνων από την τηλεόραση, λόγου χάρη, δεν ισοδυναμεί με απουσία. Υπάρχει, βλέπετε, το ακανθώδες θέμα των επαναλήψεων. “Και χωρίς κέρδος, μάλιστα. Αυτό το τελευταίο το αισθάνομαι λίγο σαν προσωπική εξαπάτηση. Νιώθω σαν προϊόν”.
Να όμως που η ευτυχής συγκυρία του Μπραζιλέρο τον φέρνει και πάλι στο προσκήνιο. Για δεύτερη συνεχόμενη φορά συντροφεύει τον καλό του συνεργάτη και “ομοϊδεάτη” Σωτήρη Γκορίτσα σε μια διακριτική κωμωδία για την ελληνική πραγματικότητα, αυτή τη φορά με τον ίδιο να σηκώνει μόνος στις πλάτες του την ταινία. Η συνεργασία προέκυψε, όπως φαντάζεστε, φυσιολογικά. “Όταν είσαι ευχαριστημένος με κάποιους ανθρώπους, όπως νομίζω πως ήταν ο Σωτήρης με μένα στο Βαλκανιζατέr, ακολουθεί νέα συνεργασία. Τόσο απλά”.
Όταν τον πληροφορώ ότι ο Γκορίτσας περιγράφει τα γυρίσματα μιας ταινίας στην Ελλάδα σαν μια διαδικασία που γερνά τους συντελεστές κατά πέντε χρόνια, αρχικά χαμογελά με νόημα κι έπειτα δηλώνει. . . αισιόδοξος. “Δε με πειράζει αν δεν είναι τα πράγματα και τόσο οργανωμένα. Προσπαθώ να βλέπω πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων”. Οταν επιμένω κάπως περισσότερο, ξεκαθαρίζει: “Στην Ελλάδα όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του καθενός. Είναι η δική μας επιστημονικότητα, αν θέλεις. Έχουμε κατευθείαν καταβολές από τον Κολοκοτρώνη κι έχουμε μάθει στο αντάρτικο! Είναι δύσκολο ένα λαό που έχει συνηθίσει έτσι, να του φορέσεις ξαφνικά χαρτογιακά και να τον βάλεις στο γραφείο. Αυτό θα γίνει αναγκαστικά, αλλά με το δικό μας τρόπο”, Ποιο δηλαδή; “Είμαστε λίγο πιο “τσάμικο”, λίγο πιο “γιούρια”. Θα προσαρμοστούμε, όμως. . . “
Απόσπασμα από την συνέντευξη του Στέλιου Μάινα στην Λουίζα Χριστοφίλου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 127 του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ
