Ο Ανδρέας Μαριανός είναι ακραιφνής μικρομηκάς μάστορας και ένθερμος υποστηρικτής πολλών επερχόμενων κινηματογραφιστών στα μικρά τους βήματα, παντοιοτρόπως. Μετά από πολυετή κόπο ετοίμασε την «Ειμαρμένη», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, ως αντιστάθμισμα στα 35 χρόνια παρουσίας στον κινηματογραφικό χώρο.
Σ' ένα μικρό νησί, κάποιος άγιος, πρόκειται να αναγνωρισθεί επίσημα από την εκκλησία. Η εικόνα του, που έξι αιώνες σώζεται, δεν έχει πρόσωπο. Μια παράξενη παράδοση, λέει πως ο άγιος κατέβηκε ένα βράδυ από την εικόνα, πήγε στο πανηγύρι, σκανδάλισε τους πιστούς και ντράπηκε να επιστρέψει.
Ένας συγγραφέας, βιώνοντας ένα καταστροφικό διήμερο, ανακαλύπτει στα πλαίσια μιας προσωπικής αναζήτησης, πως υπήρξε αγιογράφος, που είχε κληθεί να αγιογραφήσει, μα με την έκλυτη ζωή που έκανε, έγινε αιτία ν' αποδοθούν στον άγιο οι δικές του πράξεις.
Καταφεύγοντας οι νησιώτες στο έγκλημα, φόρτωσαν στον άγιο τα κρίματα του αγιογράφου Του, πατώντας στο ατελές της αγιογραφίας. Στην προσπάθειά του ν ανακαλύψει την αλήθεια ο Συγγραφέας, θα έχει άσχημο τέλος. Το σώμα του ανακαλύπτεται κακοποιημένο, καιρό μετά.
Αντισυστημικός ή εξωσυστημικός, ο Ανδρεάς Μαριανός δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις και μιλά στο cinemag.gr για όλα σε μία συνέντευξη-ποταμό.
Πως περιγράφεις την ταινία;
Μια ταινία που σατιρίζει σκληρά, πικρά, αλληγορικά όσα βιώνει ο νεοέλληνας, παρακολουθώντας την κατάπτωση ενός αντιήρωα και την εμπλοκή του σε μια αναζήτηση που εν τέλει θα οδηγήσει στη δολοφονία του. Υπάρχει και ένας ρεπόρτερ που καλείται να καλύψει την υπόθεση και μας δίνει τη μυρουδιά της κατασκευής των ειδήσεων. Μια αλληγορική σύνθεση της κοινωνίας ξεδιπλώνεται, μέσα από την αφήγηση της ιστορίας ενός εγκλήματος.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης στον ρόλο ενός μεγαλοπαράγοντα, ιδιοκτήτη ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού
Χωρίς παραγωγούς κλπ. πως αποφάσισες να προχωρήσεις; Το μετάνιωσες ή θα το ξανάκανες ομοίως;
Η ταινία αυτή έγινε πρώτα απ' όλα χάρη στην απεριόριστη αγάπη των συντελεστών της, ανεξαιρέτως όλων. Ξεκίνησα να κάνω τη δεκάτη (σαν τιμωρία έμοιαζε) μικρού μήκους, τη «Διαβόλου Κάλτσα». Εκεί ήρθε η πρώτη παρότρυνση απ' όλους, που έμειναν ως το τέλος συνεπείς.
Η διάθεσή μας ήταν – και παραμένει, ελπίζω- να μην αφήσουμε το πρόβλημα να μας κερδίσει μα δημιουργικά να αντιταχθούμε. Ήταν τόση η γαλήνη που πρόσφεραν όλοι τους, που με χαρά θα το ξανάκανα, μόνο και μόνο για να ξαναζήσουμε όσα συνεπάγεται ένα γύρισμα- κι αυτό το δέσιμο, μέσα σ' όλα.
Θα 'θελα την επόμενη φορά, όμως,να έχω ελάχιστο προυπολογισμο, ειδάλλως η φιλία καταντά εκμεταλλευση και δε θα 'θελα ποτέ να ρισκάρω να λερώσω όσα ζήσαμε.
Ο Βασίλης Τσιπίδης (1946-2013) στον τελευταίο ρόλο του στην «Ειμαρμένη»
Πως ξεκίνησες την ιδέα και πως διαμορφώθηκε;
Στο δρόμο. Υπήρχαν, εκ των πραγμάτων, κάποια δεδομένα: Έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε κάποια υπάρχοντα υλικά και τις δεσμεύσεις που απέρρεαν (άνθρωποι, χώροι, αντικείμενα, ιδέες) στην κατασκευή μιας άλλης και όχι ίδιας ταινίας. Κατασκευάσθηκε μια νέα ιστορία που κατέληγε στην παλιά.
Όταν οι συνθήκες μας απαγόρευαν κάτι, αναζητούσαμε μια αντίστοιχη λύση σε επόμενο γύρισμα. Ο ηλεκτρολόγος είχε λόγο στη διαμόρφωση του σεναρίου, υπήρξαμε ομάδα. Μπορεί να μην είχε τον τελικό λόγο, αυτό το άφησαν διακριτικά σε μένα, αλλά όλοι συνέβαλλαν με τις αντιρρήσεις ή τις συμφωνίες τους, με την προσφορά τους κυρίως, στη διαμόρφωση της τελικής ιδέας.
Εκεί που δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση, ήταν στο μοντάζ. Η ταινία είχε ντεκουπάζ και από το γύρισμα είχε ήδη μονταριστεί με λεπτομέρεια, τη συναρμολόγηση ανέμενε. Μέχρι να καταλήξω στον άνθρωπο που μπόρεσε να επωμισθεί το βάρος της και να την ολοκληρώσει απ' αρχής -21 φορές ξεκίνησα να μοντάρω το ίδιο πράγμα! Η δυστυχής συνέπεια του «μη έχειν».
Σ' αυτήν την πορεία, συναντήθηκα με ανθρώπους που επιθυμούσαν η προσφορά τους να εξαργυρωθεί, μοντάροντας μια «άλλη» ταινία. Υπήρξε απαράδεκτη ταλαιπωρία στη διαδικασία της ολοκλήρωσης. Δουλειά 3 μηνών, χρειάσθηκε 3 και βάλε χρόνια. Αν δεν είχα συναντηθεί με την κυρία Χαρά Κλη, ενδεχομένως ακόμα να ψάχναμε…
Η ύπαρξη στοιχειώδους προϋπολογισμού βοηθά να περνά πιο δημιουργικά το στάδιο της αποπεράτωσης. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η απόφαση να γίνει η ταινία, ξεκίνησε δίχως μια δεκάρα. Υπολογίστηκαν σε 3.000 ευρώ, τα απαραίτητα ενός αξιοπρεπούς γυρίσματος. Κυκλοφόρησαν 300 αριθμημένα, συλλεκτικά cd, με τις μικρού μήκους ταινίες μου, αντί δέκα ευρώ έκαστο και συγκεντρώθηκαν τα απαραίτητα.
Ελπίζω στην επόμενη, να έχω τα στοιχειώδη χωρίς να χρειασθεί πάλι να πουλάω cd, αλλά αν χρειασθεί κι αυτό θα γίνει.
Ιωάννης Παπαζήσης
Πιστεύεις ότι οι ταινίες για την παρούσα κατάσταση μπορούν να συμβάλλουν στη βελτίωση ή στη συνειδητοποίηση;
Να συμβάλλει η τέχνη στη βελτίωση της ζωής, ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες, δε δείχνει δυνατό από τα πράγματα. Μπορεί όμως να βοηθήσει σημαντικά τον αποδέκτη στη συνειδητοποίηση εκείνου που ζει.
Τα τελευταία χρόνια η θέση του ελληνικού σινεμά, κυρίως στο εξωτερικό, έχει βελτιωθεί. Πως το βλέπεις;
Ζούμε ένα οξύμωρο στις μέρες μας. Ταινίες αξιόλογες να μη βρίσκουν καν αίθουσα να προβληθούν και ταινίες που αφορούν το σκηνοθέτη και την παρέα του να απολαμβάνουν αναγνώρισης.
Αυτό σε καμία περίπτωση δεν ισχύει βέβαια, για όλες τις ταινίες ή τους συναδέλφους. Ούτε τα επιτεύγματά εκείνων που γύρισαν κι οι αποσκευές δεν ήταν άδειες.
Κάθε κίνηση πολιτισμού που θυμίζει στον κόσμο ότι αυτή η γωνία της γης ακόμα στέκει, καλό είναι να προβάλλεται και να ενισχύεται. Ο Ελληνικός κινηματογράφος, έχει θέση στο στερέωμα και πρέπει να τη βρει. Έστω και δια των παλινδρομήσεών του.
Γιάννης Μποσταντζόγλου
Πριν από 7 χρόνια δημιουργήθηκε μία ένωση δημιουργών, οι κινηματογραφιστές στην ομίχλη. Τελικά απέδωσε, βοήθησε εκείνη η κίνηση; Ποια πιστεύεις ότι ήταν τα αρνητικά και τα θετικά της;
Πριν από 7 χρόνια ένας υπουργός πολιτισμού από το παράθυρο, θέλοντας να 'ναι αρεστός εφ' όσον προετοιμαζόταν για αρχηγός, είχε συμφωνήσει με τα σωματεία να περάσει ένα νόμο, όπως εκείνα θα επεξεργάζονταν, γιατί ο νόμος Γαβρά «έμπαζε από παντού».
Τελείωνε αυτή η διαδικασία και ο Σαμαράς θα τον περνούσε, όπως έλεγε – γιατί δεν πρέπει ποτέ να δίνεις σοβαρή βάση στα λεγόμενα των πολιτικών, που κατά κανόνα εννοούν ακριβώς το αντίθετο απ ο,τι λένε – στο θερινό τμήμα της Βουλής όταν, αίφνης, σκάει ένας πανικός που ονομάζεται «ομίχλη» και απαιτεί να ισχύσει επί τόπου ο νόμος Γαβρά, που απαιτούσε, ας πούμε ένα απλό, για να εισαχθείς στη σχολή κινηματογράφου (Ακαδημία την ονόμαζε) να έχεις κάνει ταινία μικρού μήκους σε συμπαραγωγή με το Κέντρο!
Είμαι βέβαιος ότι ο καθ' όλα σεβαστός κύριος Γαβράς, δεν είχε διαβάσει που έβαζε την υπογραφή του. Και αντί να αξιώσει ο χώρος αυτά που τον καίνε, φρόντισε με αυτή την κίνηση, που προβλήθηκε αρκούντως από τα μέσα, να εγκαθιδρυθεί η διχόνοια. Το απλούστερο των έργων της: Πριν την ομίχλη, υπήρχαν Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου – ένα σημαντικό στήριγμα να αντιμετωπίσεις τα χρέη που άφησε η ολοκλήρωση της ταινίας.
Με αφορμή την Ομίχλη, ο νέος υπουργός φρόντισε στα πλαίσια των περικοπών που έπρεπε να παρουσιάσει το υπουργείο του, να συμπεριλάβει τα Κρατικά Βραβεία, τα οποία ουδέποτε δόθηκαν ξανά, χωρίς καμία εξήγηση.
Ο Κινηματογράφος απουσιάζει από τα «εκλεκτά» του κράτους έκτοτε. Έχουμε βραβεία Θεάτρου, Λογοτεχνίας, Μουσικής, ο Κινηματογράφος έλαχε να βοηθήσει το οικονομικό σουλούπωμα της ασχετοσύνης ενος υπουργού, για την ακρίβεια, επιστέγασμα των υπουργών που διαχρονικά επωμίζονταν το πάρεργο του πολιτισμού.
Το όνομα αυτού του υπουργού θα 'χε ήδη ξεχασθεί, αν δεν υπήρχε ο πάππους του. Το φτωχό του έργο στο υπουργείο, τα δυο χρόνια που 'παιξε, σαν παιδάκι κι αυτός, συνοψίζεται στην κατάργηση των Κρατικών Βραβείων και τον περιορισμό της κρατικής μέριμνας για τον κινηματογράφο, στην παρέα του κέντρου οριστικά. Εύγε του. Επί τη ευκαιρία, πως είπαμε ότι τον έλεγαν αυτόν τον υπουργό;
Έκτοτε, για να επανέλθουμε, η ομίχλη δεν έδωσε σημεία ζωής. Ενταφίασε και χάθηκε στην ομίχλη, δεν ήταν καθόλου τυχαία διαλεγμένη η ονομασία τους.
Ο Τάκης Βαμβακίδης στο ρόλο του Καραγκιόζη
Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ένα νέο ρεύμα και δεν περιμένουν όλοι κρατική επιχορήγηση. Προσπαθούν να βρουν τα λεφτά έξω ή μόνοι. Πως το κρίνεις αυτό το ρεύμα; Εντοπίζεις κινδύνους ή/και προτερήματα;
Κινδύνους η δυνατότητα ύπαρξης πολλών ταινιών, δε νομίζω να δημιουργεί. Μόνο προτερήματα μπορώ να βρω αν σήμερα ένας νέος μπορεί να ξεκινήσει την πραγμάτωση της ιδέας του, δίχως να πονοκεφαλιάζει για το φιλμ και δίχως να αναλώνεται στους διαδρόμους που συνεπάγονται κατά κανόνα οι χρηματοδοτήσεις. Οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες.
ν αναλογισθούμε ότι η «Διαβόλου Κάλτσα» σαν πρότζεκτ, εγκρίθηκε από το Κέντρο το 2006 και μετά από οδομαχίες και χαρακώματα η ταινία χρηματοδοτήθηκε το 2012… και συζητάμε για ένα εικοσάλεπτο φιλμάκι! Φαντάσου τι γίνεται με μια μεγάλου μήκους που εκτός των άλλων πέφτουν κεφάλαια! Ε, γιατί να περιμένει τα γηρατειά σ' ένα διάδρομο συμβιβαζόμενος,εν τω μεταξύ, ο νέος; Πολύ καλά κάνει, οποίος κάνει και κάνει ταινίες.
Αν έπρεπε να το κάνει, θα ξανακάνει. Αν του φύγει, δε θα ξανακάνει, αλλά αυτή η εμπειρία θα τον βοηθήσει σε κάθε περίπτωση. Ο κινηματογραφος είναι αναπνοή. Αν μπορείς να το κάνεις χωρίς μεσάζοντες, είναι ελεύθερη αναπνοή.
Νίκος Αλευράς
Έχεις κάνει λίγες ταινίες. Γιατί;
Δέκα μικρού μήκους, όλες κι όλες, από το '78 που πρωτοπροσπάθησα μέχρι σήμερα το 2016. Οι 7 χωρίς καμία χρηματοδότηση. Ομοίως, ένα ντοκυμαντέρ μεγάλου μήκους και την «Ειμαρμένη». Δεν θα 'μπαινα στη διαδικασία για μια μεγάλου μήκους, αν δεν υπήρχε η ενθάρρυνση.
Δεν ανήκω στους εκλεκτούς των χρηματοδοτήσεων. Μάχες, κατά κανόνα, συνόδευσαν τις πενιχρές μου εγκρίσεις στο πέρασμα του χρόνου. Μακάρι να καλύψει κάποιος παραγωγός το ταπεινό κοστολόγιο της επόμενης και ίσως υπάρξει και μεθ' επόμενη…
Έχεις δουλέψει, όμως, σε μεγάλες παραγωγές. Πως προσαρμόζεσαι από τη στιγμή που δεν είναι το σινεμά σου;
Ο κινηματογραφος είναι μαγεία, η διαδικασία σε συνεπαίρνει αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα. Δε χρειάζεσαι καμία προσαρμογή προκειμένου να εκτελέσεις κάτι που αγαπάς. Είχα την τύχη σπουδαίων συνεργασιών σε Ελλάδα και εξωτερικό. Όταν πρόκειται για ξένη παραγωγή, πρέπει να συνηθίσεις, γιατί στην Ελλάδα με τις ίδιες λέξεις, εννοούμε άλλα.
Θυμάμαι, λόγου χάρη, συνεργάσθηκα στη δεύτερη ταινία της Anna Di Francisca «Antonio». Ήταν μια low budget παραγωγή, μου είπανε. Νωρίς κάθε πρωί, ένα team από 55 άτομα, ηλεκτρολόγοι και μακετίστες μόνον, ξεκινούσαν νωρίτερα από τους άλλους για το χώρο.
Αφού πέρασε η πρώτη κρυάδα που όλα τα συνεργεία φυλάνε για τους «ξένους», όπως εγώ, τη δεύτερη βδομάδα που είχα γίνει φίλος με το συνεργείο και τρώγαμε μαζί τα βράδια, είπα χαριτολογώντας στο σεφ ηλεκτρολόγο, προϊστάμενο αυτού του team: «…και μιλάμε για low budget!!!». Κι η αυστηρή του απάντηση: «Φυσικά και είναι low budget. Δε βλέπεις; 55 άτομα είμαστε!!!».
Το 1999, που συνέβη αυτό, δε θυμάμαι πολλές ελληνικές ταινίες που είχαν συνολικά συνεργείο 55 άτομα. Γι' αυτό σου λέω… Με τις ίδιες λέξεις, δεν εννοούμε τα ίδια πράγματα…
Μιχάλης Ιατρόπουλος
Τι σημαίνει για σένα η διαφήμιση; Σε βοήθησε ή έγινε τροχοπέδη;
Κακά τα ψέματα, η διαφήμιση μόνο τροχοπέδη δε μπορεί να είναι, εκτός αν το 'χει μέσα του ο άνθρωπος! Σου παρέχει σε λίγο χρόνο αρκετά χρήματα. Στο αντιστάθμισμα, πρέπει να χρησιμοποιήσεις την τέχνη σου για να κοροϊδέψεις τον κόσμο, καμιά φορά αισχρά και χυδαία.
Ο αντίποδας, είναι τα αριστουργηματικά διαφημιστικά φιλμς που κατά καιρούς έχουν προκύψει. Έργα τέχνης που αφορούν ένα μέλι ή ένα γάλα και πολύ σπάνια για τα απορρυπαντικά. Είναι θέμα αισθητικής του πελάτη. Η διαφήμιση σου παρέχει ελευθερία.
Προσωπικά, τις λίγες φορές της δημιουργικής μου ενασχόλησης, είχα την τύχη να πέσω σε πελάτες με καλή διάθεση και αισθητική. Βγήκαν δούλευες που δε με κάνουν να ντρέπομαι, περήφανος για τις επιδόσεις στη διαφήμιση δε μπορείς να 'σαι – γι' αυτό και οι σπουδαίοι σκηνοθέτες μας δεν έμειναν στα διαφημιστικά μόνο.
Η Καίτη Ιμπροχώρη
Είσαι άνθρωπος που δεν φοβάται να «τα χώσει». Έχεις δίκιο ή μετάνιωσες για κάτι;
Μετανιώνω κάθε φορά που γυρίζω ένα πλάνο γιατί αισθάνομαι ότι το μπορούσα καλύτερα. Μετανιώνω κάθε φορά που φωνάζω για κάτι, γιατί η πρόθεσή μου είναι χαμηλότονη. Προσφέρεται πάντα η αφορμή για να δοθούν και οι λάθος εντυπώσεις όμως. Μεγαλώνοντας, ταξιδεύοντας, συλλέγοντας, έχω αντιληφθεί πως δεν έχει νόημα να δίνεις τέτοιου είδους μάχες, κάποιοι θα τα καταφέρουν καλύτερα από 'σένα στα γραφεία, δίχως ν' ακουσθεί κιχ.
Θα σημειώσω, πάντως, ότι δεν «τα χώνω» αναίτια, μα προκειμένου να εξαφανισθεί η φωνή αντίδρασης, βαφτίζεται «γραφική».
Όσες φόρες μου δόθηκε η ευκαρία, για κάτι που αρνήθηκα κι είδα να θριαμβεύει αργότερα, δε μου έμεινε πικρία. Πληρώνω το δρόμο που επέλεξα αδιαμαρτύρητα. Εφόσον η επιλογή μου δεν υπήρξε να συχνωτίζομαι με τις εξουσίες, είναι λογικό να συναντώ αγκάθια στο δρόμο.
Αυτό έλλειπε να διαμαρτυρηθώ γι' αυτό ή να μετανιώσω για το δρόμο που διάλεξα. Άλλωστε, ζώντας στη σημερινή Αθήνα, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσεις ότι δεν είναι η ώρα να θριαμβεύσει ο δικός μας μικρόκοσμος, αλλά κάτι που να αφορά περισσότερους.
Ο Δημήτρης Μπίτος, ο αντι-ήρωας της «Ειμαρμένης»
Σενάριο, σκηνοθεσία, σχεδιασμός, εκτέλεση παραγωγής: Α. Ι. ΜΑΡΙΑΝΟΣ
Παραγωγός: ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΛΕΑΣ
Φωτογραφία: ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ
Μουσική: ΑΛΕΚΟΣ ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ
Ήχος : ΠΕΤΡΟΣ ΣΜΥΡΛΗΣ
Sound Design: ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ
Μοντάζ: ΧΑΡΑ ΚΛΗ
Σκηνογράφος- Ενδυματολόγος: ΦΑΝΙΑ ΚΟΛΑΙΤΗ
Παίζουν: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΙΤΟΣ, ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΑΧΤΣΟΓΛΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΓΑΝΕΛΛΗΣ, ΑΛΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ, ΚΑΙΤΗ ΙΜΠΡΟΧΩΡΗ, ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΠΑ, ΕΚΤΩΡ ΚΑΛΟΥΔΗΣ, ΙΟΥΛΙΑ ΚΑΛΟΓΡΙΔΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ, ΒΥΡΩΝ ΚΟΛΑΣΗΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΥΡΑΣ, ΤΑΚΗΣ ΒΑΜΒΑΚΙΔΗΣ, ΓΩΓΩ ΚΩΒΑΙΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΦΛΩΚΑΤΟΥΛΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΛΙΦΩΝΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΞΗΡΟΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΠΙΔΗΣ, ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΜΠΑΡΑΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΟΣΟΣ, ΝΙΚΟΣ ΚΑΚΑΛΙΟΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΦΕΤΗΣ, ΡΕΑ ΠΕΔΙΑΔΙΤΑΚΗ, ΔΑΝΑΗ ΝΕΟΝΑΚΗ, ΛΑΕΡΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΡΑΝΙΑ ΠΡΕΒΕΖΑ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ, ΜΑΡΙΟΣ ΝΤΕΡΝΤΕΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ, ΙΩΣΗΦ ΒΑΡΔΑΚΗΣ, ΜΗΝΑΣ ΜΠΑΝΟΥΜΠ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ, ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ, ΜΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΔΑΚΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΟΥΤΗΣ
Τραγούδι: ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ
Εμφανίζονται και τραγουδούν: ΜΑΡΙΑ ΕΓΓΛΕΖΟΥ, ΜΩΥΣΗΣ ΑΣΣΕΡ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΜΠΑΖΗΣ, Miss Cherry
Φυσαρμόνικα: ΛΑΚΗΣ με τα ΨΗΛΑ ΡΕΒΕΡ
