Υποδυόμενος ίσως για πρώτη φορά έναν ολοφάνερα ρομαντικό ήρωα, ο Νίκολας Κέιτζ δείχνει για μια ακόμα φορά τη διάθεση του να αλλάζει συνεχώς την κινηματογραφική του εικόνα. Η πιο πρόσφατη μεταμόρφωσή του στο Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι, τον βρίσκει με την στολή του Ιταλού στρατιωτικού στις ακτές της Κεφαλονιάς.
Είστε ένας ηθοποιός που αρέσκεται στο να προετοιμάζει λεπτομερώς τους ρόλους του. Τι προετοιμασία κάνατε γι’ αυτήν την ταινία; Χορεύατε και πίνατε κρασί;
Μ’ αρέσει πολύ το κρασί, αλλά η προετοιμασία μου ήταν πιο περίπλοκη, λόγω των πολλών διαφορετικών πλευρών του χαρακτήρα. Κάθε μέρα είχα δυο ώρες πρόβες, δυο ώρες μάθημα μαντολίνου, δυο ώρες τραγούδι, ιταλικά, καθώς και στρατιωτική εκπαίδευση, και όλο αυτό για τρεις ολόκληρους μήνες.
Τι αποτέλεσμα, εκτός από τη δόξα και τα χρήματα, έχει στην προσωπικότητά σας το να υποδύεστε κάποιον άλλον στην οθόνη;
Θεραπευτικό. Με την έννοια ότι όλα τα συναισθήματα που οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να εκφράσουν μπορεί να γίνουν καταπιεστικά, να σε βαραίνουν με έναν τρόπο. Αν μπορείς να τα απελευθερώσεις, είτε με τη θρησκεία είτε με την ψυχανάλυση, αυτό είναι καλό. Εγώ διάλεξα την ηθοποιία για να εκφράσω μια πλευρά μου που υπό άλλες συνθήκες θα έμενε αποκλεισμένη. Κάποιοι πάνε στον ψυχαναλυτή και μιλάνε για τα προβλήματά τους, εγώ τα εκθέτω μέσα από την τέχνη μου.
Δε βρίσκετε ότι το επάγγελμά σας μπορεί να γίνει πολύ πιεστικό για κάποιους;
Οταν γυρίζεις μια ταινία που κοστίζει 80 εκατομμύρια, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς πως αν η ταινία αποτύχει η καριέρα σου μπορεί να πάει κατά διαόλου. Νιώθω την πίεση γιατί δε θέλω να είμαι η αιτία που κάποιος θα χάσει τα λεφτά του. Αλλά είναι επικίνδυνο να κολλάς σ αυτή τη σκέψη. Η ουσία για μένα βρίσκεται στο να παίρνεις ρίσκα, να μη φοβάσαι να αποτύχεις, να ξεγυμνώνεσαι συναισθηματικά στην οθόνη. Είχα την τύχη να δουλέψω με σκηνοθέτες που θέλουν κάτι τέτοιο, ακόμα και στις ταινίες δράσης – ο Τζον Γου, για παράδειγμα. Οπότε. . . Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τόσο πολύ τα δολάρια.
Βλέπετε τις ταινίες σας όταν παίζονται στην τηλεόραση;
Συνήθως αλλάζω κανάλι, αλλά μερικές φορές στέκομαι για λίγο, όπως όταν ξεφυλλίζεις ένα φωτογραφικό άλμπουμ. Κάποιος μου έλεγε ότι ο Ρίτσαρντ Μπάρτον συνήθιζε να βλέπει πάντα τις ταινίες του στην τηλεόραση – μάλλον γιατί ήταν πολύ μεθυσμένος όταν τις γύριζε για να τις θυμάται -, αλλά συχνά όντως δεν θυμόταν ότι την είχε κάνει. Δε θέλω να τις βλέπω επειδή δε θέλω να μένω κολλημένος στο παρελθόν. Προτιμώ να κοιτάζω μπροστά. . .
Καθώς ζείτε μια μάλλον πλούσια και πλήρη ζωή, θα λέγατε ότι υπάρχουν ακόμα πράγματα που μπορούν να σας εκπλήξουν, να σας συναρπάσουν;
Συναρπάζομαι όταν γνωρίζω κάποιον που δε χρειάζεται να είναι σταρ. . . τέλος πάντων όλοι είμαστε σταρ με το δικό μας τρόπο, αλλά όταν γνωρίζω κάποιον που λάμπει από πάθος ή διάνοια. . .
Απόσπασμα από την συνέντευξη του Νίκολας Κέιτζ στον Γιώργο Κρασσακόπουλο που δημοσιεύεται στο τεύχος 127 του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ.
