Νέοι, ωραίοι και ανερχόμενοι. Εκείνη δεν παρέμεινε στο ραδιόφωνο. Εκείνος δεν περιορίστηκε στο σανίδι. Κινούνται στους ρυθμούς της εποχής τους και προκαλούν τα όριά τους. Τώρα συναντιούνται στο κινηματογραφικό chat room που έστησε ο Μάρκος Χολέβας και μιλάνε για το πρώτο κινηματογραφικό τους ραντεβού, που κανονίστηκε μέσω. . . e-mail .
Αν και στο e-mail οι χαρακτήρες τους επικοινωνούν κυρίως ηλεκτρονικά, ο Κώστας και η Αφροδίτη όμως επιμένουν να συναντηθούμε. Σ ένα ζεστό καθιστικό σχηματίζεται η δική μας αυτοσχέδια παρέα για να μιλήσει για. . . όνειρα, ελπίδες και ανασφάλειες. Και αυτή τη φορά, εκτός από το ανοιχτό κασετοφωνάκι, όλες οι συσκευές είναι απενεργοποιημένες και το λόγο έχουν τα εκφραστικά μάτια της Αφροδίτης που λάμπουν όταν μιλάει για τις συμπτώσεις που την οδήγησαν στο πανί. “Είναι εξωπραγματικό αυτό που μου συμβαίνει. Είχα δώσει εξετάσεις στα “Εξαιρετικά Ταλέντα” όταν ήμουν δεκατριών, γιατί πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός. Φυσικά με απέρριψαν. Το σινεμά όμως έμεινε απωθημένο. Δε δηλώνω ηθοποιός, δε δηλώνω τίποτα. Απλά θέλω να κάνω πράγματα που προκαλούν τα όριά μου γιατί δε μου αρέσει να φοβάμαι. . .”
Ο Κώστας διηγείται μία διαφορετική πορεία που ξεκινάει από την γενέτειρά του, το Αγρίνιο και σχετικά αργά, στα 25 του. “Κάτι με απασχολούσε καθημερινά και ήθελα να το εκφράσω. Έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό και απορρίφθηκα. Ήμουν όμως τρομερά πεισματάρης. Σπούδασα στο Εργαστήρι της Ρούλας Πατεράκη, παιδεύτηκα, απορρίφθηκα πάλι. Όλα όμως τα έκανα φιλόδοξα. Όχι για να γίνω γνωστός, αλλά με την εσωτερική ανάγκη να αποδείξω κάποια πράγματα?”
Η Αφροδίτη συνέχισε την επιτυχημένη πορεία στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, ο Κώστας πέρασε από μικρούς ρόλους στα Ύψωμα 33, Black Out, Συμφωνία Χαρακτήρων και οι πορείες τους τέμνονται το καλοκαίρι του 1999. . .
Δείτε το trailer της ταινίας.
| 56kbits |
| 128kbits |
| 256kbits |
Τι σας τράβηξε στο σενάριο του e-mail;
Αφροδίτη: Η έξυπνη και σύγχρονη ιδέα. . .
Κώστας: Οι αυθεντικοί ρόλοι που πλησίαζαν την πραγματικότητα που ζούμε ως νέοι άνθρωποι. Η παρέα ήταν “αληθινή”. Δεν υπήρχαν τα στερεότυπα που συναντάμε στο σινεμά, ξέρεις, το τυπικό παιδί που χώρισαν οι γονείς του. . .
Αφροδίτη: και αυτό ήταν πολύ πιο κοντά στους εικοσάρηδες, στους οποίους απευθύνεται η ταινία.
Εκτός από τις αλλαγές στον τρόπο ζωής των εικοσάρηδων, η τεχνολογία των υπολογιστών έχει μπει δυναμικά και στον τρόπο που φτιάχνουμε και βλέπουμε σινεμά. Τελευταία η εικόνα θυμίζει ένα δίωρο επεξεργασμένο βιντεοκλίπ. . .
Κώστας: Κάθε καινούρια κινηματογραφική συνθήκη είναι ένα ρίσκο. Είναι όπως τα μιούζικαλ: αν το τραγούδι εξυπηρετεί τη δράση, τότε έχει κινηματογραφικό λόγο. Οταν είναι ξεκάρφωτο, σε αποξενώνει οπότε η ταινία σε αποβάλλει.
Περισσότερος κόσμος στις αίθουσες σημαίνει ότι το σινεμά πηγαίνει απαραίτητα μπροστά; Αν το “προϊόν” είναι τηλεοπτικό ή πιασάρικο, δε σας ενοχλεί;
Αφροδίτη: Κοίτα, από ένα σημείο και μετά έχεις το κοινό που σου αξίζει. Αλλά εγώ είμαι αισιόδοξη. Ελπίζω στην κίνηση που γίνεται, τη βλέπω σαν πορεία.
Κώστας: Κάποιες φορές νιώθω απογοητευμένος ή, μάλλον, “σιχτιριασμένος” όταν ο χώρος στηρίζει το αντι-σινεμά και το αντι-θέατρο και ο κόσμος συρρέει υπνωτισμένος. Θέλω να δω έναν άνθρωπο που έχει ένα βαθύτερο αίτιο να κάνει κάτι, μια “αλήθεια” στο όραμά του – κάτι που δεν υπάρχει. Οι εξαιρέσεις μετρημένες στα δάχτυλα. Το Τέσσερα του Δήμα. Η Αγέλαστος Πέτρα του Κουτσαφτή. Το Από την Ακρη της Πόλης του Γιάνναρη. Κινηματογραφιστές με παιδεία και προβληματισμό. Αλλά δεν ξέρω τι συμβαίνει στην Ελλάδα και μια ζωή τα λεφτά πάνε αλλού. . .
Πιστεύετε ότι το e-mail επιτυγχάνει αυτή την αλήθεια;
Κώστας: Δεν έχω την απαραίτητη απόσταση από την ταινία για να είμαι αντικειμενικός. Ολοι πάντως προσπαθήσαμε να είμαστε αληθινοί. Το ψάξαμε αρκετά, φέραμε τις ιδέες μας, ο Μάρκος παίδεψε το σενάριο. Η ταινία του οφείλει πολλά. . .
Αφροδίτη: Και ας μην ξεχνάμε ότι κάναμε μία νεανική κομεντί. Ενα ανάλαφρο, γλυκό έργο, χωρίς κανένα βαρύ προβληματισμό, όπως και οι ταινίες που μεγαλώσαμε. Θυμάμαι τα Καράτε Κιντ ή το Footloose, που μπορεί τώρα να μην τους αναγνωρίζω κάποια καλλιτεχνική αξία, αλλά αυτά με έβαλαν στο σινεμά στην εφηβεία μου. Αυτές οι ταινίες με συνοδεύουν. . .
Απόσπασμα από την συνέντευξη του Κώστα Κάππα και της Αφροδίτης Σημίτη στην Πόλυ Λυκούργου που δημοσιεύεται στο τ. 122 του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ
