&00 Παθιασμένα χειροκροτήματα. Εντονα γιουχαΐσματα. Μουδιασμένη σιωπή. Κάπως έτσι συνόδεψε το κοινό των Καννών τους τίτλους τέλους της Δασκάλας του Πιάνου, της έκτης ταινίας του Μίκαελ Χάνεκε. Ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με το τελικό αποτέλεσμα, όσοι αποφάσισαν να απορρίψουν την ωμή περιπλάνηση στη σκοτεινή πλευρά της ηρωίδας, στέκονταν με δέος μπροστά στην ερμηνεύτριά της. H Ιζαμπέλ Ιπέρ, η 46χρονη ηθοποιός που διεκδικεί τον τίτλο της πιο σπουδαίας ηθοποιού της χώρας της, με 62 ρόλους στο ενεργητικό της ήταν η μοναδική επιλογή του Χάνεκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Πώς αντιδράσατε όταν διαβάσατε το σενάριο;
Δε σοκαρίστηκα. Περίμενα κάτι πολύ χειρότερο. Ο Μίκαελ με είχε προετοιμάσει: “είναι σκληρό, επώδυνο, βίαιο. . . δε νομίζω ότι θα δεχτείς”. Βλέπετε λίγα χρόνια πριν μου είχε προτείνει το γυναικείο ρόλο στα Παράξενα Παιχνίδια τον οποίο είχα αρνηθεί, τον είχα βρει ανελέητο. Διαβάζοντας όμως τη Δασκάλα του Πιάνου δεν αισθάνθηκα το ίδιο οδυνηρά. Μπορούσα να το αντέξω. Ή εγώ σκλήρυνα ή εκείνος μαλάκωσε. Βέβαια, μπορεί να ήταν ο τρόπος του για να με πείσει να δεχτώ – να με προετοιμάσει για κάτι πολύ χειρότερο.
Στην οθόνη, ακόμα και στις πιο δύσκολες σκηνές, δείχνετε να αγαπάτε πολύ το χαρακτήρας σας. Νιώσατε κοντά σ’ αυτή τη γυναίκα;
Από την πρώτη στιγμή. Αυτή η τρομακτική ψύχωση με τη μητέρα της, μία εξάρτηση, άρρωστη αλλά και συγκινητική ταυτόχρονα, είναι μία εύθραυστη πραγματικότητα που όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε. Όλες οι γυναίκες τουλάχιστον. Η Ερικα είναι γυναίκα, δασκάλα, ένα πρότυπο για τους μαθητές της, αλλά όταν πηγαίνει σπίτι υποβαθμίζεται σε μικρό, υπόλογο, κοριτσάκι. Η κάθε γυναίκα αποτελείται από μία χειραφετημένη προσωπικότητα και. . . ένα ένοχο κοριτσάκι. Το ένα συμβολίζει την ανάγκη μας να μεγαλώσουμε, να δημιουργήσουμε και το άλλο τους φόβους και τις ανασφάλειές μας που μας παροτρύνουν να επιστρέψουμε στην ασφάλεια της μήτρας.
Πόσο δύσκολη είναι η βουτιά στη γυναικεία νεύρωση;
Δύσκολη όχι. Εντονη. Τίποτα δεν είναι δύσκολο αν έχεις κάποιον σαν τον Μίκαελ να σε κατευθύνει. Η μόνη δυσκολία για έναν ηθοποιό είναι να δουλεύει με έναν ανόητο σκηνοθέτη. Για μένα είναι δυσκολότερο να υπάρξω σ’ ένα ανάλαφρο σενάριο μίας χαζοχαρούμενης κωμωδίας μ έναν ηλίθιο σκηνοθέτη
Θα μπορούσατε να είστε κι εσείς δασκάλα;
Πώς; (διαβολικό χαμόγελο). Ναι, θα μπορούσα. . .
Τι είδους δασκάλα;
Όχι πολύ ευγενική. Θα ήμουν ιδιαίτερα σκληρή, φοβάμαι. . .
Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Ιζαμπέλ Ιπέρ στην Πόλυ Λυκούργου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 129 του Περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ.
Διαβάστε επίσης: Η Δασκάλα του Πιάνου: Η Ταυτότητα μιας Γυναίκας
