Διαβάστε ακόμη:
«Sake Bomb»: έτοιμοι για ένα «υποβρύχιο» αλα ιαπωνικά;
Αρχικά συγχαρητήρια για την πρώτη σου ταινία μεγάλου μήκους, «Sake Bomb». Θα μπορούσες να μας πεις λίγα πράγματα για την διαδρομή που σε έφερε από την Ιαπωνία στις Η.Π.Α. και την δημιουργία αυτού του φιλμ;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ιαπωνία και αποφάσισα να μετακομίσω στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσω καριέρα σκηνοθέτη. Δεν είναι ότι δεν σκέφτηκα να μείνω στην Ιαπωνία, αλλά για μένα έπαιξε ρόλο πως εκεί (Λος Άντζελες) υπήρχαν πολλά πανεπιστήμια που προσέφεραν σπουδές στον κινηματογράφο και το ένστικτό μου υπαγόρευε απλά να πάω και να σπουδάσω εκεί, αν και δεν γνώριζα καθόλου τη γλώσσα. Πέρασα πολύ καλά γυρίζοντας ταινίες μικρού μήκους μαζί με τους συμφοιτητές μου στο κολέγιο και όταν αποφοίτησα, κράτησα επαφή με εκείνους που στο τέλος έγιναν η ομάδα που γύρισε το «Sake Bomb».
Κατά καιρούς, έχεις ασκήσει μια σειρά από ρόλους στην παραγωγή μιας ταινίας. Εκτός από αυτόν του σκηνοθέτη ποιον άλλο ρόλο προτιμάς;
Είχα την τύχη να συμμετάσχω σε πολλές συμπαραγωγές (εννοεί Η.Π.Α – Ιαπωνίας) ως βοηθός σκηνοθέτη, μιας και γνώριζα και τις δύο γλώσσες. Η εμπειρία αυτή πραγματικά μου άνοιξε την πόρτα στον χώρο. Όσο περισσότερο όμως, εργαζόμουν ως βοηθός σκηνοθέτη, το πάθος να δημιουργήσω κάτι δικό μου γινόταν όλο και περισσότερο εμφανές και τότε ήταν που αποφάσισα να γυρίσω την δική μου ταινία.
Έχεις εργαστεί ως κινηματογραφιστής στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, «Oceans Away». Μπορείς να μας πεις λίγα πράγματα για αυτήν την εμπειρία και ποιες είναι οι τεχνικές διαφορές ανάμεσα σε ένα ντοκιμαντέρ και σε ένα φιλμ;
Επρόκειτο για μια σειρά ντοκιμαντέρ με θέμα μεμονωμένους Κινέζους, που ζούσαν εκτός χώρας. Προσλήφθηκα ως κινηματογραφιστής με σκοπό να ακολουθώ έναν Κινέζο φοιτητή, που σπούδαζε στο εξωτερικό. Ήταν η πρώτη φορά που δούλευα σε ντοκιμαντέρ και έμαθα πολλά. Στο ντοκιμαντέρ, οι χαρακτήρες δεν δουλεύουν για σένα. Έτσι, πρέπει πάντοτε να προσπαθείς να προβλέψεις πως θα αλληλεπιδράσουν οι χαρακτήρες σου και να καταρτίζεις σχέδια για το πως θα καταφέρεις να αποθανατίσεις τις καλύτερες στιγμές από την πραγματικότητα. Ενώ στην μυθοπλασία, σου παίρνει πολύ χρόνο να αναπτύξεις τον τρόπο που θέλεις να διηγηθείς την ιστορία, αλλά μόλις το καταφέρεις αυτό, μετά πρέπει απλώς να προσαρμόσεις τα γυρίσματα. Πρέπει όμως να πω, πως το να γυρίζεις μια ανεξάρτητη (indie) ταινία, μπορεί να μοιάζει μερικές φορές με ντοκιμαντέρ, επειδή δεν έχεις αρκετούς πόρους ώστε να δημιουργήσεις αυτό που θέλεις, καταλήγοντας να δουλεύεις μόνο με αυτά που διαθέτεις, κάτι που θυμίζει τον τρόπο δουλειάς σε ένα ντοκιμαντέρ.
Ποιες είναι οι πιο σημαντικές σου επιρροές, ως σκηνοθέτη και μπορείς να μας αναφέρεις κάποιες από τις αγαπημένες σου ταινίες;
Με επηρέασε σε τεράστιο βαθμό η ταινία «Μανόλια» του Πολ Τόμας Άντερσον. Είχε μόλις αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους λίγο πριν φύγω για τις Η.Π.Α., το 2000. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συγκλονιστική εμπειρία του να την παρακολουθείς στον κινηματογράφο. Το «Sake Bomb» μπορεί να μην αντανακλά αυτήν την επιρροή, αλλά έχω κάποιες μελλοντικές δουλειές που έχουν εμπνευστεί σε μεγάλο βαθμό από τις ταινίες του.
Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ του να δουλεύεις στις Η.Π.Α και στην Ιαπωνία;
Είναι δύσκολο να πω, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής μου καριέρας είχε ως βάση τις Η.Π.Α. Στο «Sake Bomb», είχαμε δύο μέρες γυρισμάτων στην Ιαπωνία και αυτή ήταν η εμπειρία μου από τον ιαπωνικό κινηματογράφο. Δεν είχαμε τα οικονομικά μέσα να στείλουμε την κινηματογραφική μας ομάδα από τις Η.Π.Α., οπότε αναγκαστήκαμε να προσλάβουμε μια ολόκληρη καινούρια ομάδα από εκεί. ¨Έχω συνηθίσει στα γυρίσματα να με αποκαλούν με το μικρό μου όνομα (Τζούνια), αλλά όταν βρισκόμουν στην Ιαπωνία, με αποκαλούσαν «Καντόκου», που σημαίνει σκηνοθέτης. Δε θα σε αποκαλούσαν ποτέ με το μικρό σου. Έτσι ένιωθα κάπως περίεργα στην αρχή, αλλά μέχρι να το συνηθίσω, τα γυρίσματα είχαν τελειώσει.
Στο «Sake Bomb έχεις ένα μείγμα Αμερικανών και Ιαπώνων ηθοποιών. Υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που δουλεύουν και πως επιλέγεις τους ηθοποιούς που θα εμφανιστούν στις ταινίες σου;
Όπως διαφαίνεται και από τον τίτλο, η ταινία έχει να κάνει με την μίξη από διάφορες κουλτούρες και για αυτό ήθελα να συνδυάσω Αμερικάνους και Ιάπωνες ηθοποιούς. Ήταν πολύ διασκεδαστικό να δουλεύεις με αυτούς τους καταπληκτικούς ηθοποιούς. Μπορεί να έχουν ελαφρώς διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά κατά κύριο λόγο, πιστεύω πως δεν έχει σημασία από που προέρχονται. Οι καλοί ηθοποιοί είναι καλοί από όποιο μέρος και αν προέρχονται. Η πραγματικότητα είναι πως δεν έχεις πολύ χρόνο στα γυρίσματα, ιδιαίτερα στα ανεξάρτητα φιλμ και είναι πάντοτε θετικό να έχεις καλούς ηθοποιούς, που να μπορούν να αποδώσουν άψογα, σε λίγες λήψεις.
Ο Ντέντεν και ο Χιρογιούκι Γουατανάμπε είναι διάσημοι στην Ιαπωνία. Πως κατάφερες να τους συμπεριλάβεις στην ταινία και πως ήταν η εμπειρία του να δουλεύεις με διάσημους ηθοποιούς;
Ήμουν τυχερός που είχα αυτούς τους εκπληκτικούς ηθοποιούς. Είχα ξαναδουλέψει με τον κύριο Γουατανάμπε παλαιότερα και πάντα μου έλεγε πως θα ερχόταν στις Η.Π.Α να παίξει στην ταινία μου. Έτσι κατά κάποιο τρόπο έγραψα έναν χαρακτήρα αποκλειστικά για αυτόν(υποδύεται τον πατέρα του Σεμπάστιαν). Ο Ντέντεν ήταν η πρώτη μου επιλογή για τον ρόλο (υποδύεται το αφεντικό του Ναότο) αλλά μέχρι δύο βδομάδες πριν την παραγωγή δεν ήμασταν σίγουροι αν θα μπορούσε να παίξει στην ταινία λόγω του πολύ βεβαρημένου προγράμματός του. Ο Γκάκου Χαμάντα (Ναότο) ήταν επίσης απασχολημένος με τα γυρίσματα του «The Eternal Zero», ενώ εμείς γυρίζαμε το «Sake Bomb». Οπότε ήταν δύσκολο για την παραγωγή να προγραμματίσει, αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο για να δουλέψουμε με αυτούς τους εκπληκτικούς ηθοποιούς.
Ταυτίζεσαι με κάποιον από τους χαρακτήρες της ταινίας;
Μπορεί να μην δικαιολογώ τις συμπεριφορές αυτών των χαρακτήρων, αλλά ταυτίζομαι με τις δυσκολίες τους. Ο Σεμπάστιαν είναι πολύ κυνικός στην κοσμοθεωρία του, αλλά και ένα τραγικό θύμα, μέσα στην άρνησή του. Ο Ναότο είναι ένας πολύ αφελής χαρακτήρας που έχει την ανάγκη να βρει την πραγματική αγάπη. Αμφότεροι χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να κατανοήσουν την πραγματικότητα και αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί κάποιες φορές να είναι τρομακτική. Αυτό το είδος πόνου είναι κάτι που περνάμε όλοι ως ανθρώπινα όντα και πιστεύω πως οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες τον περνάνε στην ταινία με έναν τρόπο που τους αυτοπροσδιορίζει.
Υπάρχουν πολλοί Ασιάτες στις Η.Π.Α, σαν τον Σεμπάστιαν, που είναι τόσο οργισμένοι με όλα αυτά τα στερεότυπα;
Ναι υπάρχουν. Πολλοί κιόλας. Έχοντας ζήσει στις Η.Π.Α. για πάνω από δεκαπέντε χρόνια τώρα, κατανοώ απόλυτα το δίλημμα που αντιμετωπίζουν εδώ οι Ασιάτες-Αμερικάνοι.Θεωρώ πως η πολυπλοκότητα του Σεμπάστιαν ίσως και να είναι κάπως υπερβολική αλλά δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν πολλοί Ασιάτες-Αμερικάνοι, που διατηρούν την ίδια άποψη με αυτόν. Απλώς δεν είναι τόσο ευθείς όσο ο Σεμπάστιαν. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν αγανακτήσει με τα στερεότυπα στις Η.Π.Α. Η ταινία κέρδισε κάποια βραβεία σε Ασιατικά-Αμερικάνικα φεστιβάλ και αυτό μου δείχνει πως ίσως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μπορούν να ταυτιστούν με τα συγκεκριμένα θέματα και χαρακτήρες.
Θα μπορούσες να μας πεις λίγα πράγματα για τα μελλοντικά σου σχέδια;
Έχω κάποια πρότζεκτ που βρίσκονται σε στάδιο ανάπτυξης και παράλληλα δουλεύω σε ένα ντοκιμαντέρ για μια ομάδα από οπαδούς τους διαστήματος, που προσπαθούν να να μπουν με κάποιο τρόπο σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Δεν ξέρω πότε θα το τελειώσουμε αλλά εύχομαι αυτή να είναι η επόμενη δουλειά μου.
Ευχαριστούμε τον Άνταμ Τορέλ της Third Window Films, για την πραγματοποίηση της συνέντευξης.
