Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Της Αθήνας εξαπλώνεται και φτάνει στα σχολεία, εμπλουτίζοντας τη διδακτέα ύλη με… «Πρώτη Ωρα: Σινεμά».
ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΑ ΛΟΥΚΑ
Οταν δεν πηγαίνει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ. Και στην προκειμένη περίπτωση πάει ο κινηματογράφος στα σχολεία, για να αποκαλύψει στους μαθητές λίγη από τη μαγεία και μερικά από τα μυστικά του. Αναφερόμαστε στην πρωτοβουλία του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Της Αθήνας, που, με τη στήριξη της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς (του υπουργείου Παιδείας), τη συμμετοχή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και τη χορηγία της μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας Wyeth Hellas, απευθύνεται στους μαθητές γυμνασίων και λυκείων με ένα πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα πρόγραμμα. Περισσότερες από 40 ταινίες θα ενταχθούν στο εκπαιδευτικό χρονοδιάγραμμα από τη νέα σχολική χρονιά και θα προβληθούν σε σχολεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου, της Πάτρας, της Λάρισας, αλλά και σε απομακρυσμένες περιοχές όπου η επαφή με το μέσο είναι δυσκολότερη, όπως η Ιθάκη, το Σουφλί και η Αστυπάλαια.
Η έκφραση «εκπαιδευτικό πρόγραμμα» παραπέμπει συνήθως σε κάτι στείρο, ανιαρό, έξω από τα ενδιαφέροντα των νέων. Το πρόγραμμα «Πρώτη Ωρα: Σινεμά», ξεφεύγοντας από τα καθιερωμένα, θα κάνει τους μαθητές να χαμογελάσουν με νόημα. Συνδυάζοντας την ψυχαγωγία με τη γνώση και την ευαισθητοποίηση, θα τους μεταφέρει στις σκοτεινές αίθουσες, προκαλώντας την ενεργητική τους συμμετοχή – είναι κάτι άλλωστε που η ίδια η φύση της 7ης τέχνης απαιτεί.
Οι νέοι βομβαρδίζονται από εικόνες – κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δυστυχώς όμως οι Ελληνες δεν έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν σινεμά (έχουμε μία από τις χαμηλότερες ευρωπαϊκές αναλογίες πληθυσμού – εισιτηρίων), και, όταν το αποφασίζουν, επιλέγουν συχνά τις πιο εμπορικές ταινίες. Αλλά το σινεμά δεν είναι μόνο εντυπωσιακά ειδικά εφέ, ακριβές παραγωγές, πλούσια σκηνικά και μπλοκμπάστερ. Είναι και αυτά, αλλά όχι μόνο… Το πρόγραμμα έρχεται σε αυτό το σημείο να προτείνει στους νέους κάτι διαφορετικό και να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερο το τεράστιο κενό της κινηματογραφικής εκπαίδευσης. Οι μαθητές αποκτούν την ευκαιρία να γνωρίσουν ταινίες που πραγματεύονται θέματα όπως η τέχνη, η κοινωνία, η ιστορία, η ευαίσθητη φύση της εφηβείας, η οικολογία, ταινίες που, με εργαλεία την ευαισθησία, το χιούμορ και τη φαντασία, προκαλούν αίσθηση, αποφεύγοντας τις ηθικολογίες και τις διδαχές.
Οι ταινίες έχουν επιλεγεί με εκπαιδευτικά και αισθητικά κριτήρια από μια πενταμελή επιτροπή την οποία αποτελούν οι «δικοί μας» Χρήστος Μήτσης, Ορέστης Ανδρεαδάκης και Ρόμπυ Εκσιέλ, η ηθοποιός Θέμις Μπαζάκα και ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης. Ανάμεσα σε κλασικά αριστουργήματα όπως το Ρασομόν του Ακίρα Κουροσάβα και ο Πολίτης Κέιν του Ορσον Γουέλς και σε ταινίες- σταθμούς του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου όπως ο Θίασος του Αγγελόπουλου και τα Πέτρινα Χρόνια του Παντελή Βούλγαρη, υπάρχει επαρκής χώρος για βραβευμένα, ευφάνταστα κινούμενα σχέδια (Ταξίδι Στη Χώρα Των Θαυμάτων, Γουάλας Και Γκρόμιτ Στον Τεράστιο Λαχανόκηπο), πολιτικά σχόλια με ιστορικές αναφορές από τη σύγχρονη παραγωγή (Καληνύχτα Και Καλή Τύχη, ο Πιανίστας, Goodbye Lenin!), αλλά και αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ (Ακήρυχτος Πόλεμος).
Τέλος, μια σειρά από παράλληλες ενέργειες συμπληρώνουν το πρόγραμμα και εγγυώνται την πληρότητα και αποτελεσματικότητά του. Πριν από κάθε προβολή θα προηγείται εισαγωγική συζήτηση για το θέμα και την τεχνοτροπία της ταινίας με την παρουσία και καθοδήγηση έγκυρων κριτικών, ενώ θα εκδοθεί ειδικό έντυπο με κατανοητές αναλύσεις και πληροφορίες για τις ταινίες, τους δημιουργούς αλλά και την ιστορία και αισθητική της κινηματογραφικής τέχνης.
Τέτοιες προσπάθειες φαντάζουν σαν όαση μπροστά στην έλλειψη δημιουργικών ενεργειών για την εξοικείωση των νέων με άγνωστες σε αυτούς πτυχές του κινηματογραφικού σύμπαντος. Και, με λίγα λόγια, ποιος δεν θα ήθελε να ζήσει κάτι ανάλογο στα σχολικά του χρόνια; Μετά από τις -απαραίτητες, δε λέω- φυσικοχημείες και τα αρχαία, έρχεται τώρα η σειρά του Κινηματογράφου…
