Ισως είναι τολμηρότερο να σταθείς αντάξιος του πεπρωμένου σου παρά να του εναντιωθείς. Γιατί, βιώνοντας τον ταλαντούχο κύριο Γκόσλινγκ στο Half Nelson, συνειδητοποιείς ότι ο νεαρός ηθοποιός γεννήθηκε για να φέρει σε πέρας μια δύσκολη αποστολή…
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ράιαν ήταν ο σύντροφος της -κατά 16 χρόνια μεγαλύτερής του- Σάντρα Μπούλοκ επί δύο συναπτά έτη, μετά τη γνωριμία τους στα γυρίσματα του Θεωρίες Εγκλήματος (2002). Ούτε είναι τυχαίο πως τώρα δηλώνει επίσημος αγαπημένος της -κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερής του- συμπατριώτισσας και συμπρωταγωνίστριάς του στο Ημερολόγιο (2004) Ρέιτσελ ΜακΑνταμς. Ο Ράιαν, με το βαθύ, σταθερό, ακούραστα διερευνητικό και φιλόξενο βλέμμα είναι πολύ πιο ώριμος και, ναι, σοφός από τα 26 καλοκαίρια και χειμώνες ζωής που μετρά πάνω στη Γη. Το κορμί του, όχι πια εφηβικό, ούτε όμως ακόμα αντρικό, κουβαλά μια παλιά ψυχή, ρευστή και πολυδιάστατη, ικανή να μεταμορφώνει ακόμα και την αύρα του από ρόλο σε ρόλο, αλλά και, με το βάρος της εμπειρίας και το φλεγματικό χιούμορ της, να τον κρατά σε άμεση, γερή και διαρκή επαφή με το χώμα κάτω από τα πόδια του. Μια ψυχή που την αναγνωρίζεις αμέσως, σαν τον κεραυνοβόλο έρωτα, καθώς σε κοιτά κατάματα υποδεχόμενη το πρώτο σου βλέμμα που θα αγγίξει τη μορφή του νυν ιδιοκτήτη της. Μια ψυχή που έφερνε σε αμηχανία τους συμμαθητές του στο δημοτικό, οι οποίοι, μη γνωρίζοντας πώς αλλιώς να αντιδράσουν, τον πείραζαν και τον κακομεταχειρίζονταν ανελέητα, αναγκάζοντας τη μητέρα του να τον αποσύρει από το σχολείο και να του παρέχει κατ οίκον διδασκαλία.
Γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά στις 12 Νοεμβρίου του 1980, στο ίδιο μαιευτήριο από το οποίο είχε έρθει στο κόσμο και η Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, ήξερε από πολύ μικρός, ενστικτωδώς, ποιος είναι ο προορισμός του. Ηταν 13 χρονών, όταν επιλέχθηκε ανάμεσα σε 17.000 πιτσιρικάδες για να πρωταγωνιστήσει στο πλευρό της Μπρίτνι Σπίαρς, του Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και της Κριστίνα Αγκιλέρα στην τελευταία σεζόν του υπερ-πετυχημένου, παιδικού τηλεοπτικού προγράμματος «ΜΜC» και 15 όταν ο συγκάτοικός του Τζάστιν τού πρότεινε να συμμετάσχει στο ποπ γκρουπ που ετοίμαζε, τους Ν Sync.
Ο Ράιαν, ευγενικά, αρνήθηκε. «Πάντα ήθελα να ψυχαγωγώ τον κόσμο» λέει ο ίδιος με ένα γεμάτο πιθανότητες χαμόγελο, μόλις σχηματισμένο στο πρόσωπό του. «Οταν ήμουν έξι, ένα απίστευτα κοκαλιάρικο παιδί, φόραγα το κόκκινο σλιπάκι μου και έπαιρνα πόζες, επιδεικνύοντας τους… μυς μου! Πίστευα πραγματικά ότι είμαι μυώδης. Δεν καταλάβαινα ότι όλοι γελούσαν μαζί μου. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα πως είναι σημαντικό να μην περιορίζεις τον εαυτό σου. Μπορείς να κάνεις ότι λατρεύεις να κάνεις, πάρα την οποιαδήποτε αντιξοότητα. Ξέρεις τους διαγωνισμούς που διοργανώνουν καμία φορά τα σούπερ μάρκετ, στους οποίους αν κερδίσεις έχεις 10 λεπτά για να τρέξεις και να πάρεις ό,τι θέλεις από το μαγαζί; Βασικά αυτό κάνω κι εγώ. Τρέχω και προσπαθώ να αρπάξω όσο το δυνατόν περισσότερους χαρακτήρες, πριν με βγάλουν από την πρίζα. Συγκεκριμένα χαρακτήρες που με τρομάζουν. Γιατί νιώθω πως μόνο όταν αντιμετωπίζεις κάτι που σε φοβίζει γεννιέται κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Πάντα προσπαθώ να καταπιάνομαι με ήρωες τους οποίους δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να αποδώσω».
Σαν τον ορμητικά οργισμένο, αλλά τελικά αναπάντεχα διστακτικό νεοναζί που ενσάρκωσε στον Πιστό, με μια ερμηνεία – δυναμίτη, που χαρακτηρίστηκε τουλάχιστον ισάξια με εκείνη (τη σημαδιακή και υποψήφια για Οσκαρ) του Εντουαρντ Νόρτον στα Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας. Και σαν τον εθισμένο στα ναρκωτικά δάσκαλο στον οποίο δίνει συγκλονιστική υπόσταση στο Half Nelson, ρόλος ο οποίος απουσιάζει αδικαιολόγητα από τις υποψηφιότητες των Χρυσών Σφαιρών, πιθανότατα όμως θα βρεθεί σε εκείνες των Οσκαρ. Χωρίς επεξηγηματικά λόγια και ναρκισσιστικές, δραματικές εξάρσεις. Με σάρκα τον ίδρωτα – δάκρυα του σώματος, οστά μια δημοκρατική σιωπή και αίμα την ηχώ του συναισθήματος. Γι αυτό σου λέω. Δεν είναι τυχαίο…
ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
