Από τη Δέσποινα Παυλάκη
«Το χειρότερο πράγμα που συνέβη ποτέ στον ανεξάρτητο κινηματογράφο είναι ότι τα στούντιο πίστεψαν ότι θα μπορούσε να αποδειχτεί προσοδοφόρος». Σε μία και μοναδική πρόταση, το Variety συνοψίζει αυτό που ατελείωτες συζητήσεις περί καλλιτεχνικής χρεοκοπίας του αμερικανικού indie κινήματος δεν είχαν καταφέρει να κάνουν τους τελευταίους έξι μήνες. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…
Η Warner Bros έκλεισε την εξειδικευμένη θυγατρική Warner Independent μετά από τέσσερα μόλις χρόνια λειτουργίας, ενώ η «ανεξάρτητη» Paramount Vantage απορροφήθηκε από την Paramount απολύοντας το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού της, δυόμισι χρόνια μετά την ίδρυσή της. Ο,τι περίπου έκανε και η Warner με τη New Line Cinema. Φέτος, το Σάντανς δεν χάρισε στα πλήθη τη συνήθη ανεξάρτητη επιτυχία που φτάνει χασκογελώντας μέχρι τα Οσκαρ (βλέπε «Little Miss Sunshine» και «Juno») και η απονομή του 2008 θα μας βρει χωρίς καμία μικρή ταινία υποψήφια για μεγάλα βραβεία. Πώς ακριβώς όμως κατάφερε ο αμερικανικός ανεξάρτητος κινηματογράφος να φάει τόσο θεαματικά τα μούτρα του;
Καταρχάς εξαρτάται απ το τι ακριβώς ονομάζουμε ανεξάρτητο. «Το Little Miss Sunshine και το Juno είναι γοητευτικά ταινιάκια με στουντιακή χροιά. Δεν ανήκουν στο αντάρτικο του αμερικανικού κινηματογράφου. Μόνο ανεξάρτητες παραγωγές δεν τα λες, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το περιεχόμενό τους. Απλώς, κάθε χρόνο, η βιομηχανία αγκαλιάζει κάποια ημι-ανεξάρτητη παραγωγή για να αποδείξει πόσο ανοιχτόμυαλη είναι», λέει ο Τζον Φαβρό. Και μια και ο ίδιος βρέθηκε από σεναριογράφος και παραγωγός του ανεξάρτητου «Swingers», σκηνοθέτης του «Ιron Μan» κάτι θα ξέρει.
Η αλήθεια είναι ότι οι εταιρείες διανομής είχαν βαρεθεί να κονταροχτυπιούνται στα διάφορα φεστιβάλ, αγοράζοντας δικαιώματα για ταινίες που πολλές φορές αποδεικνύονταν παταγώδεις αποτυχίες. Ο πειρασμός όμως του να αποκτάς ένα τίτλο για 2.000.000 δολάρια στο Σάντανς και να βγάζεις 20.000.000 στο box office ήταν μεγάλος. Οταν λοιπόν βαρέθηκαν να αγοράζουν (και να πέφτουν έξω), αποφάσισαν να παράγουν. Κάπως έτσι μπήκαν στο παιχνίδι η Fox Searchlight, η Sony Pictures Classics και όλοι οι υπόλοιποι. Οχι για να υποστηρίξουν τον αμερικανικό ανεξάρτητο κινηματογράφο, αλλά για να γίνουν η επόμενη Miramax Films. Η πραγματικότητα όμως τους προσγείωσε απότομα.
Οπως επιβεβαιώνει και ο Κιρκ Χάνικατ του Hollywood Reporter, δεν είναι ότι η indie παραγωγή έχει μειωθεί. Οι Αμερικανοί πιτσιρικάδες φτιάχνουν ακόμα ταινίες, και μάλιστα περισσότερες από ποτέ. Το Σάντανς σημείωσε ρεκόρ 3.600 αιτήσεων φέτος. Απλώς κάνεις δεν θέλει να τις αγοράσει και ακόμα λιγότερος κόσμος θέλει να τις δει. Μάλιστα, πολλοί υποστηρίζουν ότι το συγκεκριμένο φεστιβάλ είναι κατά ένα μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για το σύνδρομο του «Κοίτα-μαμά-μπορώ-κι-εγώ-να-κάνω-ταινίες!» που αποθεώνει το στυλ και ξεχνάει το περιεχόμενο.
Αν πάντως ψάχνετε για γεγονότα, ο θάνατος του αμερικανικού ανεξάρτητου, συνοψίζεται:
– Στην υπερπληθώρα ταινιών λόγω χαμηλού κόστους του κινηματογραφικού εξοπλισμού.
– Στο αυξημένο κόστος παραγωγής 35άρας κόπιας.
– Στo downloading και τις διαδικτυακές υπηρεσίες ενοικίασης DVD (βλέπε Netflix, RedBox) που κρατάνε τον κόσμο στο σπίτι του.
– Στην άποψη που θέλει το Χόλιγουντ να κάνει πλέον καλύτερες ταινίες (βλ. «Σκοτεινός Ιππότης», «Καμία Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους» κ.ά.), γεγονός που περιθωριοποιεί το ανεξάρτητο (και συχνά μέτριο) σινεμά. Αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικού γούστου, δε νομίζετε;
