Η πένα της ήταν δηκτική, οι κριτικές της εγκαινίασαν ένα νέο ύφος γραφής και οι απόψεις της, όσο ανορθόδοξες και αντισυμβατικές κι αν υπήρξαν, στάθηκαν ευαγγέλιο για δημιουργούς και παράγοντες του παγκόσμιου σινεμά. Η Πολίν Καέλ, φημισμένη κριτικός κινηματογράφου και αρθρογράφος για το περιοδικό New Yorker από το 1968 έως το 1991, πέθανε τη Δευτέρα σε ηλικία 82 ετών, στο σπίτι της στη Μασαχουσέτη. Λέγεται ότι υπέφερε από τη νόσο του Πάρκινσον.
Η Πολίν Καέλ γεννήθηκε στην Πεταλούμα της Καλιφόρνια το 1919. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ όπου αργότερα της απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του διδάκτορα, ενώ έγραψε την πρώτη της κριτική το 1953 για ένα περιοδικό του Σαν Φρανσίσκο. Ο άμεσος και προσιτός τρόπος γραφής της μαζί με το ειλικρινές, καυστικό της ύφος απέκτησε αμέσως πολλούς φίλους – ενώ η άρνησή της να συμβιβαστεί με το καθιερωμένο, να υπηρετήσει την έννοια της “υψηλής τέχνης” και να σεβαστεί “ιερά τέρατα” του σινεμά έστρεψαν αναμφίβολα το ενδιαφέρον (συχνά αρνητικό) προς το μέρος της.
Ανάμεσα στις “μεγάλες” ταινίες στις οποίες επιτέθηκε ήταν το Blow Up του Αντονιόνι, το Πέρσι στο Μάριενμπαντ του Ρενέ και ο Εξορκιστής του Φρίντκιν. Και, παρά την πεποίθησή της πως το σινεμά είναι πάνω από όλα μέσο ψυχαγωγίας, δε δίστασε να “χτυπήσει” ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ (και δημοφιλέστατες στο κοινό) όπως η Μελωδία της Ευτυχίας και το Χορεύοντας με τους Λύκους. Ωστόσο, όση επιρροή είχαν οι αρνητικές κριτικές της, άλλη τόση είχαν και οι θετικές, αφού κατά τη διάρκεια της καριέρας της βοήθησε να καθιερωθούν στη συλλογική συνείδηση σκηνοθέτες όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Ρόμπερτ Αλτμαν και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Η μεγάλη κριτικός άφησε πίσω της μια πλούσια εκδοτική βιβλιογραφία με δέκα βιβλία, ανάμεσα στα οποία τη φημισμένη συλλογή κριτικών “Lost it at the Movies” και το βραβευμένο θεωρητικό βιβλίο “Deeper into Movies”.
Λουίζα Χριστοφίλου
