Δεν είναι λίγοι εκείνοι που την χαρακτηρίζουν ως τη διασημότερη ταινία που δεν προβλήθηκε ποτέ, ενώ επί δεκαετίες έχει αποτελέσει διακαή στόχο ανθρώπων του Χόλιγουντ να τη δουν στο πανί. Φαίνεται όμως πως το «The Other Side of the Wind», το στα όρια του μύθου ανολοκλήρωτο φιλμ του Όρσον Γουέλς, έχει πλέον απεμπλακεί από δικαστικές διαμάχες ετών μεταξύ των κατόχων δικαιωμάτων και βρίσκεται στην τελική ευθεία για τις αίθουσες.
Σύμφωνα με όσους έχουν έρθει σε επαφή με το υπάρχον υλικό, πρόκειται για μία ανελέητη σάτιρα…
Αυτή φυσικά δεν είναι η παρθενική απόπειρα να ολοκληρωθεί ένα φιλμ που αντιμετώπισε αξεπέραστα προβλήματα στη χρηματοδότηση, με τον Γουέλς να το γυρίζει επί έξι χρόνια (1970-76), να γράφει κάθε βράδυ ξανά και ξανά το σενάριο και να έχει αφήσει τελικά παρακαταθήκη περίπου 40 λεπτά μονταρισμένου υλικού από τις χίλιες και πλέον μπομπίνες με αρνητικά, οι οποίες ως και σήμερα παρέμεναν στοιβαγμένες σε μία αποθήκη στο Παρίσι. Ωστόσο, η συμμετοχή στο τρέχον πρότζεκτ της κόρης του Γουέλς, Μπεατρίς, η οποία στο παρελθόν είχε μπλοκάρει νομικά ανάλογα εγχειρήματα, φαντάζει ως το πλέον ελπιδοφόρο μήνυμα για μια ταινία που ο πατέρας της πάσχιζε ως το θάνατό του (1985) να φέρει εις πέρας.
Διαβάστε ακόμη: Στο τεύχος του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ που κυκλοφορεί, το περιοδικό επαναδημοσιεύει ένα κείμενο που έγραψε γι' αυτόν ο Μπάμπης Ακτσόγλου, ως ελάχιστο φόρο τιμής στα εκατό χρόνια από τη γέννηση και τριάντα από τον θάνατό του σπουδαίου σκηνοθέτη.
Το «The Other Side of the Wind» είναι ένα φιλμ-μέσα-σε-φιλμ που αφηγείται την απέλπιδα απόπειρα ενός 70χρονου σκηνοθέτη (τον υποδύεται ο επίσης σκηνοθέτης και ηθοποιός Τζον Χιούστον) να κάνει το come-back στην καριέρα του. Η ιδέα για την ταινία κρατά από το 1937, τον καιρό που ο Γουέλς συνάντησε τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πάνω στον οποίο βάσισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σύμφωνα με όσους έχουν έρθει σε επαφή με το υπάρχον υλικό, πρόκειται για μία ανελέητη σάτιρα σε στυλ ψευδοντοκιμαντέρ, γυρισμένη τόσο σε ασπρόμαυρο όσο και σε έγχρωμο (8άρι, 16άρι και 35άρι) φιλμ, η οποία στοχοποιεί ταυτόχρονα το ξεπερασμένο τότε στουντιακό μοντέλο του κλασσικού Χόλιγουντ, τους avant-guarde δημιουργούς που το διαδέχθηκαν, καθώς και επιτυχημένους Ευρωπαίους σκηνοθέτες όπως ο Αντονιόνι.
Υλικό από το «The Other Side of the Wind», όπως προβλήθηκε το 1975 σε ένα αφιέρωμα του Αμερικάνικου Ινστιτούτου Κινηματογράφου στον Όρσον Γουέλς
Σύμφωνα με τον Τζος Καρπ, συγγραφέα του νεοκυκλοφόρητου βιβλίου «Orson Welles’s Last Movie» που προσφέρει ακόμα μία εκ των έσω ματιά σε τούτη την πολύπαθη παραγωγή, είναι σχεδόν αδύνατο να πει κανείς με βεβαιότητα αν η ταινία συγκαταλέγεται στις περιπτώσεις όπου η τέχνη μιμείται τη ζωή ή το αντίστροφο. Για τον μακαρίτη Τζον Χιούστον, η εμπειρία του «The Other Side of the Wind» περιγράφεται σαν «περιπέτεια μιας ομάδας απελπισμένων ανθρώπων που τελικά κατέληξε στο τίποτα».
Μένει πάντως να φανεί όχι μόνο το πότε θα είναι έτοιμο, αλλά κυρίως τη μορφή που θα πάρει αυτό το στοιχειωμένο φιλμ. Όπως άλλωστε ομολογεί ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας μαζί με τους Μπομπ Ράντομ, Όγια Κοντάρ και Σούζαν Στράσμπεργκ, «το να αναπαραχθεί η αποσπασματική και ιδιοσυγκρασιακή δομή [που οραματιζόταν ο Γουέλς για το φιλμ], είναι από μόνο του ένα δονκιχωτικό εγχείρημα».
