Αν υπάρχει μια γραμμή που ενώνει κάποιες από τις πιο πολυσυζητημένες αμερικάνικες ταινίες της χρονιάς, τότε αυτή δεν είναι παρά μια γραμμή από . . . λευκή σκόνη! Το Traffic, το Ρέκβιεμ για Ενα Όνειρο και τώρα το Blow του Τέντ Ντέμι, αγγίζουν το καθένα με τον δικό του τρόπο, διαφορετικές πτυχές του προβλήματος των ναρκωτικών. Αν όμως, ο Στίβεν Σόντερμπεργκ επιχείρησε να εξαντλήσει το θέμα, ο Ντέμι, ξεκινά από την αρχή, κινηματογραφώντας την ιστορία του Τζορτζ Γιούνγκ, του ανθρώπου που ουσιαστικά έφερε την κοκαίνη στην Αμερική.
“Διακρίνω μια τάση να γίνονται ταινίες που έχουν θέμα ή φόντο τους τα ναρκωτικά” λέει ο Ντέμι. “Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει είναι ότι βλέπουμε το αποτέλεσμα αυτών που έγιναν στις δεκαετίες του 60, 70 και 80, που επηρέασαν τη γενιά μας, τον Στίβεν Σόντερμπεργκ και τον Αρονόφσκι”.
Από τις τρεις ταινίες, το Blow είναι αυτό που παραπέμπει σε μια παλιότερη και τώρα πια, κλασική ταινία με παρόμοιο θέμα, τον Σημαδεμένο του Μπράιαν ντε Πάλμα. Ο πρωταγωνιστής και των δυο ταινιών αρχίζει φτωχός και γίνεται πλούσιος από το εμπόριο των ναρκωτικών στη δεκαετία του 70. Και οι δυο καταλήγουν στην απόλυτη διαφθορά και την αυτοκαταστροφή.
Η διαφορά όμως, του σεναρίου του Ολιβερ Στόουν (Σημαδεμένος) και του Ντέιβιντ Μακίνα (Blow) είναι τεράστια και οφείλεται κυρίως στην αντιμετώπιση του ήρωα τους. Το πρώτο είναι μια ωμή απεικόνιση της απληστίας και της φρίκης που προκαλεί το εμπόριο των ναρκωτικών, ενώ το δεύτερο τείνει προς τη συναισθηματική επεξεργασία του θέματος, για τον απλό και ανθρώπινο λόγο ότι ο Ντέμι – αποφασίζοντας να δραματοποιήσει τη ζωή ενός ανθρώπου που τώρα “σαπίζει στη φυλακή” – ένιωσε υπεύθυνος απέναντι του και δεν τόλμησε να πάρει δυναμική θέση παρά μόνο στο βαθμό που του επέτρεψε ο ίδιος ο Τζορτζ Γιούνγκ.
Οι καλοί και οι κακοί
“Η δουλειά μου δεν είναι να υποδείξω στο κοινό τι να αισθανθεί” λέει ο Ντέμι. “Ο απώτερος σκοπός μου είναι να παρουσιάσω την ιστορία στο κοινό έτσι ώστε να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία. Ο Τζορτζ (Γιουνγκ) ήταν η Βίβλος μου στη διαδικασία της δημιουργίας. . . Σκηνοθετώντας αυτή την ταινία ήθελα να παρουσιάσω έναν αντι-ήρωα με κάποια συμπαθητικά χαρακτηριστικά και να δείξω ότι υπήρξαν κάποια γεγονότα στη ζωή του που μπορούν να σε κάνουν να σκεφτείς ότι ίσως να μην φταίει για όλα. Αλλά, δεν ήθελα να προχωρήσω πολύ προς αυτή την κατεύθυνση καθώς δεν επιδίωκα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά του. Ήταν για μένα, λοιπόν, πολύ δύσκολο να χαράξω τη γραμμή στη μέση”.
Μια γραμμή γύρω από τον κόσμο
Πέρα από την ιστορία όμως, το καλύτερο στοιχείο και η πραγματική δύναμη της ταινίας, βρίσκεται μάλλον στην “πολύχρωμη” και ποικίλη ομάδα ηθοποιών που συνθέτουν το καστ της. “Σκέφτηκα ότι αν ήθελα η ταινία μου να είναι ιδιαίτερη – και πιστεύω ότι είναι – κι εφόσον είχα την ευκαιρία να δουλέψω με τον Τζόνι Ντεπ, ο οποίος έχει μεγάλη απήχηση σε όλο τον κόσμο, θα ήταν καλό να βάλω πρόσωπα που δεν βλέπουμε στις τυπικές αμερικανικές ταινίες” αναφέρει ο Ντέμι.
Η Γερμανίδα Φράνκα Ποτέντε, η οποία υποδύεται το ρόλο της Αμερικανίδας Μπάρμπαρα, ίσως ήταν η πιο εκκεντρική επιλογή του σκηνοθέτη: “τα τελευταία χρόνια έχω εμπνευστεί πολύ από ξένες ταινίες γι αυτό και θεώρησα καλή ιδέα να επιστρατεύσω μερικούς ξένους ηθοποιούς για το Blow αντί να χρησιμοποιήσω τα ίδια 10 – 15 πρόσωπα που συνεχώς επαναλαμβάνονται. Το Τρέξε Λόλα, Τρέξε με συνάρπασε – τη ζήλεψα τόσο αυτή την ταινία – κι ερωτεύτηκα την Φράνκα. Κάτι ανάλογο συνέβη και με την Πενέλοπι Κρουζ. Είναι πάντα αναζωογονητικό να βλέπεις ένα νέο πρόσωπο σε μια ταινία και πολύ καλό για τους Αμερικανούς ηθοποιούς να μην παίζουν συνεχώς τους ίδιους χαρακτήρες”.
Απόσπασμα από την συνέντευξη του Τεντ Ντέμι στην Ερση Δάνου που δημοσιεύεται στο ΣΙΝΕΜΑ Νο 124.
