Ο Πράισνερ “ντύνει” τη μοναξιά μας…

«Μπλε», «Λευκό», «Κόκκινο» …. «Η διπλή ζωή της Βερόνικα», ταινίες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη μας, όχι μόνο για την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του πρόωρα χαμένου Κριστόφ Κισλόφσκι, αλλά και για την υπέροχη μουσική του Ζμπίγκνιου Πράισνερ.

Ο διάσημος Πολωνός συνθέτης θα παρουσιάσει τη νέα του δουλειά με τίτλο «Silence, Night And Dreams», αλλά και το σύνολο του έργου του στις 4 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο μαζί με την ορχήστρα σύγχρονης μουσικής της ΕΡΤ και την τραγουδίστρια των Madredeus Teresa Salgueiro.

Ντυμένος απλά και ευδιάθετος – αν και κάπως καταβεβλημένος από τη ζέστη- μας μίλησε σε συνέντευξη τύπου που έδωσε την Δευτέρα σε μεγάλο ξενοδοχείο της Αθήνας για το τι πρόκειται να δούμε στη πολυαναμενόμενη συναυλία του και όχι μόνο.

«Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μίας ταχύτατης τεχνολογικής εξέλιξης. Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν. Τα κινητά τηλέφωνα, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, οι υπολογιστές, τα i-pod… είναι μερικά μόνο από τα μέσα επικοινωνίας των ανθρώπων. Παρόλα αυτά γινόμαστε όλο και πιο δυστυχισμένοι και βυθιζόμαστε στη μοναξιά μας».
Αυτή είναι η μοίρα του σύγχρονου ανθρώπου για τον ρομαντικό Ζμπίγκνιου Πράισνερ. Και τι κάνει για όλα αυτά; «Σκέφτομαι», απάντησε. «Δεν πιστεύω ούτε ελπίζω πως η μουσική έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει τον κόσμο μας. Αυτό που ονομάζουμε «πολιτισμός» δεν είναι τόσο δυνατό. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να παραμείνουμε απαθείς. Πρέπει να είμαστε πάντα παρόντες, και να δίνουμε το στίγμα μας σε γεγονότα που αφορούν την τύχη μας».

«Ακόμη και εμείς οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούμε την τεχνολογία όσο μόνο μπορούμε να την ελέγξουμε και παρόλα αυτά πολλές φορές μας υπερβαίνει. Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να τη χρησιμοποιώ όχι για να υποκαταστήσω την ορχήστρα… αλλά για να την συμπληρώνω, εκεί που σταματούν οι δυνατότητές της.»

Όσον αφορά στη σχέση του με τον Κισλόφκι, ανάφερε πως «αυτός με έμαθε να σκέφτομαι δημιουργικά και να μπορώ να περιγράφω τον κόσμο γύρω μου με τη μουσική… Κάποτε είχαμε από κοινού την ιδέα να πούμε την ιστορία μιας ζωής μέσα από ένα κοντσέρτο. Η πρεμιέρα επρόκειτο να δοθεί στην Ακρόπολη της Αθήνας. Σχεδιάζαμε να είναι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός…ο Κριστόφ Κισλόφσκι θα ήταν ο σκηνοθέτης και εγώ επρόκειτο να αναλάβω τη σύνθεση της μουσικής…αλλά ήταν η ίδια η ζωή που έγραψε ένα τέλος διαφορετικό. Ο Krzysztof Kieslowski πέθανε στις 13 Μαρτίου 1996…»

Γεωργία Οικονόμου