Βλέπεις πού και πού σε μεγάλα δυτικά έντυπα να αναρωτιούνται τι απέγινε ο Ζανγκ Γιμού. Στην πραγματικότητα μια χαρά είναι ο Γιμού και καλές ταινίες κάνει, η Δύση δεν πολυασχολείται μαζί του, επειδή δεν ανήκει στους ήρωες αυτής της γενιάς κινηματογραφικών συντακτών – όχι κριτικών. Έκανε για παράδειγμα το «Shadow», με εκείνο το μακροσκελές set-piece μπαλετικής δράσης με τις ομπρέλες – όπλα, που το παρακολουθείς, μένεις με το στόμα ανοιχτό και έπειτα αναφωνείς «αυτό πραγματικά δεν το έχω ξαναδεί ποτέ μου». Έκανε και το «One Second» που, έστω και πειραγμένο από την κινεζική λογοκρισία, θα περάσει το πολιτικό μήνυμά του, θα στραφεί στους τρόπους του ιταλικού νεορεαλισμού και θα τους μεταγράψει στην κινεζική αλλοτινή πραγματικότητα. Ω ναι, ο Γιμού είναι ένας δημιουργός που αγαπά το σινεμά και τα είδη του.
Σε είδος ανήκει η επόμενη ταινία του και μάλιστα θα στηρίζεται σε προϋπάρχον υλικό, πλέον πασίγνωστο. Η είδηση θέλει τον Γιμού να αναλαμβάνει την κινηματογραφική μεταφορά του «3 Body Problem» για να δείξει στους Μπενιόφ και Βάις και στο Netflix πώς γίνεται σωστά η δουλειά. Είχε στηρίξει πολλά σε αυτή του την παραγωγή το Netflix, τελικά το «Baby Reindeer» και το «Ripley» αποτέλεσαν τις ανοιξιάτικες επιτυχίες της πλατφόρμας. O Γιμού θα μεταφέρει στο σινεμά μόνο το πρώτο μέλος της λογοτεχνικής τριλογίας, με την ελπίδα τα έσοδα να είναι αρκετά ώστε να ακολουθήσουν και τα δύο επόμενα.
Επιστημονική φαντασία δεν έχει ξανακάνει, ανυπομονούμε να δούμε τι θα φέρει στο είδος ένας εικονοκλάστης του μεγέθους του.
