• ΝΕΑ
  • ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΠΡΟΣΕΧΩΣ
  • ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
  • ATHENS OPEN AIR
  • ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

  • AIFF 2026
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΑΤΖΕΝΤΑ
NEWSLETTER

Ονειροκρίτης: Ο Ντέιβιντ Λιντς μιλά για τις ταινίες του

3 Ιαν 2002 | Νέα | 0 comments

&00 ERASERHEAD (1977) “Πέρασα πέντε χρόνια δυσκολιών και απελπισίας προσπαθώντας να ολοκληρώσω την ταινία και είχα απορροφηθεί τόσο μέσα της ώστε δεν είχα τη διάθεση ούτε τις ιδέες για να κάνω τίποτε άλλο. Το Eraserhead είναι όμως από τα φιλμ για τα οποία μπορώ να ισχυριστώ ότι έγιναν όπως ακριβώς τα ήθελα”. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ (1980) “Κερδίσαμε οχτώ υποψηφιότητες για Οσκαρ, δεν πήραμε κανένα. Για έναν όμως άνθρωπο του οποίου την προηγούμενη ταινία ελάχιστοι είχαν δει και σε ακόμη λιγότερους είχε αρέσει, ήταν ένα τεράστιο βήμα”. ΝΤΙΟΥΝ (1984) “Στο σινεμά, όπως και στη ζωγραφική, είσαι μερικές φορές υποχρεωμένος να παραχωρήσεις τα “πινέλα” σου σε κάποιον άλλο ζωγράφο που θα ολοκληρώσει τη δουλειά για σένα. Αυτό που έχεις ως αποτέλεσμα είναι ένας ολοκαίνουριος και διαφορετικός πίνακας. Δεν είναι ο δικός σου. Δε γίνεται να περιμένεις ότι προσωπικά πράγματά σου που περνούν σε άλλα χέρια θα παραμείνουν δικά σου. Στο Ντιούν δούλεψα με έναν μεγαλοπαραγωγό (Ντίνο ντε Λαουρέντις) σε μια στουντιακή δημιουργία στην οποία δεν επρόκειτο να έχω την τελευταία κουβέντα. Δεν μπορούσα να αισθανθώ ότι έκανα κάτι δικό μου”. ΜΠΛΕ ΒΕΛΟΥΔΟ (1986) “Το Μπλε Βελούδο είναι ο τρόπος που βλέπω την Αμερική και τον κόσμο γενικότερα. Μου ήταν από πολύ νωρίς σαφές ότι πίσω από το λευκό φράκτη και το πράσινο γρασίδι της παιδικής μου ηλικίας, πίσω από αυτή την αθώα, ειδυλλιακή πλευρά κρυβόταν και μια σκοτεινή, άρρωστη πτυχή”. ΑΤΙΘΑΣΗ ΚΑΡΔΙΑ (1990) “Γύρισα την Ατίθαση Καρδιά ως μια αντανάκλαση των αυξανόμενων ανησυχιών που είχα για τον κόσμο γύρω μου. Η βία και το παράλογο της ταινίας αντικατοπτρίζει τη βία και το σκοτάδι που ένιωθα ότι απλωνόταν στην Αμερική εκείνο τον καιρό. Υπάρχουν πολλά πράγματα στην ταινία που αρκετοί βρήκαν παράξενα και ακραία. Μερικές φορές όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο παράξενη από τη φαντασία”. ΤWIN PEAKS: FIRE WALK WITH ME (1992) “Θυμάμαι ακόμη πόσο εχθρική ήταν η ατμόσφαιρα στη συνέντευξη Τύπου για την ταινία στις Κάννες, πόσο αρνητική η μετέπειτα υποδοχή της και πώς για τα επόμενα δυο χρόνια άφησε ένα μαύρο σύννεφο να αιωρείται πάνω από το κεφάλι μου. Δε μετανιώνω όμως που την έκανα”. ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ (1997) “Λυπάμαι επειδή οι άνθρωποι που τη χρηματοδότησαν δεν πήραν τα χρήματά τους πίσω. Ελπίζω παρ όλα αυτά να εξακολουθήσω να σκηνοθετώ με την ελευθερία που σου δίνει η σιγουριά ότι μπορείς να κάνεις λάθος”. THE STRAIGHT STORY (1999) “Η μοναδική μου συνεργασία με την Disney κρίθηκε “Κατάλληλη” από την Επιτροπή Λογοκρισίας, πράγμα πολύ ασυνήθιστο για μένα. Με την ταινία αυτή άλλαξαν γνώμη όσοι ισχυρίζονταν μέχρι τότε ότι ο Ανθρωπος Ελέφαντας ήταν η εξαίρεση, η πιο “κανονική” στιγμή στη φιλμογραφία μου”. MULHOLLAND DRIVE (2001) “Το πρώτο ερέθισμα γι αυτή την ταινία ήταν οι λέξεις: Mulholland Drive. Αμέσως μετά μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα μιας πινακίδας με αυτά τα γράμματα μέσα στη νύχτα κι ενός περαστικού αυτοκινήτου που ρίχνει τα φώτα του επάνω της, όπως ακριβώς στην αρχή του φιλμ. Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να ονειρευτώ. Τα υπόλοιπα προέκυψαν αργότερα”. Λουκάς Κατσίκας
Συντάκτης: Λουκάς Κατσίκας
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

&00

ERASERHEAD (1977)

“Πέρασα πέντε χρόνια δυσκολιών και απελπισίας προσπαθώντας να ολοκληρώσω την ταινία και είχα απορροφηθεί τόσο μέσα της ώστε δεν είχα τη διάθεση ούτε τις ιδέες για να κάνω τίποτε άλλο. Το Eraserhead είναι όμως από τα φιλμ για τα οποία μπορώ να ισχυριστώ ότι έγιναν όπως ακριβώς τα ήθελα”.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ (1980)

“Κερδίσαμε οχτώ υποψηφιότητες για Οσκαρ, δεν πήραμε κανένα. Για έναν όμως άνθρωπο του οποίου την προηγούμενη ταινία ελάχιστοι είχαν δει και σε ακόμη λιγότερους είχε αρέσει, ήταν ένα τεράστιο βήμα”.

ΝΤΙΟΥΝ (1984)

“Στο σινεμά, όπως και στη ζωγραφική, είσαι μερικές φορές υποχρεωμένος να παραχωρήσεις τα “πινέλα” σου σε κάποιον άλλο ζωγράφο που θα ολοκληρώσει τη δουλειά για σένα. Αυτό που έχεις ως αποτέλεσμα είναι ένας ολοκαίνουριος και διαφορετικός πίνακας. Δεν είναι ο δικός σου. Δε γίνεται να περιμένεις ότι προσωπικά πράγματά σου που περνούν σε άλλα χέρια θα παραμείνουν δικά σου. Στο Ντιούν δούλεψα με έναν μεγαλοπαραγωγό (Ντίνο ντε Λαουρέντις) σε μια στουντιακή δημιουργία στην οποία δεν επρόκειτο να έχω την τελευταία κουβέντα. Δεν μπορούσα να αισθανθώ ότι έκανα κάτι δικό μου”.

ΜΠΛΕ ΒΕΛΟΥΔΟ (1986)

“Το Μπλε Βελούδο είναι ο τρόπος που βλέπω την Αμερική και τον κόσμο γενικότερα. Μου ήταν από πολύ νωρίς σαφές ότι πίσω από το λευκό φράκτη και το πράσινο γρασίδι της παιδικής μου ηλικίας, πίσω από αυτή την αθώα, ειδυλλιακή πλευρά κρυβόταν και μια σκοτεινή, άρρωστη πτυχή”.

ΑΤΙΘΑΣΗ ΚΑΡΔΙΑ (1990)

“Γύρισα την Ατίθαση Καρδιά ως μια αντανάκλαση των αυξανόμενων ανησυχιών που είχα για τον κόσμο γύρω μου. Η βία και το παράλογο της ταινίας αντικατοπτρίζει τη βία και το σκοτάδι που ένιωθα ότι απλωνόταν στην Αμερική εκείνο τον καιρό. Υπάρχουν πολλά πράγματα στην ταινία που αρκετοί βρήκαν παράξενα και ακραία. Μερικές φορές όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο παράξενη από τη φαντασία”.

ΤWIN PEAKS: FIRE WALK WITH ME (1992)

“Θυμάμαι ακόμη πόσο εχθρική ήταν η ατμόσφαιρα στη συνέντευξη Τύπου για την ταινία στις Κάννες, πόσο αρνητική η μετέπειτα υποδοχή της και πώς για τα επόμενα δυο χρόνια άφησε ένα μαύρο σύννεφο να αιωρείται πάνω από το κεφάλι μου. Δε μετανιώνω όμως που την έκανα”.

ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ (1997)

“Λυπάμαι επειδή οι άνθρωποι που τη χρηματοδότησαν δεν πήραν τα χρήματά τους πίσω. Ελπίζω παρ όλα αυτά να εξακολουθήσω να σκηνοθετώ με την ελευθερία που σου δίνει η σιγουριά ότι μπορείς να κάνεις λάθος”.

THE STRAIGHT STORY (1999)

“Η μοναδική μου συνεργασία με την Disney κρίθηκε “Κατάλληλη” από την Επιτροπή Λογοκρισίας, πράγμα πολύ ασυνήθιστο για μένα. Με την ταινία αυτή άλλαξαν γνώμη όσοι ισχυρίζονταν μέχρι τότε ότι ο Ανθρωπος Ελέφαντας ήταν η εξαίρεση, η πιο “κανονική” στιγμή στη φιλμογραφία μου”.

MULHOLLAND DRIVE (2001)

“Το πρώτο ερέθισμα γι αυτή την ταινία ήταν οι λέξεις: Mulholland Drive. Αμέσως μετά μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα μιας πινακίδας με αυτά τα γράμματα μέσα στη νύχτα κι ενός περαστικού αυτοκινήτου που ρίχνει τα φώτα του επάνω της, όπως ακριβώς στην αρχή του φιλμ. Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να ονειρευτώ. Τα υπόλοιπα προέκυψαν αργότερα”.

Λουκάς Κατσίκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ