Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κωνσταντίνου Φραγκόπουλου έχει διεθνή χαρακτήρα. Μιλάει αγγλικά και το καστ απαρτίζεται από Έλληνες και ξένους ηθοποιούς. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές και ο Όουεν Τιλ, γνωστός στους φίλους του Game of Thrones ως Σερ Άλιστερ, ο οποίος βρέθηκε στην Αθήνα για αρκετές εβδομάδες για τα γυρίσματα της ταινίας. Τα γυρίσματα έγιναν στην καρδιά της Αθήνας, και συγκεκριμένα στο υπόγειο πάρκινγκ της πλατείας Κοραή, αλλά η ιστορία της θα μπορούσε να έχει τοποθετηθεί σε οποιαδήποτε πόλη. Πρόκειται για μία ιστορία αναφοράς, για την ανάγκη του κάθε ανθρώπου «να ανήκει» κάπου, ακόμη κι αν χρειάζεται να περάσει μέσα από βίαια μονοπάτια για να φτάσει στον δρόμο που θα του ορίσει τη δική του ταυτότητα. Στην ταινία οι εργαζόμενοι σε ένα υπόγειο πάρκινγκ, ένα σκοτεινό και κλειστοφοβικό περιβάλλον, γίνονται αλληγορικά οι άλλοι μας εαυτοί, που αναζητούν το νόημα στη ζωή τους και αρχίζουν να το βρίσκουν όταν ένα παιδί εμφανίζεται αναπάντεχα στον μικρόκοσμό τους και τους φέρνει όλους αντιμέτωπους με την ανάγκη να φροντίζουν και να ενδιαφέρονται πραγματικά για κάποιον άλλο άνθρωπο.
Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σας από την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή;
Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή -αλλά και όπως μου λένε, πολύ συχνά- οι Έλληνες αδυνατούν να είναι ενωμένοι. Ωστόσο, εγώ νιώθω ότι αυτή ήταν η πιο ομαδική και συλλογική εμπειρία μου. Οι ηθοποιοί, Έλληνες και μη, το συνεργείο της παραγωγής και ο σκηνοθέτης, εργάστηκαν όλοι σα να μην ενδιαφέρονταν καθόλου για τα προβλήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, παρά μόνο για τις λύσεις τους. Γι' αυτό είμαι πολύ χαρούμενος που έκανα αυτή την ταινία και ήδη συνιστώ την Ελλάδα και την ελληνική παραγωγή, σε συναδέλφους μου ή εταιρίες παραγωγής από την Αγγλία και όχι μόνο. Είναι πολύ σημαντικό να δείξουμε εμπιστοσύνη αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και τις δυνατότητές της.
Πώς προέκυψε το όνομά σας στο καστ της ταινίας;
Συνάντησα πρώτη φορά τον Κωνσταντίνο όταν ακόμη σπούδαζε στην Αγγλία και τον συμπάθησα πάρα πολύ. Πριν από 6 μήνες που μου έστειλε το σενάριο και καθώς ήξερα ότι επρόκειτο για μία ανεξάρτητη ταινία σκέφτηκα ότι ο ένας είχε ανάγκη τον άλλο. Εγώ ήθελα αυτόν τον ρόλο και η συγκεκριμένη παραγωγή και ο σκηνοθέτης φυσικά ήθελαν εμένα, κι αυτή τελικά η συγκυρία νομίζω αποδείχθηκε ευτυχής και για τις δύο πλευρές. Ίσως αν είχαν περισσότερα χρήματα και ήταν μια διεθνής παραγωγή να ήθελαν κάποιον μεγάλο σταρ, έναν διάσημο ηθοποιό για τον ρόλο μου.
Ωστόσο, στην Ελλάδα με τους τόσους φανατικούς θεατές του Game of Thrones φαντάζομαι θα νιώσατε διάσημος. (Spoiler Alert) Αλήθεια πώς είναι να είστε ανάμεσα στους δολοφόνους του Τζον Σνόου;
Οι περισσότεροι ηθοποιοί της σειράς θυμώνουν και στεναχωριούνται όταν μαθαίνουν διαβάζοντας το σενάριο ότι πεθαίνουν -και όπως καταλαβαίνετε, αυτοί ήταν πολλοί-. Στην περίπτωσή μου, νομίζω θύμωσα εξίσου, αν όχι περισσότερο, όταν είδα ότι σκοτώνω τον Τζον Σνόου. Και ήταν κάτι που έπρεπε να το κρατήσω και κρυφό, γιατί οι άλλοι ηθοποιοί δεν είχαν πάρει τα σενάριά τους. Αυτό με θύμωνε ακόμη πιο πολύ. Ο Κιτ ( Κιτ Χάρινγκτον που υποδύεται τον Τζον Σνόου) μετά από τόσον καιρό, χρόνια πια, που δουλεύουμε μαζί είναι φίλος μου. Είναι όπως και στη σειρά ένα πολύ ευγενικό παιδί, ένας πολύ γοητευτικός νεαρός, δεν είναι καθόλου αλαζόνας, είναι πολύ καλός ηθοποιός και εξαιρετικός συνεργάτης, επομένως ήμουν πραγματικά στεναχωρημένος και που του συνέβαινε αυτό και που συμμετείχε και ο δικός μου ρόλος! Ξέρω ότι όλος ο κόσμος θα κατηγορεί εμένα τώρα…
Και το ένιωσα ήδη στην Ελλάδα. Όταν προβλήθηκε το επίμαχο, τελευταίο επεισόδιο του 5ου κύκλου ήμουν ήδη στην Αθήνα. Η αντίδραση του κόσμου κάποιες φορές με αιφνιδίαζε. Από τη μία το καταλαβαίνω, αλλά κάποιες φορές γινόταν σχεδόν επικίνδυνη.
Όπως ένα βράδυ, δυο – τρεις μέρες μετά την προβολή του επεισοδίου που έτρωγα σε μία ταβέρνα στην Αθήνα και ένας θεατής της σειράς μόλις με αναγνώρισε ήθελε να βγάλει μαζί μου μία σέλφι. Φυσικά και δέχτηκα, αλλά δε φαντάστηκα ότι θα έπαιρνε το μαχαίρι από το τραπέζι και θα τα κολλούσε στον λαιμό μου. Τρόμαξαν και οι άνθρωποι της παραγωγής της ταινίας που ήταν μαζί μου και προκλήθηκε μία αναστάτωση, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να γίνει… Ευτυχώς επέζησε αυτής της σέλφι και ο Σερ Άλιστερ κι εγώ μαζί!
Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι αυτή η σειρά έχει φανατικό κοινό παγκοσμίως. Για να ξαναγυρίσουμε στην ταινία, πιστεύετε ότι το «Nocturne» μπορεί να συναντήσει το ευρύ, διεθνές κοινό;
Ναι, σίγουρα. Πιστεύω ότι ο κόσμος, και κυρίως οι πιο σινεφίλ (που στην Ευρώπη, πχ στο Λονδίνο, είναι όχι τεράστιο αλλά αριθμητικά υπολογίσιμο κοινό) είναι έτοιμοι να δεχτούν πράγματα που αξίζουν, όποια γλώσσα κι αν μιλάνε, όποια καταγωγή κι αν έχουν. Βλέπουν γαλλικό, κινεζικό και ελληνικό σινεμά. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις ανάμεσα σε άλλα που προσφέρουν, προσφέρουν και πολλές επιλογές. Όπως η Ελλάδα προσφέρει άπλετο ήλιο, κι αυτό γίνεται συνήθεια, έτσι κάποιες πόλεις προσφέρουν πολλές επιλογές στο θέαμα, τον πολιτισμό και την κουλτούρα και έτσι συνηθίζει μία αρκετά μεγάλη μερίδα του κοινού.
Η ταινία είναι τοποθετημένη στην «μικρο-κοινωνία» ενός πάρκινγκ. Πώς βοήθησε η επιλογή της Αθήνας για την εξιστόρησή της;
Όταν διάβασα το σενάριο του Nocturne, ρώτησα τον Κωνσταντίνο (τον σκηνοθέτη), γιατί επέλεξε να το γυρίσει στην Ελλάδα. Έτσι κι αλλιώς δεν αναφέρεται στην ταινία η πόλη που βρίσκεται αυτό το πάρκινγκ. Μου απάντησε πως στην Αθήνα ξέρει ακριβώς τα σημεία που πρέπει να γυριστούν οι σκηνές. Ήξερε ότι θα μπορούσε να αποδώσει την ταινία με τρόπο ώστε να μη μοιάζει με ντοκιμαντέρ. Να μην φαίνεται σα να έχει τοποθετήσει μια κάμερα μέσα σε ένα πάρκινγκ και απλώς να κινηματογραφεί αλλά όλο αυτό να έχει ανταπόκριση σε κάθε άνθρωπο, απ' όπου κι αν είναι. Κι αυτό γιατί το θέμα της ταινίας είναι ακριβώς αυτή η απώλεια ταυτότητας. Στη ζωή και στην Τέχνη η κάθαρσις έρχεται μέσα από μια τραγωδία και από το σκοτάδι του ο καθένας που αισθάνεται ένα τίποτα ανέρχεται στο φως και ορίζει ο ίδιος την ταυτότητά του. Όπως αντίστοιχα συμβαίνει αυτή τη στιγμή με την Ελλάδα. Οι Έλληνες φοβούνται γιατί στο δίλημμα που τους έθεσε το δημοψήφισμα δεν ήξεραν ποιος δρόμος θα 'ναι πιο βίαιος και ποιος θα' ναι αυτός που τελικά θα φέρει την αλλαγή που επιθυμούν. Ομολογώ πως όλες αυτές τις εβδομάδες που είμαι στην Ελλάδα παρακολουθώ την πολιτική επικαιρότητα και ακόμη περισσότερο μετά την ανακοίνωση για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, αλλά αν ήμουν Έλληνας πολίτης δεν ξέρω τι θα ψήφιζα. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα και έτσι είναι και στην ταινία. Καμία πραγματική κάθαρση και αλλαγή δεν έρχεται με τον προφανή, χολιγουντιανό τρόπο.
Στην ταινία υποδύεστε έναν πατέρα που εργάζεται στο πάρκινγκ και ξαφνικά καλείται να αναλάβει να μεγαλώσει την κόρη του. Πιστεύετε ότι το ζήτημα της γονεϊκής ταυτότητας, της μητρότητας ή της πατρότητας είναι κάτι που έχει διαφοροποιηθεί και απασχολεί τη σύγχρονη κοινωνία;
Όταν διάβασα το σενάριο κατάλαβα ότι η ταινία δεν είχε να κάνει με τους δεσμούς αίματος ή τις παραδόσεις. Αυτό που θέλει να πει είναι ότι η συγγένεια και η ευθύνη που νιώθει κανείς για κάποια άτομα, είναι κάτι που τελικά ανακαλύπτουν οι άνθρωποι. Ακόμη κι όταν δεν είναι κάποιος αντικειμενικά κοντά με τους συγγενείς του, διατηρεί κάποιους δεσμούς αναφορικότητας, είτε με τους πραγματικούς συγγενείς του είτε με αυτούς που επιλέγει ως «οικογένεια». Οι σχέσεις εμπιστοσύνης, πραγματικού ενδιαφέροντος και ειλικρινούς αγάπης δημιουργούνται αναπόφευκτα ανάμεσα στους ανθρώπους και αυτό δείχνει η ταινία χωρίς να γίνεται αμερικανικό μελό. Όλοι οι ηθοποιοί εργάστηκαν πολύ πιστά σε αυτό. Ακόμη και η μικρή ηρωίδα, που είναι μόλις 10 ετών, και δεν καταλαβαίνει πραγματικά το κάτω κείμενο του σεναρίου, αποδίδει τις καταστάσεις και τα συναισθήματα μιας θυσίας, του φόβου, της αγωνίας με την πιστότητα ενός 10χρονου παιδιού, όπως ακριβώς αγωνιά για την Ελλάδα χωρίς να γνωρίζει ούτε πώς ήταν πριν το ευρώ, ούτε τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω της.
Πιστεύετε ότι το ελληνικό σινεμά θα επιβιώσει της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης;
Είμαι της άποψης ότι η Τέχνη, το θέατρο, το σινεμά… ακόμη και μετά από φοβερές δυσκολίες, θα νικήσει. Μερικές φορές μετά από τέτοιες δυσκολίες βγαίνει όχι μόνο αλώβητη αλλά και πιο δυνατή. Επίσης νομίζω ότι ακριβώς επειδή η Ελλάδα βιώνει τόσο δύσκολες συγκυρίες θα τραβήξει ακόμη περισσότερο το βλέμμα του υπόλοιπου κόσμου. Η Τέχνη που παράγεται στην Ελλάδα τώρα αλλά και τα επόμενα δύο χρόνια, θα είναι ακόμη πιο γοητευτική για τον υπόλοιπο κόσμο. Πιστεύω ότι θα έχει ένα διευρυμένο πάθος και μία ένταση λόγω των καταστάσεων που θα είναι πραγματικά αξιόλογα καλλιτεχνικά. Καταλαβαίνω τις δυσκολίες επιβίωσης βέβαια αλλά καταλαβαίνω και το ταλέντο που υπάρχει άφθονο. Υπήρχαν στιγμές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων εδώ στην Ελλάδα που ένιωθα ένοχος με την άποψη ότι για 'μένα ας πούμε και για τους ηθοποιούς σε άλλες χώρες ήταν πολύ πιο εύκολο να βρουν και να αρπάξουν τις ευκαιρίες να κάνουν την τέχνη που επιθυμούσαν. Σίγουρα και στη Βρετανία υπάρχουν ηθοποιοί που δεν ζουν πραγματικά, από την Τέχνη αλλά έχουν τις ευκαιρίες να κάνουν πάρα πολλά πράγματα στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τη διαφήμιση…Σε σημείο να νιώθω όχι καλύτερος από τους Έλληνες ηθοποιούς, απλώς πιο τυχερός. Γι' αυτό και θέλω να τονίσω ότι όλοι οι Έλληνες με τους οποίους μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ, ηθοποιοί, άνθρωποι του συνεργείου ή της παραγωγής, ήταν όλοι εκτός από εξαιρετικά ταλαντούχοι και πολύ εργατικοί και επαγγελματίες. Έχουν πάθος για τη δουλειά τους, αγάπη και επιδεικνύουν τεράστια αφοσίωση σε βαθμό αυτοθυσίας, στη δουλειά τους.
