Ο Νίκος Νικολαΐδης συνήθιζε να υποστηρίζει, με τη στιβαρότητα ενός καλού σαρκαστή που γνώριζε τη βαρύτητα των λόγων του, πως το κέρδος για τη διαφορετικότητά σου ισούται με το τίμημα που πληρώνεις γι' αυτήν. Το «Directing Hell», που έκανε πρεμιέρα στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, είναι ένα ταξίδι που σηματοδοτεί μία προσπάθεια εξερεύνησης του σκοτεινού, ιδιαίτερου κινηματογραφικού κόσμου του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη.
Ταυτόχρονα, αποτελεί μία κατάδυση στις ταινίες και την προσωπικότητά του, όπως διαφαίνεται μέσα από τη δουλειά του. Συνεργάτες, φίλοι, αρχειακό υλικό από γυρίσματα και από παλιότερες συνεντεύξεις του ίδιου συνθέτουν το πορτρέτο ενός σκηνοθέτη που ποτέ δεν θέλησε να κουνήσει το δάχτυλο με στόμφο ιεροκήρυκα, παρά μόνο έχτισε ένα φρούριο με υλικό τις ίδιες του τις εμμονές και επέλεξε να κατοικήσει εντός του μέχρι το τέλος. Ο θάνατός του, το 2007, μπορεί να σήμανε το τέλος μιας αξιοθαύμαστα ιδιοσυγκρασιακής κινηματογραφικής καριέρας, όχι όμως και το τέλος της γοητείας που αυτή μας ασκεί.
– Η ιδέα για τη δημιουργία της ταινίας ξεκίνησε από την κόρη του Νίκου Νικολαΐδη, Θεοδώρα Βαλεντή. Ωστόσο: «Κάτι είχε ειπωθεί πριν ακόμα φύγει ο Νίκος. Ήμαστε σε κάποια φάση στο σπίτι μου και κάποιος εκεί, δεν θυμάμαι ποιος, είπε ότι πρέπει να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για τον Νίκο. Στην αρχή ο Νίκος είπε όχι, αλλά μετά άρχισε να του φαίνεται καλή σαν ιδέα και είπε, εντάξει, αν το κάνει ο Χρήστος. Ε, πέρασε και ο καιρός μετά και δεν προλάβαμε. Αν ζούσε βέβαια, θα έβγαινε πολύ διαφορετικό, θα μας έδινε άλλο υλικό», μας λέει ο σκηνοθέτης του «Directing Hell», Χρήστος Χουλιάρας.
– Οι Τάκης Σπυριδάκης, Μισέλ Βάλεϊ, Γιάννης Αγγελάκας, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρήστος Βαλαβανίδης, Ντίνος Κατσουρίδης, Ροζίτα Σώκου, Γιώργος Πανουσόπουλος και Νίκος Παναγιωτόπουλος είναι μερικοί μόνο από τους ανθρώπους που μιλούν στο ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Νικολαΐδη. Όλοι τους έδωσαν κάτι ξεχωριστό στις ταινίες που συμμετείχαν, είχαν στενή σχέση με τον ίδιο τον σκηνοθέτη ή μπορούσαν να προσφέρουν μία ενδιαφέρουσα οπτική για το έργο του.
– Το «Directing Hell» δεν είναι ένα ακόμα συμβατικό βιογραφικό ντοκιμαντέρ. Ασχολείται αποκλειστικά με το σινεμά του Νίκου Νικολαΐδη· δεν αναφέρονται τα βιβλία του, ούτε καθαρά βιογραφικά στοιχεία για τη ζωή του. Ό,τι υπάρχει από αυτά είναι περασμένο μέσα από τις ταινίες του και αναδεικνύεται μέσα από αποσπάσματά τους και σκέψεις συνεργατών και φίλων του γι’ αυτές.
– Ο Χρήστος Χουλιάρας υπήρξε βοηθός σκηνοθέτη του Νίκου Νικολαΐδη σε τρεις ταινίες: «Θα Σε δω στην Κόλαση Αγάπη Μου» (1999), «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» (2002), «The Zero Years» (2005). Έχει επίσης δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη στις ταινίες «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη, «Το Κακό: Στην Εποχή των Ηρώων» του Γιώργου Νούσια, «Η Σκόνη του Χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Uranya» του Κώστα Καπάκα, «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Αγρύπνια» του Νίκου Γραμματικού και αλλού.
– Το πρώτο βράδυ που γνωρίστηκαν, ο Νίκος Νικολαΐδης εκμυστηρεύτηκε στον Χρήστο Χουλιάρα ότι του είχε φανεί αρχικά λίγο παράξενος και γι’ αυτό του έδωσε το παρατσούκλι Μάνσον.
– Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη του, το «Directing Hell» είναι μία ιδανική εισαγωγή στον ιδιόρρυθμο κόσμο του Νικολαΐδη για όσους δεν τον γνωρίζουν, αλλά και μία ενδιαφέρουσα φρέσκια ματιά για όσους ήδη θεωρούν τους εαυτούς τους φαν του: «Δούλευα έχοντας στο μυαλό μου τους μη μυημένους, για να τον γνωρίσουν. Αλλά, φυσικά, λειτουργεί και για τους παλιούς: όλα αυτά που έχω επιλέξει, ναι μεν θυμίζουν Νίκο, αλλά είναι και κάτι καινούργιο, που δεν το είχες σκεφτεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο, που βλέπεις με άλλο μάτι. Όταν δέσουν τα σχόλια με τις ταινίες, ανακαλύπτεις κάτι που δεν έβλεπες πριν».
– Όσον αφορά τον τίτλο, αυτός προέκυψε από έναν εύστοχο συνδυασμό λέξεων που συνοψίζουν έναν πραγματικά μοναδικό καλλιτέχνη και το σύμπαν του. Σύμφωνα με τον Χουλιάρα: «Τι προσπαθούσε να κάνει ο Νίκος; Προσπαθούσε να κάνει την κόλασή του ταινία».
