Δύο χρόνια μετά τον Ανδρέα του Αυτή η Νύχτα Μένει, ο Νίκος Κουρής επιστρέφει για λίγο στη Μύκονο για να συναντήσει τον Ανδρέα του Beautiful People, σίγουρος ότι η μερικές φορές η ομορφιά μπορεί να κρύβεται εκεί που κανείς δεν το περιμένει.
“Το σημαντικότερο πράγμα με το οποίο πρέπει να ασχοληθεί κανείς είναι η αισθητική. Ούτε η ιστορία μιας ταινίας, ούτε οι ηθοποιοί, ούτε το φόντο έχει τόση μεγάλη σημασία.”
“Η ομορφιά έχει να κάνει με το τι “γυρίζει” απέξω και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από ό,τι εγώ αντιλαμβάνομαι και άρα εκ των πραγμάτων σχετικό. Η ζωή δεν είναι ούτε όμορφη ούτε άσχημη. Δεν είναι τίποτα, γιατί απλά δεν είναι πραγματικότητα. Η ζωή είναι αυτό που βλέπουμε, αυτό που φτιάχνουμε εμείς και κυρίως αυτό που φανταζόμαστε. Η ζωή δεν είναι αντικειμενική, ούτε αυτό που βλέπουμε είναι αντικειμενικά όμορφο, γιατί δε βλέπουμε όλοι το ίδιο πράγμα.”
“Μερικές φορές έχεις την ανάγκη να φτάσεις πολύ χαμηλά για να ανακαλύψεις ποιος είσαι. Όλοι επηρεαζόμαστε από όσα συμβαίνουν γύρω μας και λοξοδρομούμε. Το θέμα είναι να μη χαθείς και κάποια στιγμή ευτυχώς έρχεται η ίδια η ζωή και σε αναγκάζει να αποφασίσεις “με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις”. Υπάρχει μία έντονη ανάγκη στους ανθρώπους να είναι αποδεκτοί από τους άλλους, και περισσότερο από τους ανθρώπους που αγαπούν. Ο Ανδρέας μπήκε σε αυτό το παιχνίδι που μπαίνουμε όλοι, και που βέβαια, κάποιοι επιλέγουν να μην μπουν ποτέ. Και μην ξεχνάς ότι ο Αντρέας κουβαλάει και ένα παρελθόν εντελώς διαφορετικό, στο οποίο επιστρέφει. Είναι αυτές οι ηλικίες που καθορίζουν ολόκληρη τη στάση ενός ανθρώπου, μία αισθητική, μία οπτική γωνία του κόσμου. Δεν ξεφεύγεις εύκολα από το παρελθόν σου, αλλά το θέμα είναι ότι ο καθένας οφείλει να δοκιμάσει.”
“Το πλαίσιο της ταινίας είναι τραβηγμένο. Παρουσιάζει μία ζωή που δεν είναι καθημερινή για τους περισσότερους από εμάς, πόσο μάλλον για μένα. Πάντοτε οι ταινίες τραβάνε μερικές γραμμές πολύ αδρές, για να είναι όσο το δυνατόν πιο καθαρό το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται. Ίσως γιατί, το να δείξεις κάτι ακραίο πάντοτε σημαίνει κάτι. Αυτό το ακραίο της Μυκόνου είναι μία καθημερινότητα για την Ελλάδα. Μία ζωή ευκολίας, της ωραίας γκόμενας και της επιβεβαίωσης μέσα από τον κόσμο των χρημάτων. Αυτό που αλλάζει είναι η αισθητική. Όσο καιρό βρισκόμασταν στη Μύκονο για τα γυρίσματα το διαπίστωσα. Το ίδιο πράγμα, παντού. Και βέβαια μέσα σε όλα αυτά ο άνθρωπος που θέλει να ζήσει, που δεν αντέχει, που δε βρίσκει νόημα σε όλα αυτά που κάνει και όμως συνεχίζει να τα κάνει.”
“Είμαι καλός στη δουλειά μου σημαίνει την ανατρέπω καθημερινά. Άλλωστε ο ηθοποιός είναι ένας παρατηρητής, κάποιος που συλλέγει εμπειρίες. Αυτός που μπορεί να κάνει από το τίποτα κάτι, όπως πρέπει να κάνει ο κάθε άνθρωπος, και αυτό μπορεί να είναι πραγματικά η σημασία της ομορφιάς”.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Νίκου Κουρή στον Μανώλη Κρανάκη που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 129 του Περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ.
