Η μελέτη του περάσματος του χρόνου, τόσο σαν φυσικό φαινόμενο όσο και ως αόρατης δύναμης που αλλάζει τον άνθρωπο και τις σχέσεις του, είναι επίμονο θέμα στο σινεμά του Λινκλέιτερ. Δεν φαίνεται να τον καταβάλλει το μεγάλωμα, ούτε περιορίζεται από το πεπερασμένο. Είναι ίσως μια ζωντανή «απόδειξη» ότι ο χρόνος δεν τα αλλάζει όλα σαρωτικά στο πέρασμά του, ιδίως αν τον συλλογιέσαι στ' αλήθεια που και που.
Μετά το «Hit Man» που έρχεται σύντομα στο Netflix, ο σκηνοθέτης των «Πριν» αναλαμβάνει τον μεγαλύτερο καμβά της καριέρας του στο μιούζικαλ του Στίβεν Σόντχαϊμ, «Merrily We Go Along». H ιστορία ακολουθεί 20 χρόνια φιλικής σχέσης τριών δημιουργών, με το κλου να είναι πώς θα την παρακολουθήσουμε με την όπισθεν ξεκινώντας από το τέλος και πηγαίνοντας προς την αρχή. Η αίσθηση της παρακμής θα οδηγήσει στο μεγαλείο που τους ένωσε και στην περιγραφή της ακμής καθαυτής.
«Είναι αυτό που σκέφτομαι ανέκαθεν. Τι μπορεί να με μεταμορφώσει; Νόμιζα πώς δεν αλλάζουμε, μόνο λίγο στις άκρες, όμως όσο περνά ο χρόνος καταλαβαίνω ότι μπορούμε να αλλάξουμε, η προσωπικότητα δεν είναι στατική.»
«Με βλέπω να κάνω ταινίες στα 94 μου. Στ' αλήθεια. Θα το προσπαθώ, θα προσπαθώ να είμαι σε φόρμα, να είμαι υγιής, ελπίζω να είμαι τυχερός. Θα πούμε μια ιστορία που διαρκεί 20 χρόνια και είναι σημαντικό για να λειτουργήσει να βλέπεις τον χρόνο να περνά. Αυτό ήταν και το 'Μεγαλώνοντας'. Έπρεπε να βλέπεις την ζωή να περνά. Το ίδιο και εδώ που μιλάμε για μια μακρόχρονη φιλία και τις επιδράσεις της. Όλοι οι εμπλεκόμενοι το κάνουμε σαφώς γιατί μας νοιάζει και έχουμε μπροστά μας 10, 15, 16, 17 χρόνια. […] Πώς θα εξελιχθεί; Θα προσαρμοστώ, κάπως, όπως. Ή θα το μετακυλήσω σε κάποιον άλλον αν δεν μπορώ. Θα το αντιμετωπίσω όπως έρθει. Θέλω να πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Σκέφτομαι τον θάνατο τακτικά. Αλλά και πάλι υπάρχει πάντα μια άλλη πλευρά που ευελπιστεί όλο αυτό να ολοκληρωθεί».
Δικός μας άνθρωπος ο Ρίτσαρντ ο Λινκλέιτερ, ζει για, ζει και με την δουλειά που αγαπά.
