“Μπάτμαν” (Batman / 1989) τoυ Τιμ Μπάρτoν
ΥΠΕΡ
Υπέροχα pulp και οπτικά αριστουργηματικό, μετατρέπει σε τέχνη την (από άποψη) κενότητά του. Ο Μάικλ Κίτον αποδείχθηκε αναπάντεχα καλή επιλογή για το ρόλο. Εξίσου με την Κιμ Μπέισινγκερ.
ΚΑΤΑ
Ο Τζακ Νίκολσον ερμηνεύει περισσότερο τον εαυτό του παρά τον Τζόκερ, συνεισφέροντας τα μέγιστα σε μια ταινία που βρίσκεται κοντύτερα στην αισθητική της καμπ τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του 60, παρά σε αυτή των κόμικς στα οποία βασίστηκε.
“Ο Μπάτμαν Επιστρέφει” (Batman Returns / 1992) τoυ Τιμ Μπάρτoν
ΥΠΕΡ
Ονειρικά σκοτεινό και ψυχολογικά πλούσιο, το δεύτερο και τελευταίο φιλμ που σκηνοθέτησε ο Μπάρτον στέκεται ως ο απόλυτος συνδυασμός ουσίας και στυλ και για πολλούς η καλύτερη ταινία της σειράς. Ο Πιγκουίνος του Ντάνι Ντε Βίτο παραμένει, μιάμιση δεκαετία μετά, ίσως η τραγικότερη μορφή νέμεσης οποιουδήποτε ήρωα και η Catwoman της Μισέλ Φάιφερ αποτελεί ό,τι πιο σεξι νιαούρισε ποτέ στην Γκόθαμ Σίτι.
ΚΑΤΑ
Βρίσκεται στην ίδια λίστα με τα δύο εγκλήματα που ακολούθησαν.
“Μπάτμαν Για Πάντα” (Batman Forever / 1995) τoυ Τζoελ Σoυμάχερ
ΥΠΕΡ
Ορισμένα ενδιαφέροντα αγγίγματα στο design και η πετυχημένη επιλογή του Τζιμ Κάρεϊ για τον ρόλο του Γρίφου.
ΚΑΤΑ
Φεστιβάλ αστοχίας στους συντελεστές. Ο άνισος Τζόελ Σουμάχερ δεν είχε καμία δουλειά να αναλάβει τέτοιο franchise, ενώ ο Κρις Ο Ντόνελ απλά υπάρχει (κι αυτό αρκεί). Οσο για τον Βαλ Κίλμερ, από τη μακρά λίστα ανθρώπων που έχουν υποδυθεί τον Μπάτμαν σε οποιαδήποτε ενσάρκωσή του, ήταν ο χειρότερος όλων. Α, και η Νικόλ Κίντμαν θέλει να ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξε κορίτσι του Μπάτμαν.
“Μπάτμαν & Ρόμπιν” (Batman & Robin / 1997) του Τζόελ Σoυμάχερ
ΥΠΕΡ
Η ταινία μπορεί να αποτελεί καλλιτεχνική μαύρη τρύπα, αλλά έδωσε στην ποπ κουλτούρα μερικά από τα πιο διασκεδαστικά κινηματογραφικά ανέκδοτα, από τις απολογίες του Σουμάχερ για το φιλμ που γύρισε, μέχρι τα αθάνατα αστεία για τις ρώγες του κουστουμιού του τότε Μπάτμαν,Τζορτζ Κλούνεϊ και την κατά κράτος πιο κιτς παρουσία της Ούμα Θέρμαν στο ρόλο της Poison Ivy.
KATA
Από τις χειρότερες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου.
“Βatman Begins” / (2005) τoυ Κρίστoφερ Νoλαν
ΥΠΕΡ
Κρίστοφερ Νόλαν και Κρίστιαν Μπέιλ τραβούν το franchise μακριά από τον camp εκφυλισμό του και το φέρνουν κοντύτερα από ποτέ στο ύφος του πρωτογενούς υλικού. Πατούν στο ρεαλισμό και χτίζουν ένα εξαιρετικό ψυχολογικό προφίλ για τον ήρωά τους, δίχως να χάσουν την παράνοια που χαρακτηρίζει το σύμπαν του.
ΚΑΤΑ
Ο Νόλαν πετσοκόβει τις σκηνές δράσης, ενώ το φιλμ όσο καλό κι αν είναι δεν ξεφεύγει από τις συμβάσεις της original ιστορίας που ο Τιμ Μπάρτον προτίμησε να προσπεράσει.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
