Ενας παντρεμένος πηγαίνει για διακοπές με τη σύζυγο και την αδελφή του, αλλά βρίσκει την ευκαιρία να το σκάσει στη διπλανή παραλία με την ερωμένη του. Μία απρόσμενη εξέλιξη όμως τον περιμένει εκεί: τον τσιμπά μια μέλισσα και από το αλλεργικό σοκ μεταμορφώνεται… στον άλλο του εαυτό. Αυτόν που τον ρωτάει επώδυνες ερωτήσεις για το πώς έχει καταντήσει τη ζωή του…
Μέσα ιουλίου, δεύτερο πόδι χαλκιδικής, μέρα πρώτη
Βροχή. Ενας παράλογος καιρός αναστάτωσε τη ροή των γυρισμάτων, αλλά διευκόλυνε τη δική μας συνάντηση, καθώς μόνο μια καταιγίδα μπορεί να σταματήσει τον Θοδωρή Αθερίδη και τους συνεργάτες του από το να δουλεύουν… σαν εργατικές μέλισσες. «Το σινεμά είναι η πιο ακριβή τέχνη. Δουλεύουν τόσοι άνθρωποι – διαμονές, διατροφή, έξοδα κίνησης. Πρέπει να μείνουμε στο πρόγραμμα του προϋπολογισμού» καταθέτει με ευθύτητα.
Παρ όλα αυτά η μέρα πήγε χαμένη και το ξέρει. Κι ένας χαρισματικός αρχηγός δεν μεταδίδει το άγχος του στην ομάδα: Καθισμένοι όλοι στο ξενοδοχείο απολαμβάνουμε την «ελεύθερη μέρα» με κοκτέιλ και κουβέντα για την ταινία.
«Δεν έκανα το λάθος να θεωρήσω ότι επειδή έχω ένα επιτυχημένο θεατρικό κείμενο είμαι έτοιμος. Αλλο θέατρο, άλλο σινεμά. Εντελώς διαφορετική γλώσσα. Μου πήρε τρεις μήνες να το διασκευάσω σε σενάριο. Το παίδεψα πολύ, αλλά νομίζω ότι άξιζε: όταν ήρθαμε εδώ είχα έτοιμη την ταινία πλάνο πλάνο».
«Η μεταφορά που έκανε είναι εκπληκτική» προσθέτει η Βίκυ Βολιώτη, η ηθοποιός με τη μεγαλύτερη κινηματογραφική εμπειρία. «Πρέπει να ήμουν η τελευταία που διάβασα το σενάριο. Σκεφτόμουν: έλα μωρέ, το παίζω δυο χρόνια στο θέατρο, το ξέρω. Οταν όμως τελικά το διάβασα, σοκαρίστηκα. Ο Θοδωρής είχε βρει μία κινηματογραφική φωνή μέσα στο κείμενο, δεν το είχε διασκευάσει απλώς, το είχε πάει ακόμα παραπέρα…».
«Στον κινηματογράφο την ιστορία τη λες με εικόνα» εξηγεί ο Αθερίδης. «Δουλέψαμε πολύ με τα πλάνα, ώστε να έχουν μία σύνθεση οργανική, όχι για την εξυπηρέτηση της κάμερας, αλλά της ίδιας της ιστορίας. Είχαμε όμως τις ερμηνείες στο τσεπάκι μας. Το είχαμε παίξει 340 φορές το έργο…».
«Ακόμα και στο θέατρο οι ερμηνείες ήταν κινηματογραφικές» παρεμβάλλεται η Σμαράγδα Καρύδη, η ερωμένη του ήρωα. «Παίζαμε ήδη σε χαμηλούς τόνους, οπότε ελάχιστα πράγματα έπρεπε να μαζέψουμε».
«Μόνο εμένα τελικά δεν μου είναι εύκολο» γελάει ο Αντώνης Λουδάρος, το alter ego του πρωταγωνιστή. «Επειδή έχω δουλέψει πολύ στο θέατρο, εδώ ζω καθημερινά την αγωνία να μη βγω υπερβολικός. Πρέπει να είσαι σαφής και ουσιαστικός στο σινεμά».
«Μην τον ακούτε» γελάει ο Αθερίδης. «Ο Αντώνης είναι το φάντασμα του παλιού καλού ελληνικού σινεμά. Εχει στόφα Λογοθετίδη. Αρχικά προβληματίστηκα μήπως κινηματογραφικά το εύρημα να παίζει άλλος ηθοποιός το alter ego μου δεν λειτουργούσε. Μήπως έπρεπε να πειραματιστώ με εφέ, μακιγιάζ. Ολες μου οι απορίες λύθηκαν στο πρώτο γύρισμα. Ο Αντώνης έχει έναν απίστευτο τρόπο να παίζει με τη συμπεριφορά και όχι με την επιφάνεια του ρόλου».
«στη θάλασσα», μέρα δεύτερη
Ενας λαμπερός ήλιος διαδέχτηκε την πρωινή συννεφιά και η δεύτερη μέρα μάς βρήκε στο πλατό: τα «Τηγάνια», μία παραλία τιρκουάζ νερών και λευκής άμμου κοντά στο Κρυορίτσι. «Το οφείλουμε όλα στο δήμαρχο» ομολογεί ο Αθερίδης, αναφερόμενος στον Χρήστο Φυλακτό, δήμαρχο Τορώνης, ο οποίος, με μακριά ψαρά μαλλιά, λινά ανέμελα ρούχα και πηγαίο χιούμορ, μόνο στημένο εκπρόσωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης δε θυμίζει. «Μας παραχώρησε φουσκωτά, ήρθε μαζί μας, μας διέθεσε ανθρώπους για τη μεταφορά του συνεργείου. Τον νιώθουμε μέρος της παραγωγής, μέλος της παρέας…».
Κατηφορίζοντας τα στενά περάσματα προσπερνάμε τα τροχόσπιτα όπου γίνεται το μακιγιάζ. Καταιγισμός προετοιμασιών από τεχνικούς που ακούνε προσεχτικά τις οδηγίες του Αθερίδη και του βοηθού του Μάριου Καραμάνη. Ανάμεσά τους ένας αεικίνητος πιτσιρικάς που αρπάζει κάμερες, βουτάει στο νερό, κοιτάει από τους φακούς, αλλάζει τις γωνίες με την τρέλα του δημιουργικού ανθρώπου σε πυρετό. «Ο Σίμος Σαρκετζής είναι ο διευθυντής φωτογραφίας. Με σπουδές και μεγάλη αγάπη για το σινεμά, είναι το καλύτερο που μπορούσε να μου συμβεί. Το ελληνικό φως είναι το πιο δύσκολο. Ο Σίμος έβγαλε εικόνα που με άφησε άφωνο. Θα κάνει μεγάλη καριέρα, να το θυμηθείτε».
«Δεν υπάρχει λιγότερο εγωιστής σκηνοθέτης» ομολογεί η Αλίνα Κοτσοβόλου (η «σύζυγος» του ήρωα), που, φορώντας μαγιό και βατραχοπέδιλα, περιμένει υπομονετικά στον ήλιο για την τρίτη λήψη. «Είναι όπως και στο θέατρο: ξέρει πολύ καλά τι θέλει, αλλά αφήνει χώρο για να κάνει και ο καθένας την υπέρβασή του».
«Ακούγοντας τους συνεργάτες μου έχω πολύ καλύτερο υλικό απ ό,τι περίμενα, γι αυτό νιώθω ασφάλεια» λέει με χαρούμενη αμηχανία ο Αθερίδης. «Θέλω και οι ηθοποιοί μου να νιώθουν αυτή την πληρότητα. Αν μετά από μία σκηνή καταλάβω ότι δεν είναι ευχαριστημένοι, τους φωνάζω να δουν τη λήψη. Δεν τους κρατώ απέξω»
Μια Μέλισσα Τον Αύγουστο
Σκηνοθεσία, Σενάριο: Θοδωρής Αθερίδης Πρωταγωνιστούν: Θοδωρής Αθερίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Βίκυ Βολιώτη, Αντώνης Λουδάρος, Αλίνα Κοτσοβούλου, Γιώργος Κορμανός Παραγωγή: Πάνος Παπαχατζής (Αργοναύτες Α.Ε.) Διανομή: ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ/ AUDIOVISUAL
