«Φαντασία» (1940)
Μικροσκοπικές νεράιδες που σκορπίζουν αστρόσκονη σε μαγεμένα δάση. Μανιτάρια που χορεύουν. Ηφαίστεια που εκρήγνυνται. Κένταυροι και μονόκεροι. Θεόρατοι δαίμονες που εγείρουν τις ψυχές των νεκρών. Ενα μπαλέτο ιπποποτάμων, κροκοδείλων και ελεφάντων. Ένας τεχνικολάρ παράδεισος για παιδιά με καλειδοσκοπικά μάτια.
«Inaugυration οf the Pleasυre Dome» (1954)
Κάτι μεταξύ αποκριάτικου πάρτι για τρόφιμους ψυχιατρείου, αλλόκοτου τελετουργικού με μυθολογικές αναφορές και kinky οργίου υπό την επήρεια ψυχεδελικών ουσιών, το 38λεπτο φιλμ του Κένεθ Ανγκερ ενώνει με μια εκστατική γέφυρα το drag με τα drυgs.
«Koyaanisgatsi» (1982)
Όσοι έχει τύχει να παρακολουθήσουν την οπτικοακουστική συμφωνία του Γκόντφρεϊ Ρέτζιο στη μεγάλη οθόνη γνωρίζουν ότε χρειάζεται αρκετή ώρα μετά τα τέλος της προβολής για να δουν ξανά ταν κόσμο με κανονικό μάτι.
«2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968)
Το 1968 που η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες, οι χίπηδες έκλειναν εισιτήρια για τις θέσεις που βρίσκονταν πλησιέστερα στην οθόνη. Μόλις ο αστροναύτης ήρωας πραyματοποιούσε τα ταξίδι του στα έσχατα ταυ διαστήματος, εκείνοι ξεκινούσαν το δικό τους.
«Dog Star Man»(1962-64)
Ενα αβάν γκαρντ μωσαϊκό παράδοξων εικόνων, κινούμενων σχημάτων, εντυπώσεων από τοπία, πρόσωπα και σώματα, επιθέσεων φωτός, χρωματικών εκρήξεων και οπτικών διπλοτυπιών, με το οποίο ο Σταν Μπράκατζ επιχείρησε μια δική του εκδοχή της δημιουργίας του σύμπαντος, κατορθώνοντας στο μεταξύ να δώσει σε αρκετούς θεατές το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός ψυχοτροπικού τριπαρίσματος.
«The Wall» (1982)
Για κάθε ανώφελη σκηνή του Αλαν Πάρκερ περιμένουν παρηγορητικά στη γωνία και έτοιμα να ξεπηδήσουν από την οθόνη τα ξέφρενα εικονογραφικά παραληρήματα του σκιτσογράφου Τζέραλντ Σκαρφ.
«Τrοn» (1982) και «Τrοn: Legacy »(2010)
Είτε προτιμήσει κανείς την παλιά ταινία είτε τη νεότερη, ας είναι έτοιμος να γλιστρήσει σε έναν ζαλιστικό κυβερνοχώρο όλο φώτα που λαμπυρίζουν, πολύχρωμες γεωμετρίες, ευφάνταστες αρχιτεκτονικές και ρομποτικούς ήχους. Δεν χρειάζεται και πολύ ο άνθρωπος για να χαθεί…
«Decasia» (2002)
Στο θαυμαστό φιλμ του Μπιλ Μόρισον πλάνα αρχείου που έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από τον χρόνο και βρίσκονται σε αποσύνθεση ενώνονται σε μια μυστήρια και παράδοξη αλληλουχία εικόνων που σου δίνει την αίσθηση ότι ονειρεύεσαι. 'Η ότι είσαι υπό την επήρεια κάποιας μυστηριώδους ουσίας. 'Η και τα δύο.
«Begotten» (1990)
Πριν γίνει γνωστός με τη «Σκιά του Βρικόλακα», ο Ε. Ελιας Μερίγκε γύρισε ένα απόκοσμο πειραματικό φιλμ που μοιάζει με φθαρμένο ντοκουμέντο από ένα γκροτέσκο προϊστορικό τελετουργικό. Φτιαγμένο αποκλειστικά από ξεθωριασμένες ασπρόμαυρες εικόνες και ένα σάουντρακ από ανθρώπινες ανάσες, φυσήματα του ανέμου και ήχους ζώων, το «Begotten» κρατά επί 70 λεπτά το βλέμμα θολό, τα σαγόνια πεσμένα και το σώμα μουδιασμένο.
«Yellow Submarine» (1968)
Επιτέλους! Ενα ευφορικό ψυχεδελικό τριπ για όλη την οικογένεια! Και με τους Beaties να παρέχουν τη μουσική.
«Waking Life» (2001)
Τα τριπαρισμένα κινούμενα σχέδια του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ σε συνδυασμό με τα φιλοσοφικά κατεβατά που αραδιάζουν αι ήρωες σε όλη τη διάρκεια του φιλμ είναι αρκετά για να σου κάψουν στην πορεία μερικά εγκεφαλικά λαμπιόνια.
«Enter the Void» (2009)
Ο Γκασπάρ Νοέ έψαχνε παρέα για να μοιραστεί το κακό τριπάκι που άπλωσε σε δυόμισι εφιαλτικές ώρες ταινίας. Οσοι Θεατές προσφέρθηκαν εθελοντικά, δεν γλίτωσαν μετά τον πονοκέφαλο.
«Ιnland Εmρire» (2006)
Θα μπορούσε στη θέση αυτή να βρίσκεται οποιοδήποτε από τα μικρού μήκους φιλμ που ο Λιντς γύρισε στο ξεκίνημα της καριέρας του, ολόκληρο το «Eraserhead» ή μεμονωμένα κομμάτια από την «Οδό Μαλχόλαντ» και το «Twin Peaks: Fire Walk With Me». Το «lnland Emρire» είναι από μόνο του, εντούτοις, μια τρίωρη αυτο-κρατορία παραισθήσεων φτιαγμένη από πόρνες που χορεύουν, ηθοποιούς που σαλτάρουν, ταινίες που κρύβουν μέσα τους κατάρες, Ανατολικοευρωπαίους τσιρκο-λάνους, ένα τρίο ανθρώπων ντυμένων με στολές κουνελιών ή την Τζούλια Ορμοντ να κυκλοφορεί με ένα κατσαβίδι σφηνωμένο στα σωθικά της.
