Αν αυτό ερχόταν πριν καμμιά 20αριά χρόνια θα ήταν είδηση-βόμβα. Ο κόσμος ακόμα ήξερε την Τζόνι Μίτσελ, η Μέριλ Στριπ θα ήταν με ένα Όσκαρ (και μια αρμαθιά υποψηφιότητες – για αριστουργήματα όπως ο Αύγουστος, η Φάλτσο Σοπράνο, Τα Μυστικά του Δάσους, το Τζούλι & Τζούλια) λιγότερα και ο Κάμερον Κρόου θα ερχόταν από ένα τρελό σερί (Say Anything, Singles, Jerry Maguire, Amost Famous, Vanilla Sky), αντί από το Aloha. – που μαζί με Elizabethtown και We Bought a Zoo του στοίχισαν μια καριέρα.
Τώρα run for cover που λέμε, και αφού το biopic για τον Μάρβιν Γκέι δεν συνέβη ποτέ, μένουμε στην οικεία μουσική ατμόσφαιρα που τον έκανε αρχικά διάσημο – ο Κρόου έγραφε για το Rolling Stone όταν άλλοι γράφαμε εκθέσεις στο φροντιστήριο να περάσουμε Πανελλαδικές. Και την Στριπ δεν θα την βλάψει μια ακόμα μεταμόρφωση, η οποία καθότι Τζόνι Μίτσελ=Ιερό Τέρας εγγυάται 506η υποψηφιότητα και ίσως 4ο Όσκαρ να ισοφαρίσει την Κάθι Χέμπορν.
Η ταινία είναι (σοβαρή) φήμη για την ώρα, φήμη που ισχυρίζεται έναρξη γυρισμάτων τέλη καλοκαιριού/αρχές φθινοπώρου. Το σχέδιο είναι βαθιά προσωπικό, αν λογαριάσει κανείς ότι ο Κρόου πρωτοπήρε συνέντευξη από την Μίτσελ το 1979 (στα 22 του) και τα τελευταία χρόνια είναι πολύτιμος βοηθός της – και γράφουν και το σενάριο μαζί. Η φήμη μιλά για μη παραδοσιακό biopic, κοντύτερα σε αυτοπροσωπογραφία.
Είθε να συμβεί, τραγούδι για την ενδυνάμωση του σχεδίου. Λέμε τώρα.
