&00
“Αυτή την ταινία την αγαπώ πολύ-πολύ. Θέλω να σας τη χαρίσω σαν ένα δάκρυ. Οχι επειδή θα κλάψετε βλέποντάς την. Εγώ δεν έκλαψα καθόλου φτιάχνοντάς την. Αλλά σαν το δάκρυ εκείνο που μοιραζόμαστε, εσείς κι εγώ, χρόνια τώρα”. Mαδρίτη, μέσα του Μάρτη και ο Πέδρο Αλμοδόβαρ κατεβαίνει από τη σκηνή έχοντας μόλις προλογίσει την νέα δημιουργία του που παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρεμιέρα. H Λήδα Γαλανού ήταν εκεί και μεταφέρει τις εντυπώσεις της. . .
Η αυλαία ανοίγει, μία φορά στην αίθουσα, άλλη μία στο πρώτο καρέ της ταινίας. Το Cafe Muller της Πίνα Μπάους κι ένας άντρας που κλαίει ασταμάτητα παρακολουθώντας τη Μαλού να τρέχει σαν χείμαρρος μέσα σ ένα δωμάτιο γεμάτο εμπόδια, τραπέζια και καρέκλες. Αργότερα, εξηγεί τη θλίψη του: “Από τότε που χώρισα με την Ανχελα, κλαίω όποτε βλέπω κάτι όμορφο γιατί δεν μπορώ να το μοιραστώ μαζί της”. Για μια φορά, ο Αλμοδόβαρ βάζει στο πίσω μέρος του μυαλού τους ανθρώπους που δρουν, ζουν, είναι ενεργητικοί και συγκεντρώνεται στο άφατο, στους αφηγητές, στη δύναμη του λόγου, στην έμμεση μορφή επικοινωνίας. Η ομιλία κι η περιγραφή, γίνονται οι ήρωες της νέας του ταινίας (της νέας του φάσης δημιουργίας;) και μέσω αυτών ο άνθρωπος ζει, μαθαίνει, βλέπει, ως λήπτης παραστάσεων. Μια ζωή σαν το σινεμά, λοιπόν, που τη βιώνεις σαν να τη βλέπεις στην οθόνη. Μια ζωή σαν θάνατος, όπου το σημαντικότερο όλων είναι η χρονική συγκυρία, το αν θα συναντήσεις το πεπρωμένο στη σωστή στιγμή, αν θα προλάβεις να το νιώσεις αρκετά, αν η ομορφιά θα σε πονέσει τόσο ώστε να πιστέψεις ότι την έκανες δική σου.
Το Μίλα της είναι μια από τις λίγες ταινίες όπου ο Αλμοδόβαρ επιλέγει ως ήρωές του τους άντρες μάλλον παρά τις γυναίκες. Ο ένας σταθερός, κλεισμένος πάντα σε τέσσερις τοίχους, παρατηρητής, περιποιητικός, συντηρητής της ζωής, ο άλλος διαρκώς σε κίνηση, ακόμα και στους διαδρόμους του νοσοκομείου όπου περιπλανιέται χωρίς σκοπό. Θύματα των γυναικών που πάντα φεύγουν, πληγώνουν το παρόν και εγκαταλείπουν πριν προλάβει να γίνει παρελθόν. Αυτός ο διάλογος είναι που επικρατεί στην ταινία, όπως και στην τέχνη του σινεμά που παγώνει το χρόνο στο επιθυμητό, όπως και στις χορογραφίες της Πίνα Μπάους με τα πονεμένα μάτια, όπως και στο αργό, γλυκό “Cucurrucucu Paloma” που τραγουδά ζωντανά ο Καετάνο Βελόσο ένα καλοκαιρινό βράδυ, στο σπίτι που στην πραγματικότητα ανήκει στον Αλμοδόβαρ, σε μια αγαπημένη παρέα, πριν δοθεί το σήμα για τα συμβάντα που θα ταράξουν τη γλυκιά ερωτική μελαγχολία. Και είναι φυσικό. Οι γυναίκες, με την πολυπλοκότητα του λόγου και της σκέψης τους, με την αεικίνητη φύση και την. . . παραδοσιακή υστερία τους, αποτελούν ιδανικό υλικό για κωμωδία ή δράση. Ενώ οι άντρες, μονίμως σε απορία, προσφέρονται για τραγικές φιγούρες. Σε μια ζωή που εκτυλίσσεται in limbo, μεταξύ αναπνοής και θανάτου, κινηματογράφου και πραγματικότητας, έρωτα και απέχθειας, ειλικρίνειας και απιστίας, ασπρόμαυρου και χρώματος, πόνου και ηρεμίας, οι γυναίκες ταξιδεύουν και οι άντρες συντηρούν.
Η ταινία τελειώνει, κανείς δεν κλαίει, μόνο ο κόσμος σηκώνεται και χειροκροτά τoν Αλμοδόβαρ και τους ηθοποιούς του με πάθος, με μεγάλη αγάπη, με την αισθητή έκφραση εμπιστοσύνης για ένα δημιουργό που μεγαλώνει μαζί με το κοινό του και το “προλαβαίνει” στην ενηλικίωσή του.
Λήδα Γαλανού
