Πέρασε μέσα από τις φλόγες της προσωπικής του κόλασης και επιβίωσε για να μας διηγηθεί όσα πέρασε. Επιχειρώντας την επάνοδό του, το αλλοτινό παλιόπαιδο της οθόνης θυμάται μετανιωμένο τις δύσκολες μέρες που λίγο έλειψε να του στερήσουν την καριέρα και την ίδια του τη ζωή.
Συνέντευξη στον Λουκά Κατσίκα
Η ζωή του θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας, ένα δράμα απλωμένο σε τρεις χορταστικές πράξεις. Την θριαμβευτική άνοδό του στο Χόλιγουντ για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 80, την αστραπιαία πτώση του μέσα από μια πορεία αυτοκαταστροφής και την ήρεμη αναγέννηση μέσα από τις στάχτες της πρότερης ζωής του. Ο Μίκι Ρουρκ τα είχε κάποτε όλα. Φήμη, ταλέντο, λεφτά, πανέμορφη γυναίκα, προτάσεις που έπεφταν βροχή. Ταινίες όπως ο Αταίριαστος, ο Δαιμονισμένος Αγγελος, το Μπάρφλαϊ, το The Pope Of Greenwich Village και η Χρονιά Του Δράκου έφτιαξαν γι αυτόν την προσφιλή εικόνα του υπαρξιακού ήρωα της οθόνης, σκηνοθέτες έμπαιναν στην ουρά για να τον εξασφαλίσουν στις ταινίες τους, η Ευρώπη τον έχριζε σε ερμηνευτικό είδωλό της, οι γυναίκες τον αναγόρευαν στο απόλυτο σύμβολο του σεξ. Στο αποκορύφωμα μιας τέτοιας πορείας, ο Ρουρκ έβαλε βόμβα και τίναξε τα πάντα στον αέρα, γυρίζοντας την πλάτη στο Χόλιγουντ για μια πεντάχρονη θητεία στα πυγμαχικά ρινγκ, η οποία έβλαψε ανεπανόρθωτα τόσο την υγεία, όσο και την καριέρα του. Αρνήθηκε τον ένα σπουδαίο ρόλο μετά τον άλλο, απέκτησε ύποπτες διασυνδέσεις με άτομα του υποκόσμου, άρχισε να απασχολεί πρωτοσέλιδα με την εκρηκτική συμπεριφορά του, κατηγορήθηκε ότι βιαιοπραγούσε σε βάρος της συζύγου του Κάρε Οτις και πολύ σύντομα φρόντισε να κάψει μόνος όσες γέφυρες του απέμεναν.
Την επομένη ο γάμος του διαλύθηκε, το τηλέφωνο σταμάτησε να χτυπά, τα χρέη τού στέρησαν τα περισσότερα υπάρχοντα, έχασε το σπίτι του, κατέληξε με 200 δολάρια στην τσέπη για να περνά την εβδομάδα, τα στούντιο αρνούνταν να συνεργαστούν μαζί του, η παρουσία του περιορίστηκε σε τριτοκλασάτες ταινίες. Ο Ρουρκ χρειάστηκε να καταφύγει σε ψυχίατρο για να ξεπεράσει την οργή, τις αυτοκαταστροφικές τάσεις, την αλαζονεία του. Αμέσως μετά επέστρεψε στο μηδέν, απ όπου και ξεκίνησε ταπεινά την καριέρα του από την αρχή. Η αυταπάρνηση και η υπομονή φάνηκε να αποδίδουν σταδιακά καρπούς και κάπως έτσι ο Ρουρκ βρέθηκε φέτος να ανεβαίνει τα σκαλιά για την επίσημη πρεμιέρα της Αμαρτωλής Πόλης στις Κάννες. Το μόνο που κουβαλά από τα βασανιστικά δεκατέσσερα χρόνια είναι μια χούφτα παρακμιακές ιστορίες κι ένα πρόσωπο παραμορφωμένο από ολέθριες πλαστικές επεμβάσεις και χτυπήματα, το οποίο ο 49χρονος Ρουρκ περιφέρει ως λάφυρο μιας ζωής που έπρεπε να χαθεί και να κερδιστεί ξανά.
Πηγαίνοντας να τον συναντήσω ένα ζεστό μεσημέρι του φεστιβάλ, ήμουν αρκετά αγχωμένος για την έκβαση της συνέντευξης. Θα δεχόταν άραγε την παραμικρή αναφορά στο παρελθόν του, ή θα ήμασταν υποχρεωμένοι να καταφύγουμε σε πιο ασφαλείς ερωτήσεις; Το πράγμα δεν ξεκίνησε στο μεταξύ με τους καλύτερους οιωνούς. Τον πετυχαίνω ρέμπελο σε μια ταράτσα. Γυμνός από τη μέση και πάνω, μ ένα τσιγάρο στο ένα χέρι, απολάμβανε τον ήλιο, χαϊδεύοντας παραπάνω από προκλητικά τα οπίσθια μιας ωραιότατης ξανθιάς. Ενας φανερά αγχωμένος υπεύθυνος με πληροφορεί ότι το πρόγραμμα των συνεντεύξεων έχει εκτροχιαστεί και πως θα χρειαστεί να κάνω υπομονή.
Μια ώρα αργότερα, τον βλέπω να με πλησιάζει, φορώντας ένα κίτρινο πουκάμισο και επιστρατεύοντας το πιο αρρενωπό του βάδισμα. Μου απλώνει το χέρι με δύναμη και νιώθω ότι θα συνθλίψει την παλάμη μου. Κάθεται δίπλα μου και κάνει νοήματα στην μυστηριώδη ξανθιά που προ ολίγου κρατούσε αγκαλιά. Εντοπίζει την απορία στα μάτια μου και με προλαβαίνει. «Τη γνώρισα χτες το βράδυ σ’ ένα πάρτι» μου εκμυστηρεύεται. «Ξεπατωθήκαμε να χορεύουμε, είχα πιει κι εγώ πολύ και όταν ξύπνησα το πρωί δεν την βρήκα στο δωμάτιο. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν μήπως έφυγε επειδή δεν «απέδωσα» καλά την προηγούμενη νύχτα». Χαλαρώνω, γιατί είναι ειλικρινής κι έχει χιούμορ. Ανταποκρίνομαι παρομοίως…
Τι συνέβη τελικά;
Είπε ότι θα πάει σπίτι της να αλλάξει ρούχα και θα γυρίσει. Ηρθε πίσω, χτύπησε την πόρτα του δωματίου, εγώ κοιμόμουν, δεν την άκουσα κι εκείνη έφυγε. Ξυπνάω το πρωί με την απορία: πού πήγε η γαμημένη γκόμενα; (γέλια).
Φαντάζομαι ότι πρέπει να «αποδώσατε» σωστά, αφού τελικά επέστρεψε.
Πρέπει να πηδηχτήκαμε στην πίστα του χορού, νομίζω.
Πώς είναι τα αγγλικά της; Μπορέσατε να συνεννοηθείτε;
Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Ολη τη νύχτα, ούτως ή άλλως, ήταν διαρκώς απασχολημένη.
Τα τελευταία δυο χρόνια πραγματοποιείτε την αποφασιστική σας επιστροφή στο σινεμά.
Το ελπίζω. Οπως έλεγα και σε άλλους δημοσιογράφους νωρίτερα, δεν είναι ότι έλειψα για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Δεκατέσσερα γαμημένα χρόνια ήταν αυτά. Ολο αυτό τον καιρό έβρισκα τις πόρτες κλειστές και… (ξεφυσά) κάποια στιγμή πίστεψα ότι το πάρτι είχε τελειώσει πια οριστικά για μένα. Κανείς δεν με ήθελε για καλεσμένο. Ξόδεψα έξι χρόνια για να ασχοληθώ με την πυγμαχία. Οταν έφτασε η στιγμή να γυρίσω πίσω στο σινεμά, διαπίστωσα ότι κανένας καριόλης δεν με περίμενε.
Ποιοι ήταν οι λόγοι;
Η συμπεριφορά μου, καταρχάς. Ο τρόπος με τον οποίο επέμενα να ζω, το γεγονός ότι βρισκόμουν διαρκώς εκτός ελέγχου, τα αποθέματα θυμού που έβγαζα από μέσα μου, ο κόσμος που άρχισε να με φοβάται. Χρειάστηκε να συμβουλευτώ ανθρώπους για να με βοηθήσουν να επιδιορθώσω όλα τα σπασμένα κομμάτια μέσα μου.
Εξακολουθείτε να πηγαίνετε στον ψυχίατρο;
Τα πρώτα χρόνια τον έβλεπα τρεις φορές την εβδομάδα. Εχω περιορίσει πλέον τις επισκέψεις σε μια την εβδομάδα. Ξέρεις, καλού κακού. Δεν θέλουμε να αφήσουμε το κτήνος να ξαναβγεί. Δεν θέλω να ξαναπεράσω όσα έζησα όλα αυτά τα χρόνια, την απόρριψη, τη ντροπή, τον εξευτελισμό. Ηταν δεκατέσσερα χρόνια τα οποία με ξέκαναν. Δουλεύοντας, όμως, με τον γιατρό συνειδητοποίησα ότι είχαν βάση όλες αυτές οι αντιδράσεις. Δεν έφταιγαν οι άλλοι, έφταιγα εγώ. Κατάλαβα ότι το γάμησα το πράγμα και το γάμησα μεγαλοπρεπώς.
Από πού προήλθε όλη αυτή η ψυχολογική κατάπτωση;
Υπήρχε πολύς θυμός συσσωρευμένος μέσα μου και έπρεπε να βγει. Ημουν αλαζόνας και εγωιστής. Πίστευα πως όλα τα καλά αξίζουν μόνο σε μένα. Τώρα πια νιώθω ότι δεν αξίζω ούτε σκατά. Είμαι απλά ευγνώμων που μπορώ να βρίσκομαι εδώ. Καθόμουν στο πίσω κάθισμα της λιμουζίνας που με πήγαινε χθες βράδυ στην πρεμιέρα και πίστευα ότι ζούσα ένα γαμημένο όνειρο, πως όλα θα σταματούσαν ξαφνικά και θα αναγκαζόμουν να γυρίσω στην παλιά, μαλακισμένη μου κατάσταση. Μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο, ήταν σαν όλα να ξανάρχισαν για μένα.
Το κοινό, πάντως, ξέσπασε σε χειροκροτήματα μόλις σας είδε.
Αλήθεια; Δεν το κατάλαβα. Ημουν τόσο αγχωμένος ώστε δεν άκουγα τίποτα. Ολα αυτά τα πράγματα, ξέρεις, οι πρεμιέρες, τα κόκκινα χαλιά και οι μαλακίες δεν ήταν καθόλου το στοιχείο μου. Παλιά έκανα ότι μπορούσα για να τις αποφύγω και δεν με ένοιαζε τι εικόνα θα παρουσίαζα προς τα έξω. Τις μπίζνες, τις κολακείες, τις δημόσιες σχέσεις τις σιχαινόμουν όσο τίποτε άλλο, τώρα πια, όμως, το χω καταλάβει το παιχνίδι και θα προσπαθήσω να το παίξω. Είμαι υποχρεωμένος, αν θέλω να επιβιώσω. Υπήρχε μια εποχή όπου πίστευα ότι μπορούσα να νικήσω το σύστημα. Ηταν μεγάλο μου λάθος. Δεν σκοπεύω να το επαναλάβω.
Πιστεύετε ότι το Χόλιγουντ είναι ένας θεσμός ο οποίος δεν γνωρίζει να συγχωρεί;
Ναι, γαμώτο. Είναι. Ολα αυτά τα μουνιά που λένε ότι το Χόλιγουντ αγαπά και συγχωρεί τα έχω χεσμένα. Δεν ξέρουν την τύφλα τους. Αν δεν βρέθηκες δεκαπέντε χρόνια στο περιθώριο, χωρίς κανείς να σε υπολογίζει και να μη σου δίνει δουλειά, δεν μπορείς να μιλάς, ρε πούστη.
Ποια ήταν η οριακή στιγμή όπου νιώσατε ότι πρέπει οπωσδήποτε να εγκαταλείψετε τη ζωή που κάνετε και να αρχίσετε ξανά;
Οταν έχασα το σπίτι μου, η γυναίκα μου με παράτησε, έμεινα χωρίς χρήματα και οι φίλοι μου με εγκατέλειψαν. Οποτε τύχαινε να κοιτάζω σε καθρέφτη εκείνη την περίοδο, αυτό που έβλεπα δεν ήταν ο εαυτός που γνώριζα, αλλά ένα γαμημένο, αξιοθρήνητο ζώο. Μέχρι που πήρα φόρα κάποια μέρα και βρόντηξα το κεφάλι μου στο τζάμι. Είμαι, ξέρεις, καθολικός κι αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που με απέτρεψε από το να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα. Το ήθελα πολύ, ρώτησα μάλιστα και έναν ιερέα φίλο μου αν μπορούσα να το κάνω. Μου είπε όχι!(γέλια).
Εχετε καταφέρει να μετακομίσετε σε δικό σας σπίτι;
Οχι. Δεν έχω αρκετά λεφτά για να το κάνω ακόμη. Προς το παρόν μένω σ’ ένα μέρος το οποίο έχω νοικιάσει στο Λος Αντζελες.
Οταν μιλούν για τις πιο αντίξοες μέρες σας, συνδέουν πολλοί το όνομά σας με αλκοόλ, ναρκωτικά και καταχρήσεις.
Ποτέ δεν συνέβησαν αυτά. Γύρισα το μαλακισμένο Μπάρφλαϊ και αμέσως μετά βγήκαν όλα τα μουνιά κι έλεγαν ότι είμαι αλκοολικός και χρόνιος ηρωινομανής. Γάμησέ τους, σκέφτηκα. Τι ξέρουν και μιλούν; Ολοι οι άντρες της οικογενείας μου, τρεις ολόκληρες γενιές, πέθαναν στα τριάντα και σαράντα τους από το πιοτό και, ρε πούστη, δεν επρόκειτο να αφήσω να συμβεί και σε μένα το ίδιο! Μπορεί να βγαίνω έξω και να κατεβάζω μερικά ποτήρια. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι γυρνάω ολημερίς μέσα στο σπίτι μ ένα γαμημένο μπουκάλι ουίσκι στο χέρι.
Σας λείπει καθόλου το μποξ;
Μου λείπει τρομερά. Εφτασα τρεις αγώνες πριν την απόκτηση του παγκόσμιου τίτλου.
Τι συνέβη και εγκαταλείψατε;
Απέτυχα δυο φορές στα νευρολογικά τεστ τα οποία σου υποβάλλονται πριν από κάθε αγώνα. Από τα απανωτά χτυπήματα στο κεφάλι που είχα υποστεί σε αγώνες, άρχισα να χάνω τη μνήμη μου. Δεν μπορούσα να θυμηθώ τι έκανα ή τι μου συνέβαινε μερικά λεπτά πριν. Σκέψου ότι μπορεί να κάναμε αυτή την κουβέντα και είκοσι λεπτά αργότερα εγώ να μην θυμάμαι τίποτα. Θυμόμουν πράγματα που μου είχαν συμβεί δεκαπέντε χρόνια πριν, όχι όμως και πράγματα που μου είχαν συμβεί δεκαπέντε λεπτά πριν. Την παραμονή ενός αγώνα, λοιπόν, με πλησίασε ο γιατρός και με προειδοποίησε ότι αν συνέχιζα να χτυπώ το κεφάλι μου, θα έχανα οριστικά τα μυαλά μου. Η απώλεια μνήμης θα χειροτέρευε δραστικά. Ακολούθησα, λοιπόν, την συμβουλή του γιατρού και τα παράτησα. Ηταν οδυνηρό. Για οχτώ χρόνια δεν πάτησα σε αγώνα. Μου ήταν δύσκολο να δεχτώ ότι είχε τελειώσει όλο αυτό για μένα.
Σκέφτεστε να ξαναπαντρευτείτε;
Ο τελευταίος γάμος που έκανα στη ζωή μου ήταν με τη γυναίκα που αγάπησα, την οποία και περιμένω να γυρίσει πίσω. Εχουν περάσει οκτώμισι χρόνια και δεν έχει ακόμη επιστρέψει…
Τρέφετε ακόμη ελπίδες;
Είναι θέλημα Θεού πλέον. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι περνά και η ίδια τις δικές της σημαντικές αλλαγές στη ζωή. Είναι μοντέλο κι έχει, βλέπεις, αρχίσει να μεγαλώνει πια. Θα δούμε τι θα συμβεί. Εχω σταματήσει να υποφέρω, πάντως, όπως τα πρώτα χρόνια της απουσίας της. Μου λείπει ακόμη κάθε δευτερόλεπτο που περνά, η αλήθεια, όμως, είναι ότι τα σκάτωσα. Εκανα πολλά άσχημα πράγματα σε βάρος της. Δεν της φέρθηκα, όπως της άξιζε, την κακομεταχειρίστηκα. Μου αξίζει όλος αυτός ο πόνος.
Κατηγορείτε τον εαυτό σας για ό,τι πήγε στραβά;
Απολύτως. Για καθένα από αυτά τα γαμημένα πράγματα που συνέβησαν στη σχέση μου, στην καριέρα μου και στη ζωή μου, ήμουν πάντα μόνο εγώ ο φταίχτης.
Σας ξανάβλεπα πρόσφατα στο Diner του Μπάρι Λέβινσον και φαινόσασταν εκεί πιο ενθουσιώδης και γεμάτος αυτοπεποίθηση από ποτέ.
Ακριβώς έτσι αισθανόμουν (σκέφτεται λίγο). Σιχάθηκα, βέβαια, που έκανα αυτή την ταινία. Γαμώ την πουτάνα μου, σιχάθηκα το κάθε της λεπτό.
Αλήθεια; Γιατί;
Δεν ήταν του γούστου μου. Δεν μπορούσα να ανταποκριθώ και να βρω κοινά σημεία ανάμεσα σε μένα κι αυτό το μεσοαστικό χιούμορ. Στην πραγματική μου ζωή δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να κάνω παρέα και να συναναστραφώ τέτοια ξενέρωτα αρχίδια, όπως ήταν οι ήρωες στην ταινία. Δεν μου άρεσαν, έπειτα, οι ηθοποιοί με τους οποίους δούλεψα κι ο σκηνοθέτης ήταν ένας κουράδας. Εχω πολλά πράγματα να πω σε βάρος του, αλλά δεν θα το κάνω.
Πριν από αυτή την ταινία είχατε συμμετάσχει στην Πύλη Της Δύσης και σ’ ένα από τα πιο διαβόητα γυρίσματα που έγιναν ποτέ στο σινεμά.
Οτιδήποτε έχει τύχει να ακούσεις γι αυτή την ταινία είναι μάλλον αλήθεια. Ο Μάικλ Τσιμίνο ήταν ο καλύτερος σκηνοθέτης με τον οποίο έτυχε να δουλέψω. Την εποχή που ήταν στα πάνω του, κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει αυτόν τον πούστη. Δεν ξέρω, βέβαια, αν θα μπορέσει να γυρίσει ξανά ταινίες. Εχει περάσει κι αυτός ένα σωρό.
Είχατε καθόλου νέα του;
Πριν μερικούς μήνες. Αν και είναι ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος πλέον, δεν ξέρω τι ακριβώς του συμβαίνει. Εχει τύχει να δουλέψω με αρκετούς σκηνοθέτες για τους οποίους τρέφω τη μεγαλύτερη εκτίμηση- Κόπολα, Αλαν Πάρκερ, Λάιν – με τον Τσιμίνο, όμως, ένιωθα πάντα να με συνδέει κάτι ξεχωριστό. Θεωρείται τύραννος και τελειομανής, είναι ο μοναδικός, όμως, άνθρωπος που αν μου έλεγε να πηδήξω στον γκρεμό, θα το έκανα. Θυμάμαι στην Πύλη Της Δύσης είχα κομπλάρει και δεν θυμόμουν να πω τις ατάκες μου, γιατί ο Κρις Γουόκεν, ο οποίος είχε μόλις κερδίσει το Οσκαρ για τον Ελαφοκυνηγό, βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με μένα. Γυρίσαμε τη σκηνή δώδεκα φορές και τα σκάτωνα, οπότε κάποια στιγμή ο Τσιμίνο βγάζει το καπέλο που φορούσε και μου το πετάει στα μούτρα, φωνάζοντάς με « ηλίθιο μπάσταρδο». Κρύφτηκα πίσω από κάτι σκηνικά και άρχισα να κλαίω, μέχρι που με είδε ένας φίλος του και με πλησίασε.«Ξέρεις γιατί σου το έκανε αυτό;» μου λέει. «Επειδή σε συμπαθεί πολύ.» Δεν μου ξαναμίλησε μέχρι το τέλος της ταινίας και αυτό με σκότωσε. Τέτοια μυστήρια επιρροή είχε επάνω μου.
Είκοσι χρόνια πριν γυρίσατε τις 9 1/2 Εβδομάδες. Τι αναμνήσεις έχετε κρατήσει από εκείνη την ταινία;
Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα. Θυμάμαι την καμπαρντίνα που φορούσα και την παρτενέρ μου που ήταν πολύ όμορφη. Το μόνο που ξέρω είναι πως ήθελα να κάνω μια ταινία που να ξεπερνούσε σε τολμηρότητα το Τελευταίο Ταγκό Στο Παρίσι. Να μπορούσες να χώσεις στον κώλο της πρωταγωνίστριας όχι απλά βούτυρο, αλλά καρέκλα ολόκληρη. Εκείνοι όμως είχαν στο μυαλό τους ένα δίωρο διαφημιστικό. Με το πέρασμα του χρόνου νομίζω ότι άρχισε να μου αρέσει η ταινία και ο Λάιν είναι ένας από τους πιο υποτιμημένους σκηνοθέτες ηθοποιών στον πλανήτη. Του χρωστώ ακόμη το ότι με είχε διαλέξει για τον ρόλο ανάμεσα σε ηθοποιούς οι οποίοι ήταν πολύ πιο δημοφιλείς από εμένα. Θυμάμαι ότι έβγαινα με μια κοπέλα εκείνο τον καιρό, η οποία με εγκατέλειψε κι εγώ κόντεψα να φλιπάρω. Πήρα γύρω στα δεκαπέντε κιλά, πέταξα μια τεράστια κοιλιά, είχα ξυρίσει το κεφάλι μου και καθόμουν κλεισμένος στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, όταν ήρθε να με βρει ο Εϊντριαν Λάιν. Με είχε συναντήσει τελευταία φορά έξι μήνες πριν, γυμνασμένο και υγιή. Μπήκε, λοιπόν, στο δωμάτιο και πάγωσε αντικρίζοντάς με. Την επόμενη ειδοποιήθηκα από την παραγωγή ότι έπρεπε απαραιτήτως να χάσω όλα μου τα περιττά κιλά. Εχασα δύο παραπάνω απ όσο έπρεπε.
Από όλους τους ρόλους που έτυχε να υποδυθείτε, ποιος νιώθετε ότι βρισκόταν πλησιέστερα στο πώς ήσασταν εσείς ο ίδιος στην πραγματικότητα;
Θα πρέπει να σου πω το Μοτορσάικλ Μπόι στον Αταίριαστο. Μεγάλο μέρος του ποιος ήμουν πραγματικά εκείνη την περίοδο βρισκόταν εκεί μέσα. Χρωστώ ούτως ή άλλως πολλά σε αυτή την ταινία και στον άνθρωπο που την έκανε.
Και ποια ταινία θεωρείτε ως το απόλυτο ναδίρ της καριέρας σας;
Χρειάστηκε να κάνω μια ταινία για τα λεφτά την οποία θεώρησα ως το μεγαλύτερο ξεπούλημά μου. Ηταν το Harley Davidson And The Marlboro Man και μετανιώνω γι αυτή τη μαλακία κάθε μέρα που περνάει. Θέλω να πιστεύω, όμως, ότι την καλύτερη δουλειά μου πρόκειται από εδώ και στο εξής να την κάνω. Αρκεί να μου δοθεί η ευκαιρία. Ενας Θεός ξέρει, φίλε μου, πόσο υπέφερα για να την αποκτήσω ξανά… ^
