Από τον Μανώλη Κρανάκη
Το alter ego του Τζον Γουότερς
«Ο Γκλεν γεννήθηκε πριν από τα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν από τα δικαιώματα των γκέι, πριν από τα δικαιώματα των γυναικών… Η τραγωδία είναι ότι ο Γκλεν σταματάει στο σημείο όπου μεταμορφωνόταν σε αυτό που ήταν στην πραγματικότητα και ο κόσμος δεν θα δει ποτέ πόσο μπορούσε να ανθίσει αυτό το λουλούδι». Ιερέας Λίλαντ Χίγκινμπόθαμ (από την κηδεία του Χάρις Γκλεν Μίλστεντ)
Ο Χάρις Γκλεν Μίλστεντ πέθανε στην ηλικία των 42 χρόνων χωρίς ποτέ κανείς να μάθει το πραγματικό του όνομα. Καταδικασμένος να τον θυμούνται όλοι -ακόμη και αυτοί που δεν τον έχουν δει ποτέ- ως την απόλυτη «ιέρεια του trash», τη θρυλική όσο καμία άλλη στην ιστορία αυτού του κόσμου, τη γυναίκα που τόλμησε να φάει on camera τα περιττώματα ενός σκύλου, την πιο διάσημη κάτοικο ολόκληρης της Βαλτιμόρης, την drag queen που ισοπέδωσε κάθε έννοια του drag και του queen, τη μία και μοναδική Ντιβάιν.
Μοναδικό παιδί που επιβίωσε μετά από μία τραγική αλληλουχία ατυχών εγκυμοσύνων της μητέρας του, ο Χάρις ήταν γραφτό να σηκώνει από πολύ μικρός το «βάρος» της μοναδικότητας του – αυτό που στην κυριολεξία θα τον οδηγούσε εκείνη τη νύχτα της 7ης Μαρτίου του 1988 στον θάνατο, το προηγούμενο βράδυ της μέρας που θα γύριζε το πρώτο του επεισόδιο στο τηλεοπτικό «Παντρεμένοι Με Παιδιά» ως… θείος του Αλ Μπάντι. Με πέντε μόνο σπίτια να τους χωρίζουν, ο Χάρις θα γινόταν γρήγορα φίλος με τον Τζον Γουότερς και μαζί θα ανακάλυπταν όλα όσα θα τους ένωναν για πάντα (η ομοφυλοφιλία και το κακό γούστο ήταν μόνο δύο από αυτά) πριν ξεκινήσουν τον κοινό τους δρόμο προς την dreamland. %PHOTO1RIGHT%
Είναι αλήθεια πως χωρίς τον Γουότερς, ο Μίλστεντ δεν θα συναντούσε ποτέ μόνος του την Ντιβάιν (όπως τον βάφτισε ο Γουότερς επηρεασμένος από την καθολική του ανατροφή όπου ήταν γεμάτη από «θεκά» πράγματα), τίποτα από όσα συναρπαστικά συνέβησαν στην κοινή τους καλλιτεχνική ζωή (το ντεμπούτο του Γουότερς «Roman Candles», το «Female Τrouble», το «Ρink Flamingos» και όλα τα κοινά τους φιλμικά αποβράσματα με αποκορύφωμα τις κριτικές για το «Ηairspray» που αναγνώρισαν στον Μίλστεντ μία από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς) δεν θα είχαν συμβεί και η σαρωτική περσόνα του Χάρις δεν θα είχε μεταλλαχθεί μέσα στα λίγα χρόνια της ζωής του στην ίσως πιο ανορθόδοξη ενσάρκωση που σκέφτηκε ποτέ ανθρώπινο μυαλό για να νομιμοποιήσει το «διαφορετικό».
Μόνο που, όσο κι αν μοιάζει αντιφατικό, ο Γουότερς δεν θα ήταν ποτέ ο «πάπας του ξερατού» όπως κάποτε τον χαρακτήρισε προς μεγάλη του χαρά ο Γουίλιαμ Μπάροουζ αν δεν είχε συναντήσει έφηβος ακόμη τον Χάρις και τη δική του ανατρεπτικά ευφυή άποψη για το τι σημαίνει να είσαι «σταρ» ακόμη και όταν δεν γνωρίζει κανείς ούτε καν την ύπαρξη σου.
Γιατί ο Χάρις Γκλεν Μίλστεντ περισσότερο από καταδικασμένος να μείνει στην ιστορία ως Ντιβάιν, ήταν εκ γενετής καταδικασμένος να είναι διάσημος. Ενας ντροπαλός «καλλιτέχνης» που θα διέπρεπε σε κάθε μορφή θεάματος (θέατρο, κινηματογράφος, τραγούδι, performance), ο «σταρ» για έναν από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του, τον Αντι Γουόρχολ, ο φίλος του Τζον Γουότερς. Αυτός που «ζούσε σαν σταρ ακόμη και όταν κανείς δεν είχε δει τις ταινίες μας».
«Ακόμη και σήμερα ξυπνάω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχει πεθάνει. Μου λείπει, περισσότερο ως φίλος. Πηγαίνω στον τάφο του και οι άνθρωποι αφήνουν ντόνατς, φορέματα και μάσκαρα… Τον αγαπούσαν οι μοτοσικλετιστές, οι εγκληματίες, όλοι οι άνθρωποι που ήταν οργισμένοι τον αγαπούσαν. Και του άρεσε να χρησιμοποιεί το χιούμορ και αυτή την τρομοκρατική περσόνα. Πάντα θέλαμε να γίνει «η Τζέιν Μάνσφιλντ τρελαίνεται», γιατί και εγώ και η Ντιβάιν τη λατρεύαμε. Αν η Ντιβάιν ζούσε σήμερα θα ήταν σε όλες τις ταινίες μου… Ποτέ δεν προσπάθησα να αντικαταστήσω κανέναν από τους ανθρώπους που πέθαναν. Δεν χρησιμοποίησα drag ξανά σε καμία ταινία μου και μάλλον δεν θα το κάνω ποτέ».
%PHOTO2LEFT%
Dirty Pretty Τhings
Αγνωστες εμμονές του Τζον Γουότερς
* Η πρώτη ταινία που είδε στη ζωή του ήταν η «Σταχτοπούτα» του Γουόλτ Ντίσνεϊ στην οποία ερωτεύτηκε την κακιά μητριά, εκεί που όλα τα παιδάκια της ηλικίας του ήταν συνεπαρμένα με τη δυστυχή ηρωίδα. Κάτι παρόμοιο συνέβη και όταν είδε τον «Μάγο Του Οζ». Οπως θυμάται, άλλωστε, και ο ίδιος ο σκηνοθέτης «έβλεπα την ταινία και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η μικρή Ντόροθι ήθελε σώνει και καλά να γυρίσει πίσω στο άχαρο σπίτι της. Ποιος θέλει να επιστρέψει σε μια βαρετή κωλοκαλύβα, όταν έχει προηγουμένως ταξιδέψει σε έναν υπέροχο τεχνικολόρ κόσμο ονείρου και φαντασίας; Κανείς, φυσικά!»
* Το διάσημο μουστάκι του το άφησε στα 19 του, για να μοιάσει στον τραγουδιστή Λιτλ Ρίτσαρντ.
* Εχει δώσει μαθήματα συγγραφής σε καταδικασμένους δολοφόνους και έχει δουλέψει με ληστές τραπεζών και πορνοστάρ.
* Παλιότερα πήγαινε σε σημαντικές δίκες δολοφόνων. Πλέον τις βλέπει από το Court TV. Σταμάτησε να πηγαίνει από σεβασμό στο σύστημα της δικαιοσύνης όταν οι φαν του τον αναγνώρισαν και πήγαιναν και εκείνοι στις δίκες για να τον δουν.
* Φυλά στον ξενώνα του σπιτιού του τον πρώτο πίνακα που πουλήθηκε από αυτούς που ζωγράφισε στη φυλακή ο serial killer Τζον Γουέιν Γκέισι. Ηταν ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο από κάποιον φίλο του. Ετερος θαυμαστής του έστειλε κάποτε ένα βάζο με σκόνη από το υπόγειο του Γκέισι, όπου ο δολοφόνος έκρυβε τα πτώματα των δεκαεφτά νεαρών που βίασε και δολοφόνησε.
* Από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας, ο Γουότερς θυμάται χαρακτηριστικά όταν η Ντιόν Γουόργουικ είχε επισκεφθεί τη Βαλτιμόρη για συναυλία και κάποιος πλησίασε τη λιμουζίνα της και της είπε «Εϊ Ντιόν, δώσε μου ένα δολάριο, αφού έχεις» και το Apex, ένα πορνοσινεμά, «τόσο σκοτεινό που μπορούσε κάποιος να έρθει και να καθίσει στο μηρό σου».
* Κάθε φορά που υπογράφει βιβλία σε βιβλιοπωλεία, αν υπάρχουν πιτσιρίκια με μπλούζες «Ι Love Satan» τους ζητάει να φωτογραφηθούν μαζί του. «Τους βρίσκω χαριτωμένους τους μικρούς Σατανιστές», έχει πει.
* Περιόδευε μαζί με την κόπια του «Μondo Τrasho» και την Ντιβάιν για να προλογίσουν την ταινία -κάπως ασυνήθιστα. Αρχικά, ο Γουότερς έβγαινε ντυμένος χίπης και μίλαγε για τις ταινίες που περιελάμβαναν γυμνισμό. Επειτα σηκωνόταν η Ντιβάιν και πέταγε ψάρια στο κοινό. Μετά ανέβαινε ένας ψεύτικος αστυνομικός ο οποίος τους «συλλάμβανε» πάνω στη σκηνή. Λίγη ώρα αργότερα, η Ντιβάιν προσποιούταν ότι στραγγαλίζει τον «αστυνομικό». Αμέσως μετά, ξεκινούσε η προβολή.
* Εχει κάνει κάμποσες εκθέσεις με τις φωτογραφίες του, οι οποίες απεικονίζουν ως επί το πλείστον τηλεοράσεις που παίζουν.
* Τελευταία δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε κάτι που στην Αμερική ονομάζεται «turd terrorism». Ετσι ορίζεται όταν κάποιος αφοδεύει μπροστά στο σπίτι ανθρώπων με τους οποίους έχει διαφορές, για αντίποινα. %PHOTO3RIGHT%
* Οι δέκα αγαπημένες ταινίες του όλων των εποχών είναι οι εξής: «Αll That Heaven Αllows» του Ντάγκλας Σερκ, «Βoom!» του Τζόζεφ Λόουζι, «Βrink Of Life» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, «Chelsea Girls» του Αντι Γουόρχολ, «8 1/2» του Φεντερίκο Φελίνι, «Faster Pussycat, Kill! Κill!» του Ρας Μέγιερ, «Η Μαμά Και Η Πουτάνα» του Ζαν Εστάς, «Τhe Τingler» του Γουίλιαμ Κασλ, «Ο Μάγος Του Οζ» του Βίκτορ Φλέμινγκ.
* Ανθρωποι που πάντοτε ήθελε να συναντήσει, το έκανε και δεν απογοητεύτηκε από αυτούς: Ντέιβιντ Χόκνεϊ, Κουέντιν Κρισπ, Πολ Μόρισεϊ, Αλέν Ρομπ Γκριγιέ, Αντι Γουόρχολ, Τομπ Χούπερ, Σάμουελ Φούλερ, Νίκο («που ήταν τόσο μαστουρωμένη ώστε με ρωτούσε αν είχε ξαναβρεθεί ποτέ στο ίδιο μέρος. Αναγκάστηκα να της πω ότι δεν είχα ιδέα»), Ντέιβιντ Λιντς, Ντάγκλας Σερκ, Βέρνερ Χέρτζογκ («ο οποίος με έκανε να ζηλέψω τρομερά, λέγοντάς μου ότι είχε επισκεφτεί στη φυλακή τον Εντουαρντ Κέμπερ, εκείνο τον θεόρατο γίγαντα που είχε καταδικαστεί επειδή είχε αποκεφαλίσει τη μητέρα του, πετώντας τον λάρυγγά της στον σκουπιδοφάγο του σπιτιού του».).
* Διάσημοι ανθρωποι τους οποίους δεν θα ήθελε να συναντήσει ποτέ, ακόμη κι αν του δινόταν η ευκαιρία: Μπάρμπαρα Στρέιζαντ («για το γεγονός και μόνο ότι υπάρχει»), Τσαρλς Μάνσον («γιατί δεν θα μπορούσε με τίποτα να σταθεί αντάξιος του μύθου του») και τον Γιο του Σαμ («ο οποίος απεδείχθη σκέτη απογοήτευση μετά το μεγάλο του, δολοφονικό κρεσέντο»).
