Ο Μάιλς Ντέιβις βρισκόταν στο Παρίσι όταν γνωρίστηκε ένα βράδυ με τον Λουί Μαλ στο Saint Germain Club και δέχτηκε να γράψει το σάουντρακ για την ταινία του έπειτα από μια ιδιωτική προβολή που έκανε ο Μαλ μόνο γι' αυτόν το σκοπό.
Το ότι ο Ντέιβις με την μπάντα του εκείνης της περιόδου (Ρενέ Ουρτρέγκερ – πιάνο, Πιέρ Μισελό – μπάσο, Κένι Κλαρκ – τύμπανα, Μπάρνεϊ Ουίλεν -τενόρο σαξόφωνο) συνέθεσαν με αυτή τη ζέση και τη συγκεκριμένη ενορατικότητα τη μουσική που χρησιμποιήθηκε στο «Ασανσέρ για Δολοφόνους» δεν μπορεί να εξηγηθεί με τεχνικούς όρους.
Το μουσικό θέμα του «Ασανσέρ για Δολοφόνους»
Το αριστούργημα του Μάιλς Ντέιβις ξεπερνά τις συμβάσεις ενός απλού μουσικού σκορ, ακούγεται σαν να «ξεσκεπάζει» με σασπένς αλλά και ευαισθησία το έγκλημα των δυο εραστών (Ζαν Μορίς και Μορίς Ρονέ). Αποτελεί πρόκριμα, επιπλέον, για τους κατοπινούς θριάμβους τους μυθικού τρομπετίστα.
Το εξαιρετικά θαυμαστό στοιχείο του σάουντρακ, ωστόσο, παραμένει το γεγονός οτι μόνο ο Μάιλς Ντέιβις, μεταξύ των μελών της μπάντας, που είχε δει την ταινία. Έγραψε κάποιες αρμονίες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και μετά, στο στούντιο, αφηγούνταν σκηνές στους υπολοίπους, οι οποίοι έχτιζαν επί τόπου πάνω στις βασικές αρμονίες.
Υπόδειγμα δημιουργικότητας και της μαγικής ικανότητας της τζαζ να μεταφέρει με τη φαντασία ολόκληρα αφηγηματικά αποσπάσματα από τον αληθινό κόσμο.
