Μετά τα φεστιβάλ της Αθήνας, του Μόντρεαλ και του Κιέβου, το The Last Porn Movie προβάλλεται πλέον στις ελληνικές αίθουσες. Ο δημιουργός της πιο τολμηρής και προκλητικής ταινίας της χρονιάς μάς εξομολογείται.
Από τον Χρήστο Μήτση
Το LAST PORN MOVIE αφηγείται την ιστορία μιας νέας κοπέλας την οποία ο πατέρας της, πρώην πορνοστάρ, αναγκάζεται από τους χρηματοδότες του να χρησιμοποιήσει ως πρωταγωνίστρια στη νέα του ταινία. Είναι μια οικογενειακή τραγωδία, η οποία, ταυτόχρονα, επιχειρεί μερικά έντονα πολιτικά σχόλια…
Πολιτική στις μέρες μας δεν είναι πια ο Εμφύλιος ούτε το Πολυτεχνείο ή οι μεγάλες ιδέες. Αυτό προσπαθεί να συλλάβει η ταινία, αποτυπώνοντας το πρόσωπο του νεοφασισμού ή όπως αλλιώς λέγεται αυτό που έρχεται – γιατί έρχεται και με μεγάλη ταχύτητα μάλιστα. Είναι αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη, αυτό στο οποίο όλοι συμμετέχουμε, αλλά το αγνοούμε και το προσπερνάμε. Η πολιτική διάσταση του Last Porn Movie έχει να κάνει με το πώς παύουμε να νιώθουμε και να συμπεριφερόμαστε ως πολίτες και γινόμαστε σιγά σιγά ένα κομμάτι μιας μάζας.
Αυτό είναι κάτι που έμμεσα σας απασχολεί και στην πρώτη σας ταινία, το UNCUT FAMILY.
Με απασχολεί το θέμα της εξουσίας και το πώς αυτή αναπτύσσεται στο τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια. Ξεκίνησα από το τέλος και θα συνεχίσω για να κλείσω την τριλογία της οικογένειας. Τώρα, αν όλα πάνε καλά, θα προχωρήσω και στα άλλα δύο κεφάλαια.
Δεν είναι μόνο το θέμα της οικογένειας, το οποίο θα έλεγα ότι είναι «κλειστό», αλλά και ο τρόπος που στήνετε τις ταινίες σας – μέσα σε τέσσερις τοίχους, σε περιορισμένους, ασφυκτικούς χώρους…
Δεν έχω τέτοιου είδους κατευθύνσεις ούτε σκηνοθετικές ή δραματικές αγκυλώσεις. Ο κόσμος του κάθε ήρωα είναι ο συγκεκριμένος «τόπος» κάθε στιγμή, αλλά όπου κι αν πάμε «η πόλη μάς ακολουθεί». Το θέμα δηλαδή είναι να μην κάνουμε σινεμά για το χωριό μας, αλλά ταινίες που μπορούν να βγουν από τα σύνορα και να κυκλοφορήσουν διεθνώς. Να μην είμαστε κολλημένοι στο τοπικό και στο απολύτως εφήμερο κι αυτό που κάνουμε να αφορά σε κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα τόπου ή γλώσσας.
Ολες οι σπουδαίες ταινίες το καταφέρνουν αυτό.
Σίγουρα, αλλά για δείτε στην Ελλάδα… Μόνο ο Αγγελόπουλος περνάει τα σύνορα της χώρας μας και είναι αξιοθαύμαστος γι αυτό. Οχι μόνο είναι ένας πολύ μεγάλος δημιουργός, αλλά με τις ταινίες του βάζει την Ελλάδα εκεί όπου για να έμπαινε και για να διαφημιζόταν θα ήθελε πολλά εκατομμύρια ευρώ. Πολύ περισσότερα, τέλος πάντων, από όσα μας κοστίζουν οι ταινίες του.
Επιστρέφω σε ένα είδος θεατρικότητας το οποίο χαρακτηρίζει τις ταινίες σας. Οι κλειστοί χώροι, το στήσιμο των ηθοποιών, οι φωτισμοί. Υπάρχει βέβαια και μια ειρωνεία στη σκηνοθετική ματιά, η οποία τα υπονομεύει όλα αυτά…
Οι ήρωες του Last Porn Movie κινούνται σε ένα δικό τους χώρο, βγαλμένο όμως μέσα από το δικό μας κόσμο. Υπάρχει η υπέρβαση της καθημερινότητας, υπάρχει συμβολισμός, χωρίς να σημαίνει ότι αυτά που βλέπουμε συμβαίνουν αυθαίρετα. Η τέχνη, ξέρετε, είναι ο μόνος χώρος όπου υπάρχει «νόμιμη» υπέρβαση του νόμου, κάθε νόμου, το «ποιητική αδεία» το γνωστό…
Το σινεμά του ρεαλισμού δε σας συγκινεί;
Κοιτάξτε, σκηνοθέτης είναι όποιος γυρίζει ταινίες και φυσικά υπάρχουν κακοί, μέτριοι, καλοί ή πολύ καλοί σκηνοθέτες. Αυτό που ξεχωρίζει έναν δημιουργό είναι ότι δεν ασχολείται απλά με τον ρεαλισμό, αλλά βλέπει τον κόσμο από το δικό του, προσωπικό παράθυρο. Παίρνει την καθημερινότητα και την μετατρέπει σε κάτι επικό.
Ανθρωποι που το έχουν καταφέρει;
Ο Ντράγιερ, ο Αϊζενστάιν, ο Μπέργκμαν, ο Ταρκόφσκι, ο Φελίνι, ο Γκοντάρ, ο Κουροσάβα…
Δεν έχετε αγαπημένους δημιουργούς στο σύγχρονο σινεμά;
Μ αρέσει ο Λαρς Φον Τρίερ, ο Ινιάριτου, ο Τόμας Βίντερμπεργκ, αλλά τους πραγματικούς δημιουργούς τους καταξιώνει ο χρόνος. Από τους εν ενεργεία αυτός ο οποίος νομίζω ότι είναι πραγματικά σημαντικός είναι ο Κιαροστάμι. Από το πιο ασήμαντο, από τον κόκκο της άμμου, φτιάχνει αριστουργήματα, ταινίες ανείπωτης δύναμης…
Στην προβολή του LAST PORN MOVIE στο φεστιβάλ της Αθήνας το κοινό αντέδρασε έντονα, θετικά ή αρνητικά. Σας ενόχλησε αυτό;
Το αντίθετο… Σε μια εποχή που ο κόσμος αποδέχεται ό,τι του σερβίρουμε με απάθεια, μια ταινία που τον ταρακουνά είναι κάτι το οποίο πρέπει να γίνει ζητούμενο. Ενας άνθρωπος που αντιδρά είναι ένας άνθρωπος που διεκδικεί, ένας ενεργός πολίτης, όπως λέγαμε στην αρχή.
Ποια θα είναι η επόμενη κινηματογραφική σας πρόκληση λοιπόν;
Υπάρχει το κλείσιμο της τριλογίας με πιθανό τίτλο Μια Δημόσια Ιστορία και την κάμερα να βγαίνει στο δρόμο αυτή τη φορά, έξω από τους τέσσερις τοίχους. Ταυτόχρονα, περιμένει το σενάριο του μυθιστορήματος μου «Μπλε Καρδιά», κάτι αρκετά φιλόδοξο είναι η αλήθεια, όπως και ο Βασιλιάς Λιρ, ένα πολυαγαπημένο και πολυετές σχέδιο.
