Από τον Μανώλη Κρανάκη
Με μόλις 28% τηλεθέαση (32 εκατομμύρια θεατές) στην Αμερική, νούμερο που βρίσκεται χαμηλότερα και από το 32% που σημειώθηκε το 2003, όταν τα στρατεύματα των Αμερικανών είχαν μόλις εισβάλει στο Ιράκ, κανείς δεν θυμάται πια όσα προηγήθηκαν της πιο περιπετειώδους απονομής των Οσκαρ μέχρι σήμερα. Οταν ακόμη η απεργία των σεναριογράφων απειλούσε την τελετή με αναβολή -μέχρι και ακύρωση- και κανείς δεν ήταν σίγουρος πως ο θείος Οσκαρ θα γιόρταζε σε απευθείας μετάδοση τα σωτήρια 80 έτη του. Με τη λήξη του σόου, όμως, ακόμη και ο (αναμενόμενος) θρίαμβος των Κοέν, τα ρεκόρ της πρώτης γαλλόφωνης ερμηνείας που κέρδισε ποτέ Οσκαρ (Μαριόν Κοτιγιάρ) και του πρώτου Ισπανού νικητή (Χαβιέ Μπαρδέμ) ή η αναπάντεχη βράβευση της Τίλντα Σουίντον, όλα έμοιαζαν να ψυχορραγούν μπροστά στην παραδοχή πως αυτή ήταν με διαφορά η πιο βαρετή απονομή των τελευταίων δεκαετιών.
Με το hangover της απεργίας σταθερά στο προσκήνιο (ακόμη και η μητέρα μου θα μπορούσε να γράψει πιο εμπνευσμένα κείμενα για τον εκάστοτε παρουσιαστή!), η φετινή απονομή διέθετε ομολογουμένως τις λιγότερες προϋποθέσεις επιτυχίας από κάθε προηγούμενη: Μία πεντάδα «σκοτεινών» υποψήφιων ταινιών που μόνο μία εξ αυτών είχε ξεπεράσει τα 100 εκ. δολ. σε εισπράξεις («Juno»), τέσσερις κατηγορίες υποψήφιων ηθοποιών που δεν χώρεσαν ούτε τον Μπραντ Πιτ ούτε την Αντζελίνα Τζολί, αφήνοντας το όλο βάρος του χολιγουντιανού stardom στις πλάτες του Κλούνεϊ και έναν από τους πιο παραγνωρισμένους οικοδεσπότες στην ιστορία του σόου (Τζον Στίουαρτ), ο οποίος κλήθηκε ξανά να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα όπως ιδανικά είχε κάνει τη χρονιά της εισβολής στο Ιράκ.
Για προφανείς λόγους που δεν αφορούν μόνο τα Οσκαρ, οι εποχές που οι υποψήφιες ταινίες μονοπωλούσαν το box office και οι καρέκλες του Kodak Theater βαρυγκομούσαν κάτω από τη λάμψη των stars που μόλις είχαν περπατήσει στο κόκκινο χαλί έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Μία άγνωστη (αν και όμορφη) Γαλλίδα, ένας ιδιόρρυθμος Βρετανός, μια εκκεντρική Λονδρέζα κι ένας Ισπανός με cojones μπορεί να επιβεβαιώνουν την οριστική στροφή των βραβείων σε ένα σινεμά που αξίζει να βραβεύεται αλλά δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση ένα σόου τρεισήμισι ωρών που το μοναδικό του highlight ήταν ο εναρκτήριος λόγος του Στίουαρτ και… τίποτα άλλο.
Ας μην γελιόμαστε. Ο κόσμος βλέπει (ακόμη) τα Οσκαρ για το κόκκινο χαλί, τους σταρ (και τους συνοδούς τους), τους συγκινητικούς ευχαριστήριους λόγους (που φέτος ειδικά έμοιαζαν να διαρκούν λιγότερο από ποτέ), τη νέα πλαστική εγχείρηση της Νικόλ Κίντμαν και ποιο ραμολί από τους προπολεμικούς βραβευμένους θα σκάσει στη σκηνή για να προκαλέσει standing ovation. Η βραδιά των Οσκαρ αφορά τα πάντα εκτός από τα βραβεία. Τελική πράξη ενός μπαράζ βραβεύσεων (κριτικών ενώσεων, Χρυσών Σφαιρών και λοιπών) έρχονται απλά να δώσουν τα βραβεία στα φαβορί, ποντάροντας εκ των πραγμάτων στο θέαμα. Και όταν το θέαμα λείπει, τα πράγματα είναι απλά: η τηλεθέαση πέφτει. Και κανείς δεν τολμά να σκεφτεί πως αυτό μπορεί να είναι για καλό.
5 στιγμές που (δεν) θέλουμε να θυμόμαστε
1. Η απουσία του Μπραντ Ρένφρο από το βίντεο με τους πρόσφατα εκλιπόντες δικαιολογήθηκε από τον παραγωγό της απονομής με το επιεικώς γελοίο: «Δεν μπορούν να χωρέσουν όλοι».
2.Τα βαρετά και ανέμπνευστα μουσικοχορευτικά κομμάτια που συνόδευσαν τα τρία υποψήφια τραγούδια από τη «Μαγεμένη». Ευτυχώς δεν κέρδισε κανένα από αυτά.
3.Τα -και καλά- βίντεο αναφοράς σε οscar icons. Από πότε ο Ελτον Τζον είναι πιο oscar icon από την Κάθριν Χέπμπορν;
4. Η ιδέα των στρατιωτών από το μέτωπο που παρουσίασαν τα Οσκαρ ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στέλνοντας χαιρετίσματα στη μαμά πατρίδα. Ελεος!
5. Το πάτωμα που γλιστρούσε από το υλικό που βοηθούσε στην εναλλαγή των σκηνικών. Τουλάχιστον να έπεφτε κανείς…
Τα βραβεία
Καλύτερη ταινία: «Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους»
Σκηνοθεσία: Ιθαν και Τζόελ Κοέν («Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους»)
Πρωτότυπο Σενάριο: Ντιάμπλο Κόντι («Juno»)
Διασκευασμένο σενάριο: Ιθαν και Τζόελ Κοέν («Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους»)
Α Ανδρικός ρόλος: Ντάνιελ Ντέι Λιούις («Θα Χυθεί Αίμα»)
Β Ανδρικός ρόλος: Χαβιέ Μπαρδέμ («Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους»)
Α γυναικειός ρόλος: Μαριόν Κοτιγιάρ («Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο»)
Β γυναικειός ρόλος: Τίλντα Σουίντον («Μάικλ Κλέιτον»)
Φωτογραφία: Ρόμπερτ Ελσγουιτ («Θα Χυθεί Αίμα»)
Μοντάζ: Κρίστοφερ Ράους («Το Τελεσίγραφο Του Μπορν»)
Μουσική: Ντάριο Μαριανέλι («Εξιλέωση»)
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων: «Ρατατούης»
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: «Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ»
Κοστούμια: «Ελίζαμπεθ: Η Χρυσή Εποχή»
Ξενόγλωσση Ταινία: «Παραχαράκτες» του Στέφαν Ρουτζοβίτζκι (Αυστρία)
Ντοκιμαντέρ: «Τaxi to the Dark Side»
Ηχος: «Το Τελεσίγραφο Του Μπορν»
Μοντάζ Ηχητικών Εφέ: «Το Τελεσίγραφο Του Μπορν»
Μακιγιάζ: «Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο»
Τραγούδι: «Falling Slowly» (από το «Μια Φορά»)
Οπτικά Εφέ: «Το Αστέρι Του Βορρά»
Μικρού Μήκους Κινουμένων Σχεδίων: «Ρeter & The Wolf»
Μικρού Μήκους ταινια: «Le Mozart des Ρickpockets»
Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ: «Freeheld»
