Από τότε που ο Ανγκ Λι φώτισε με Λογική Και Ευαισθησία το σε στιγμές αυθάδικο, αλλά πάντα εύθραυστο πρόσωπό της, η Κέιτ παραμένει αγαπημένη των υποψηφιοτήτων. Τέσσερις φορές στην τελική ευθεία για το χρυσό αγαλματάκι, δύο για β* γυναικείο κι άλλες τόσες για α* γυναικείο ρόλο, αλλά δε νίκησε ποτέ.
Δεν είναι ότι το Χόλιγουντ δεν αναγνωρίζει την υποκριτική της δεινότητα. Τα βραβεία έχουν πολλές φορές να κάνουν και με τη χρονική σύμπτωση ή τις συνυποψήφιές σου. Οπως και φέτος, όπου ο σύνθετος ρόλος της στις Κρυφές Επιθυμίες θα μπορούσε να σημάνει το πλήρωμα του χρόνου. Ειδικά μ έναν σκηνοθέτη όπως τον Τοντ Φιλντ, ο οποίος γνωρίζει καλά πώς να εμπιστευτεί τις βραδυφλεγείς ερμηνείες των πρωταγωνιστών του για να αναδείξει τον όγκο του ταλέντου τους. Είπαμε όμως: χρονικές συμπτώσεις. Μπροστά της πέφτει η βαριά σκιά της Ελεν Μίρεν και η Κέιτ, ως γνήσια Βρετανίδα, δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί.
Π.Λ.
