Διότι αν περιμέναμε από τις ταινίες. . . Αν το Moulin Rouge του Μπαζ Λούρμαν δεν ήταν η μεγάλη ταινία που περιμέναμε η συνέχεια στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ ήταν αδιαμφισβήτητα απογοητευτική. Το Πάου και ο Αδελφός του που προβλήθηκε χθες βράδυ για παράδειγμα, μας έκανε να αναρωτηθούμε τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι που επιλέγουν τις ταινίες. . .
“Οι ταινίες δεν πρέπει να φτιάχνονται για την διανόηση” είπε στην συνέντευξη τύπου χθες η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Λιβ Ούλμαν. “Περιμένω να δω φιλμ φτιαγμένα με ταλέντο, συναίσθημα και επαγγελματισμό”. Είναι σχεδόν σίγουρο πως τίποτα από τα τρία δεν υπήρχε στην ταινία του Μαρκ Ρέτσα που έμοιαζε να ενδιαφέρεται περισσότερο για το εντυπωσιακό τοπίο των Πυρηναίων παρά για το συναισθηματικό ταξίδι των ηρώων του. Ο πρωταγωνιστής του Πάου, μαθαίνει ότι ο αδελφός του αυτοκτόνησε και αφού αποτεφρώσει τον νεκρό, ταξιδεύει με την μητέρα και τις στάχτες του αδελφού του στο ορεινό χωριό όπου εκείνος ζούσε. Η γνωριμία του με τους ανθρώπους που τον συναναστρέφονταν και την κοπέλα του δεν θα έχει. . . απολύτως καμία σημασία, ούτε στην ιστορία, ούτε στους χαρακτήρες, ούτε στο ύφος της ταινίας για την οποία ακόμα αναρωτιόμαστε τι ακριβώς πραγματευόταν. Η μόνη υπόθεση που μοιάζει να έχει κάποια λογική, είναι πως το φιλμ μιλούσε για την απώλεια. Συγκεκριμένα, την απώλεια του ενδιαφέροντος του θεατή. . .
Ελαφρώς καλύτερο το πρωινό μας ξύπνημα για το Distance του Ιάπωνα Κόρε Εντα Χιροκάζου, αλλά χάρη στους ρυθμούς σαλιγκαριού της σκηνοθεσίας και το κρυπτικό της υπόθεσης, η νύστα συχνά πυκνά προσπαθούσε να πάρει το πάνω χέρι στην διάρκεια της προβολής. Τρία χρόνια μετά την δράση μιας θρησκευτικής σέκτας που σκότωσε δεκάδες ανθρώπους στο Τόκιο, οι συγγενείς τεσσάρων θυμάτων επιστρέφουν στον τόπο όπου πέθαναν τα αγαπημένα τους πρόσωπα για να συναντήσουν εκεί ένα από τα πρώην μέλη της ομάδας. Οταν τα μέσα μεταφοράς τους θα κλαπούν, θα αναγκαστούν να περάσουν την νύχτα όλοι μαζί, και το προσκύνημά τους θα πάρει μια ανέλπιστη στροφή. Ελάχιστα πράγματα συμβαίνουν, το τέλος του φιλμ μοιάζει αδύνατο να αποκωδικοποιηθεί και τα 132 λεπτά είναι πολύ περισσότερα απ ότι θα έπρεπε, αλλά τουλάχιστον ο Χιροκάζου καταφέρνει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και να κρατήσει ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον, αν και το αποτέλεσμα είναι ο ορισμός της “φεστιβαλικής” ταινίας, και αυτό αντιληφθείτε το ως σοβαρό μείον. . .
Εκτός από τις ταινίες:
Η Νικόλ Κίντμαν δήλωσε ευχαριστημένη που κανείς από τους δημοσιογράφους στην συνέντευξη τύπου δεν την ρώτησε για τον χωρισμό της με τον Τομ Κρουζ αλλά δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε το αν θα συμμετάσχει στην καινούρια ταινία του Λαρς φον Τρίερ Dogville. “Δεν έχω συναντήσει τον Λαρς ακόμα, αλλά έχουμε μιλήσει αρκετά στο τηλέφωνο. Λάτρεψα την προηγούμενη ταινία του και ξέρω ότι θα κάναμε ένα πολύ καλό ζευγάρι μαζί”.
Ο Κεν Ράσελ διέγνωσε τον θάνατο του φιλμ, δηλώνοντας “τέλειωσα με το σελιλόιντ”. Για να μας πείσει δήλωσε πως από εδώ και μπρος θα γυρίζει μόνο σε ψηφιακό βίντεο ξεκινώντας από την καινούρια του ταινία “The Fall of the Louse of Usher”, η οποία είναι μια σύγχρονη βερσιόν του διηγήματος του Πόε και δέκα ακόμα ιστορίες μπλεγμένες σε μία. . . (;)
Εντονη κριτική στο πρόγραμμα του φεστιβάλ από το πρακτορείο Reuters, το οποίο σε μια χτεσινή του είδηση έθετε σοβαρά ερωτήματα για την ποιότητα των ταινιών που συνθέτουν του διαγωνιστικό του τμήμα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο ενθουσιασμός για τις ασιατικές ταινίες που έδωσε το χρώμα πέρυσι δεν πρόκειται να επαναληφθεί, καθώς σχεδόν όλες μοιάζουν μάλλον αδιάφορες, ενώ αρνητικά σχόλια κέρδισε και η ταινία του Νάνι Μορέτι καθώς και το cartoon της Dreamworks Shrek. Οι καλύτερες ταινίες σύμφωνα με το Reuters; Tο Roberto Succo του Σεντρίκ Καν και το Warm Water Under a Red Bridge του Σοέι Ιμαμούρα. Δυστυχώς τα προγνωστικά του μέχρι τώρα επιβεβαιώνονται. . .
Γιώργος Κρασσακόπουλος
