Το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Ρώμης (13-21/10) ξεκίνησε με επικρίσεις και καυγάδες, κυρίως με το φεστιβάλ Βενετίας, βρήκε όμως εκπληκτική έδρα στο καινούργιο Μέγαρο Μουσικής.
Στην πρώτη του χρονιά, το νέο φεστιβαλικό event της Ιταλίας άφησε μερικές καλές, μα και πολλές κάκιστες εντυπώσεις, όπως η βιαστική διοργάνωση, η δυσκολία να βρεις θέση στις λιγοστές προβολές, η αίσθηση ότι το ενδιαφέρον ήταν στραμμένο αποκλειστικά στα λαμπερά ονόματα και το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι ταινίες βγήκαν στους κινηματογράφους ταυτόχρονα με την προβολή τους στο φεστιβάλ. Παρ όλα αυτά το κοινό βράβευσε με περίπου 400.000 εισιτήρια μέσα σε μια εβδομάδα τη διοργάνωση.
Η Νικόλ Κίντμαν, ο επίσημος προσκεκλημένος Σον Κόνερι, οι Ρίτσαρντ Γκιρ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μάρτιν Σκορσέζε, Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Χάρισον Φορντ και Βίγκο Μόρτενσεν τίμησαν με την παρουσία τους το φεστιβάλ. Οσο για τις ταινίες, μας εντυπωσίασε η μεγαλοπρέπεια του Πληροφοριοδότη του Σκορσέζε, όχι όμως και το ανώδυνο Fur του Στίβεν Σάινμπεργκ. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ, σκιά του καλύτερου εαυτού του, παρουσίασε το βαρετό Hoax του Λάσε Χάλστρομ, όπου ερμηνεύει τον πλαστογράφο Κλίφορντ Ιρβινγκ.
Αν εξαιρέσουμε το ρητορικά εφετζίδικο μελόδραμα La Sconosciuta του Τζουζέπε Τορνατόρε, ο ιταλικός κινηματογράφος τα πήγε αρκετά καλά. Αναφέρουμε το κάπως ενδιαφέρον Uno Su Due του Ρουτζέρο Καπούτσο με τον Φάμπιο Βόλο, το μελαγχολικό Α Casa Nostra της Φραντσέσκα Κομεντσίνι με τη Βαλέρια Γκολίνο, το ποιητικό μα κακόγουστο La Strada Di Levi του Ντάβιντε Φεράριο και το L Aria Salata του Αλεσάντρο Αντζελίνι: κατάλοιπα μιας κινηματογραφικής σχολής που έχει αφήσει πίσω της κάθε αίγλη.
Κλασική πλέον παρουσία, μια αξέχαστη και διπλή Μόνικα Μπελούτσι στο Ν (Io Ε Napoleone) του Πάολο Βιρζί, δίπλα στον Ντανιέλ Οτέιγ και στο γαλλικό Le Concile De Piere, από το βιβλίο του Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ. Αν και το βραβείο πήγε στο Playing The Victim του Ρώσου Κίριλ Σερεμπρένικοφ, ήταν καλύτερα τα γαλλικά: Jardins En Autome του Οτάρ Ιοσελιάνι, το νεορεαλιστικό Le Voyage En Armenie του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν και το γλυκούλικο Nos Jours Heureux των Νακασέ και Τολεντανό, ενώ μοναδικές στιγμές νουάρ ζήσαμε με το The Nightmare Detective του Γιαπωνέζου Σίνια Τσουκαμότο.
ΝΙΚΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ
