Οι 18 ες ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE αποφάσισαν να θυμηθούν τις μέρες που ο κόσμος χόρευε ακόμη ξέφρενα σε αυτή την πόλη. Με αφορμή την προβολή της ταινίας «Οι Τελευταίες Μέρες της Ντίσκο», μέρος του φετινού αφιερώματος στον Γουίτ Στίλμαν, το φεστιβάλ διοργανώνει απόψε θεματικό πάρτι. Και για να ανοίξει ακόμη περισσότερο την όρεξη πριν την προβολή, το www.cinemag.gr βάζει τον εκλεκτό dj του πάρτι να μας ταξιδέψει μουσικά πίσω στις μέρες που εκτυλίσσεται η ταινία.
Στις τελευταίες μέρες της disco το πλήθος χόρευε πιο έντονα, πιο αυτοματοποιημένα και με περισσότερο στρες, πιεσμένο από την οικονομική και κοινωνική κρίση των δυτικών μητροπόλεων που δεν διέφερε και πολύ από τη σημερινή. Οι ρομποτικοί ρυθμοί των ‘80s βρίσκονταν ήδη προ των πυλών, η τεχνολογία άλλαζε τα πάντα μέσα στο στούντιο και η discomania κουρασμένη έδινε τη θέση της σε νέους όρους όπως boogie, house και synth-funk. Ακολουθούν δέκα τραγούδια από τις μέρες που η disco έκανε την ηρωική έξοδό της από τις καθημερινότητες των ανθρώπων για να μπει και να στρογγυλοκαθίσει στην ιστορία:
Cheri – “Murphy’s Law” (1982, Venture)
Από πολλούς θεωρείται το τελευταίο disco classic που απασχόλησε το mainstream. Μετά από αυτό το χρονικό σημείο, ο κόσμος σταμάτησε να μιλάει για disco. Συνέχιζε όμως να χορεύει με το boogie… Ήδη ο ρυθμός χαλάρωνε γινόταν πιο φιλικός στα πόδια και τα φωνητικά έβρισκαν ξανά την ζεστασιά της soul αλλά μέσα σε μια καινούργια τεχνολογική αγκαλιά.
Ramona Brooks “I Don’t Want You Back” (1980, Q Records)
Ένα από τα πιο υποτιμημένα και “καλοκρυμμένα μυστικά” στην ιστορία της soul disco, το “I Don’t Want You Back” απαντάει σε όλους εκείνους που έριξαν την disco μουσική στο πυρ το εξώτερον, ως “μηχανιστική” και “απάνθρωπη”.
Silver, Platinum & Gold “I Got A Thing” (1976, Farr)
Ένα καυτό disco τρίο από την καρδιά της δεκαετίας του ’70, σε ένα τραγούδι που συνοψίζει υπέροχα το αίσθημα που μπορούσαν να δημιουργήσουν τρεις καλογυμνασμένες, έγχρωμες φωνές. Μαινάδες.
Pam Todd & The Love Exchange “Let’s Get Together” (1977, Shyrlden)
Ένα αριστούργημα της disco αισθητικής, πρότυπο ενορχηστρωτικού πλούτου και του ακαταμάχητου build-up ενός εμπνευσμένου τραγουδιού. Χορεύεται σε ρυθμό New York hustle, η χορευτική εκείνη μόδα που στην Ελλάδα είχε γνωστή ως “κωλιές”…
CJ & Co “Devil’s Gun” (1977, Westbound)
Ο μύθος θέλει αυτό το τραγούδι να είναι το πρώτο που ακούστηκε στο νεοϋορκέζικο ναό του Studio 54, όταν πρωτάνοιξε το 1977. Όταν η βελόνα πρωτακούμπησε στ’ αυλάκια αυτού του βινυλίου, οι τοίχοι του club, ακόμα φρεσκοβαμμένοι, μύριζαν στους πρώτους θαμώνες που κατέβαιναν στις σκάλες…
Marta Acuna “Dance Dance Dance” (1977, P&P)
Μία από τις πιο ευφορικές εισαγωγές τραγουδιού στην ιστορία ηχογραφήσεων και ένα κομμάτι που αντιμετωπίζεται ως ιερό τοτέμ από τους ειδικούς της disco. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της απαράμιλλης υπεροχής του Patrick Adams ως παραγωγού σε όλη τη σκηνή της disco.
Sticky Fingers “Wastin’ My Love” (1978, Prelude)
Καναδική disco υψηλής ποιότητας, από ένα δίδυμο παραγωγών που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην σκηνή, οι Will Morrisson και Bruce Ley. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα χορευτικού ύμνου της εποχής της discomania και ακόμη πιο χαρακτηριστικό δείγμα της disco της μετά-Saturday Night Fever εποχής.
Sister Sledge “Pretty Baby” (1980, Cotillion)
Η αλάνθαστη μηχανή παραγωγής επιτυχιών των Nile Rodgers και Bernard Edwards (Chic) σε ένα κομψοτέχνημα λεπταίσθητης disco. Οι τέσσερις αδερφές Sledge τραγουδούν “σκηνοθετημένες” από την μπαγκέτα του Nile Rodgers ένα κομμάτι που ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να ξεπεραστεί συνθετικά και ως παραγωγή.
Blondie “Live It Up” (1980, Chrysalis)
Η Debbie Harry αφού μεγαλούργησε με το “Heart Of Glass” στις disco ήταν πλέον ελεύθερη να συνεχίσει να πατάει με το ένα πόδι στο εστέτ new wave και το άλλο στην χορευτική πίστα. Το “Live It Up” παραμένει ως σήμερα ένα ανεξερεύνητο classic του καταλόγου των Blondie με μία από τις πιο μποέμ, tongue-in-cheek ερμηνείες της “ιέρειας”.
Yellow Magic Orchestra “Behind The Mask” (1979, Alfa Recrds)
Ο Ryuichi Sakamoto πριν απορροφηθεί από τον κομφορμισμό της ambient πρωτοπορίας έπαιζε κομψή ηλεκτρονική disco pop με την Yellow Magic Orchestra. Αργότερα, οι δημοσιογράφοι ονόμασαν το υβριδικό στιλ της γιαπωνέζικης μπάντας, mutant disco. Παραμένουν μέχρι σήμερα σταθερό σημείο αναφοράς της νέας γενιάς.
*** Οι «Τελευταίες Μέρες της Ντίσκο» προβάλλονται απόψε στις εννέα και τέταρτο στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟΣ 1. Μετά τις 11 ακολουθεί θεματικό ντίσκο πάρτι στο μαγαζί CAMP! της πλατείας Κοτζιά. Be there or be square!
