Τρία χρόνια μετά το «Ricordi Mi», η Στέλλα Θεοδωράκη επιστρέφει με μια ταινία που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ, που πειραματίζεται με τα όρια μεταξύ του πρσωπικού και του πολιτικού, του παρελθόντος και του παρόντος, της αλήθειας και της ανάμνησης.
Τα «Ημερολόγια Αμνησίας», που προβλήθηκαν ως work in progress στις πρόσφατες ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE, αναμιγνύουν φιλμάκια Super 8 από τα νεανικά και φοιτητικά χρόνια της δημιουργού με εικόνες της Αθήνας του σήμερα, συνοδευμένα από τις δικές της σκέψεις και αναμνήσεις καθώς τα παρακολουθεί. Άκρως προσωπική, αποσπασματική και συναρπαστική μέσα στην ιδιαίτερη φόρμα της, η ταινία συγκινεί ακριβώς χάρη στην ευάλωτη τόλμη της και την αφοπλιστική της ειλικρίνεια – μια υγιής απόδειξη ότι το ελληνικό σινεμά είναι ακόμη ανήσυχο και φρέσκο.
Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινία στις αίθουσες, ρωτήσαμε τη Στέλλα Θεοδωράκη για το πώς γεννήθηκε η αρχική ιδέα του πρότζεκτ και πώς κατέληξε στην ιδιόμορφη αυτή φόρμα, το αν υπήρξε φόβος έκθεσης και το γιατί αποφάσισε να μοιραστεί αυτά τα κομμάτια της ζωής της. Δείτε στο βίντεο τι μας απάντησε.
Συνέντευξη: Χριστίνα Λιάπη
Κάμερα: Ρωμανός Αργυρόπουλος-Ιωάννου
Μοντάζ: Μαίρη Ρίζου
