Η Ελένη βαριέται, και όταν η Ελένη βαριέται, φοβερά πράγματα συμβαίνουν γύρω της. Μια παραβολή για τους μικρούς θανάτους που χρειάζεται ένα ζευγάρι προκειμένου να υπάρχει, μια ταινία για το θανατερό χιούμορ που παραμονεύει στη μαυρίλα. Ο Στέργιος Πάσχος, απαλλαγμένος από τον κομπλεξισμό του genre – την άποψη δηλαδή πως κάποια είδη είναι πιο «σοβαρά» από κάποια άλλα – μας προσφέρει την «Ελένη», μια φάρσα για τις απιθανότητες των ανθρώπινων σχέσεων και τον πανταχού παρόντα πουριτανισμό.
Με αφορμή την προβολή της βραβευμένης με Διάκριση Γυναικείας Ερμηνείας ταινίας στο 2ο Athens Open Air Film Festival, μιλήσαμε στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη για την δημιουργία και το ύφος της ταινίας, το ελληνικό κινηματογραφικό πλατό, αλλά και τα μελλοντικά του πλάνα.
Γιατί δεν βλέπουμε περισσότερες μαύρες κωμωδίες στην Ελλάδα;
Μάλλον φταίει ο ήλιος που τα βγάζει όλα στην επιφάνεια και δεν αφήνει ν' αναπτυχθεί το φλέγμα. Εγώ για να τα καταφέρω σκέψου ότι κοιμάμαι τη μέρα και κάθε βράδυ καπνίζω πενήντα τσιγάρα.
Τι σε τράβηξε να γυρίσεις μια τέτοια;
Είχα γυρίσει μια αποτυχημένη σοβαροφανή ταινία πιο πριν και χρειαζόμουν να κάνω κάτι για να διασκεδάσω και να πιστέψω στον εαυτό μου ξανά.
Τι σημαίνει να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα;
Τρομερό ξόδεμα ενέργειας και αντοχών προκειμένου στο τέλος να κάνεις τη δουλειά σου με ό,τι έχει περισέψει.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να αναφέρουμε ότι η Αμερική για παράδειγμα που είναι τεράστια σε σχέση μ' εμάς, έχει 20 – 30 μεγάλους δημιουργούς να θρέψει κάθε χρόνο και αυτοί είναι που κάνουν ταινίες σε ιδανικές συνθήκες. Από κει και πέρα υπάρχουν πάρα πολλοι σκηνοθέτες που φτύνουν αίμα κάθε μέρα και ποτέ δεν θα μάθουμε τα ονόματα τους.
Επειδή όμως το σινεμά είναι παγκόσμιο και βλέπουμε κάθε χρόνο την αφρόκρεμα απ' όλους ξεχνιόμαστε καμιά φορά και μεις και πιστεύουμε πριν το γύρισμα ότι είμαστε ο Πολ Τόμας Άντερσον, οι αδερφοί Κοέν ή δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος και απαιτούμε και την ανάλογη μεταχείριση… Ούτε αυτό σωστό.
Απ' την άλλη, είναι κι ένα γεγονός πως ζούμε σ' ένα κράτος που αδιαφορεί σχεδόν εντελώς για την τέχνη και την παιδεία γενικότερα. Ούτε αυτούς μπορείς να τους κατηγορήσεις όμως όταν έχουμε μια τόσο μεγάλη ιστορία πίσω μας. Γιατί σου λένε, όλα αυτά τα χρόνια βγάλαμε πολιτισμό με το κουτάλι, βάλαμε τις βάσεις σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Το χρεός μας το κάναμε και με το παραπάνω. Δεν είναι καιρός να βάλουμε και μεις κανα φράγκο στην άκρη; Θες να δεις ταινία; Δες μια αμερικάνικη, μια γαλλική, μια δανέζικη, ό,τι γουστάρεις στα πόδια σου. Στη μουσική το ίδιο. Παντού.
Τώρα, θέλεις εσύ sony και ντε να καταναλώσεις ελληνικό πολιτισμό; Ωραία. Διάβασε τον Ευριπίδη ή πήγαινε μια βόλτα στην Aκρόπολη. Άσχημα σου πέφτει; Ε αχάριστε Έλληνα;
Ποιο είναι το επόμενο πρότζεκτ σου;
Ανυποψίαστη παρέα περπατάει στο δρόμο. Ξαφνικά, μπροστά στα μάτια τους, γίνεται ένας βιασμός, μια ληστεία μετά φόνου, ένας καυγάς με σπασμένα μπουκάλια, μια εν ψυχρώ δολοφονία χωρίς λόγο, έρωτας ανάμεσα σε ζευγαράκι που μόλις γνωρίστηκε ή ό,τι άλλο τύχει από το πλούσιο ρεπερτόριο που ετοιμάζουμε. Μετά, δυο άριστα εκπαιδευμένες στο ζίου ζίτσου κοπέλες ντυμένες λαγουδάκια σε στυλ playboy εισπράττουν από τους παρευρισκομένους το αντίτιμο του εισιτηρίου με την απειλή στιλέτου. Σίγουρη επιτυχία…
* Η «Ελένη» προβάλλεται τη Δευτέρα, 23 Ιουλίου, στην Πλατεία Αυδή, στις 21.00, στα πλαίσια του 2ου Athens Open Air Film Festival.
