Από τον Μάρκο Φράγκο
Με αυτούς τους στίχους η Ρέιτσελ Σουίτ ξεκινάει το σάουντρακ του αυθεντικού «Ηairspray» του 1988, εκείνο το θαύμα του κιτς μιας μυθικά γοητευτικής Βαλτιμόρης όπως ήταν στις αρχές της δεκαετίας, σύμφωνα με τον Τζον Γουότερς. Η λακ είναι το απόλυτο σύμβολο του στάτους του παστέλ rock n roll και σε ολόκληρη τη διάρκεια του σάουντρακ, η αίσθηση των χορών που προσομοιάζουν στα έντομα ή στην εξολόθρευσή τους («Τhe Βug» και «Τhe Roach» αντίστοιχα) με τη μύτη της γόβας της απερίγραπτης Ρίκι Λέικ δίνουν ένα γερό μάθημα εμπνευσμένης μουσικής επένδυσης. Ο Τζον Γουότερς σάρκασε, τότε, ανηλεώς με τις μουσικές επιλογές του, το ροζ rock n roll της εποχής καταφέρνοντας με έναν τρόπο να σεβαστεί τη μυθολογική του πια αξία, συμπεριλαμβάνοντας Ikettes («Ιm Blue (The Gong Gong Song)») αλλά και Μπάρμπαρα Λιν («Υoull Lose Α Good Τhing») και φυσικά το απόλυτο σύμβολο του μελό αρσενικού camp, τον Τζιν Πίτνεϊ στο «Τown Without Ρity».
Η μόδα των περίεργων χορών («Foot Stompin», «Τhe Madison Τime») έρχεται σαν σημείο αναφοράς μιας εποχής που έβγαινε από τα γκρίζα χρόνια της δεκαετίας του 50 για να υποδεχτεί τα συγκλονιστικά χρόνια της επανάστασης, έξω από το σπίτι (στους δρόμους με τις φυλετικές ταραχές, τις πολιτικές προβοκάτσιες και τις κοινωνικές αλλαγές) αλλά και μέσα στο σπίτι (με την έξαρση της βιομηχανίας των οικιακών συσκευών και της κατανάλωσης). Και όλα αυτά με τον απλούστερο, διασκεδαστικότερο και πιο γκροτέσκ τρόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς…
