Μ'όλες τις συζητήσεις, τις διαφωνίες και τις αδιέξοδες αντιπαραθέσεις που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα της παρουσίας των, νόμιμων και μη, μεταναστών στην Ελλάδα, σπάνια οι ίδιοι οι μετανάστες έχουν την ευκαιρία να πουν τις ιστορίες τους με τον δικό τους τρόπο και τους δικούς τους όρους, πιο σφαιρικά από ό,τι μπορούν να τους προσφέρουν τηλεοπτικές εκπομπές και τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Η «Ελκυστική Ψευδαίσθηση» είναι μια τέτοια εξαίρεση στον κανόνα: μια ταινία μυθοπλασίας που δημιουργήθηκε με την ενθουσιώδη συμμετοχή της νιγηριανής κοινότητας στην Αθήνα, η οποία άδραξε την ευκαιρία να πει, και να πει αυθεντικά, την δική της ιστορία.
Επίσης ιδιαίτερος είναι ο τρόπος με τον οποίο προέκυψε η ιδέα για την ταινία – ο σκηνοθέτης Πέτρος Σεβαστίκογλου ήρθε σε επαφή με την αφρικανική κοινότητα της Αθήνας σε αναζήτηση πρωταγωνιστή για την δική του ταινία, μια εκδοχή της Ορέστειας που γυρίζει στην Σενεγάλη. Η θερμή ανταπόκρισή τους οδήγησε στην «Ψευδαίσθηση», που βασίστηκε σε δικό τους σενάριο και τροποποιήθηκε από τον Σεβαστίκογλου για να καταλήξει στην ιστορία δύο ανδρών και δύο γυναικών που φτάνουν στην Δύση, την Γη της Επαγγελίας, και αναγκάζονται να στραφούν σε παράνομες δραστηριότητες. «Εκείνοι έγραψαν αυτήν την ιστορία γιατί ήθελαν να πουν στους δικούς της ανθρώπους ότι τα λεφτά δεν κρέμονται από τα δέντρα, όπως πιστεύουν – τέτοια είναι η παραπληροφόρηση. Τελικά, ήταν και μια τεράστια υπερηφάνεια που κάναμε όλοι μαζί αυτήν την ταινία και που ήταν κάτι το δικό τους, μια δική τους ιστορία. Κατά κάποιο τρόπο εγώ ήμουν ένας μεταφραστής με την κινηματογραφική γλώσσα της δικιάς τους ιστορίας,» μας είπε ο Έλληνας σκηνοθέτης.
Για τις δύσκολες συνθήκες των γυρισμάτων, που κράτησαν μόλις 15 μέρες, και τις ελλείψεις εξαιτίας του μηδενικού προϋπολογισμού αποζημίωνε η μεγάλη προθυμία, η φοβερή διάθεση των μελών της κοινότητας να βοηθήσουν σε αυτό, αν και δεν ήταν όλοι έτοιμοι να αγκαλιάσουν το πρότζεκτ από την αρχή. «Επειδή δεν με ήξεραν καθόλου, πολλοί αναρωτιόνταν γιατί το κάνω αυτό το πράγμα, τι συμφέρον έχω. Πέρασε ουσιαστικά ένας χρόνος για να καταλάβουν ότι ενδιαφέρομαι σοβαρά. Επειδή είχα πάει δύο φορές στην Αφρική και είχα περάσει χρόνο εκεί, δεν ερχόμουν και από το πουθενά, δεν ήμουν τελείως άσχετος. Χρειάστηκε πάντως να δουλέψουμε για να φτάσουμε σε μια κοινή γλώσσα και να χτίσουμε αυτήν την σχέση εμπιστοσύνης.»
Μετά το ταξίδι του στο Εδιμβούργο, όπου η ταινία του θα προβληθεί στο πλαίσιο του εκεί κινηματογραφικού φεστιβάλ, ο Πέτρος Σεβαστίκογλου θα συνεχίσει την δουλειά του πάνω στην άτιτλη ακόμα «μαύρη Ορέστεια» με πρωταγωνίστρια την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και την νεαρή Σοφία Κόκκαλη. Κρατώντας τον μύθο – δύο αδέρφια, μια λευκή κόρη και ένας μαύρος γιος, προσπαθούν να επανασυνδεθούν μετά τον φόνο του πατέρα τους από την λευκή μητέρα τους και τον εραστή της – ο Σεβαστίκογλου φιλοδοξεί να συνθέσει μια ταινία σαν ένα μουσικό κομμάτι, κάτι πιο αφηρημένο που δεν θα τηρεί την κλασική γραφή του κινηματογράφου. «Μιλά για την ανάγκη να μην μείνουμε περιορισμένοι σε μια ελληνικότητα ή όποια συγκεκριμένη εθνικότητα – είναι πολύ μεγαλύτερο το φάσμα της προσωπικής μας ψυχής και το άνοιγμα πέρα από την αστικότητα, την εθνικότητα πρέπει να το αναζητούμε. Να ανακαλύψουμε τις πολλές πλευρές μας. Σε τέτοια μεγάλα ταξίδια, με τα οποία απομακρύνεσαι από ό,τι γνωρίζεις, δεν προλαβαίνεις στην πραγματικότητα να γνωρίσεις την χώρα που επισκέπτεσαι αλλά παίρνοντας μια απόσταση γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου χάρη σε αυτήν την ανταλλαγή κουλτούρας, την ανάμειξη πολιτισμών».
Χριστίνα Λιάπη
