Πάνω που το αμερικανικό σινεμά έδειχνε να κερδίζει κριτικούς και ταμεία με ταινίες που επιχειρούσαν να επαναφέρουν το Χόλιγουντ στις εποχές του πολιτικο-κοινωνικά ανήσυχου φιλμ, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν πάλι προς το χειρότερο. Γιατί μπορεί πέρσι το Καληνύχτα Και Καλή Τύχη, η Syriana ή το Μυστικό Του Brokeback Mountain να πραγματοποιούσαν ήσυχα θαύματα στο box office, φανερώνοντας μια τάση επιστροφής του κοινού στις ταινίες με μήνυμα, φέτος ωστόσο οι θεατές χαμογελούν μόνο σε καθαρά ψυχαγωγικού και οικογενειακού ενδιαφέροντος θεάματα.
Αν εξαιρέσει κανείς τις (απλά συμπαθείς) εισπρακτικές επιδόσεις των ενήλικων Apocalypto και Τα Παιδιά Των Ανθρώπων, τη σεζόν κυβερνούν μέχρι στιγμής πειρατικές περιπέτειες, κινούμενα σχέδια με ζωάκια, ανάλαφρες κωμωδίες, κόμικς διασκευές και multiplex τρόμος. Το δεύτερο μέρος του 2006 θα καταχωρηθεί επιπλέον στην μνήμη ως η χρονιά που ο κόσμος γύρισε επιδεικτικά την πλάτη του σε αξιοσέβαστους σκηνοθέτες όπως ο Κλιντ Ιστγουντ ή ο Μάικλ Μαν, ελκυστικά πρωταγωνιστικά οχήματα όπως το Ματωμένο Διαμάντι και το Babel, κοινωνικού προφίλ ταινίες όπως το Fast Food Nation και ευνοούμενους της κριτικής όπως η Πτήση 93. Μοναδικές εξαιρέσεις στον ψυχαγωγικό κανόνα θεωρούνται ο Πληροφοριοδότης (που όμως πετυχαίνει τον δημιουργό του σε μια από τις φιλικότερές στο κοινό απόπειρές του) και το ντοκιμαντέρ An Inconvenient Truth. Τα υπόλοιπα ανήκουν στους ζωγραφιστούς πιγκουϊνους του Happy Feet και στους πολυάριθμους ομοίους τους…
Λ.Κ.
