Το «Gladiator II»…εξερράγη στα στούντιο της Paramount στο Λος Άντζελες και ο ερχομός του Κολοσσαίου στην Δυτική Ακτή συνεπήρε τα πρώτα κριτικά μάτια της. Μάτια που φαίνεται ανήκουν εν πολλοίς σε κόσμο που μεγάλωσε με την πρώτη ταινία, δηλαδή αγριεμένους φανς, οι οποίοι στις ιλαρές μεριές του ενθουσιώδους φάσματος γράφουν πράγματα όπως «σίκουελ στα επίπεδα των πιο μεγάλων σίκουελ – 2ος Νονός» και τα τοιαύτα.
Πολλοί επίσης μιλούν για μεγαλειώδη Ντένζελ Ουάσινγκτον, που κλέβει την παράσταση, χωρίς, όπως λέει κάποιος, να υπερπαίζει – ασθένεια που παρουσιάζει ο αμείωτα αγαπημένος ηθοποιός ενίοτε. Άλλοι μιλούν για vibes…«Top Gun Maverick» στον τρόπο που η ταινία «παίζει με το παρελθόν προσθέτοντας κάτι νέο».
Καλές οι εντυπώσεις και από τον Μέσκαλ, με τους πιο καλοσυγκερασμένους να βλέπουν μια ταινία αντάξια της πρώτης και έναν πρωταγωνιστή ίσως όχι με τον μαγνητισμό του Ράσελ Κρόου, αλλά πάντως επάξιο και με αίσθηση των indie καταβολών του. Τι σημαίνει αυτό υποθέτουμε, αλλά ας περιμένουμε.
Με άλλα λόγια οι γράφοντες στο twitter κριτικοί, ή δεν ξέρω τι δουλειά κάνουν (μπορεί να έχουν πολλούς followers), were entrtained και έχουν και κάποιον καλό-υπερθετικό-και δεν συμμαζεύεται λόγο για τον Ρίντλεϊ Σκοτ και το είδος του θεάματος που μόνο αυτός ξέρει να κάνει και άλλα ταυτόσημα. Βλέποντας τι βγάζει τελευταία, αν και δεν συμφωνούμε όλοι βέβαια, δεν μπορείς παρά να δυσπιστείς ΑΛΛΑ, ο Ρίντλεϊ είναι ένας συνοδοιπόρος ετών, τού οφείλουμε εμπειρίες και του αναγνωρίζουμε αξεπέραστη, old school εργασιακή ηθική. Εξού και θα χαρούμε ακόμα περισσότερο από τους τύπους του twitter που βγάζει ο φίλος μας του World of Reel εδώ.
