Τo ελληνικό σινεμά αντιμέτωπο με τις προκλήσεις μιας νέας εποχής
Η ένταση των τελευταίων ημερών έχει αποτρέψει μια ξεκάθαρη ματιά στα πράγματα και τα νέα πρόσωπα. Ο αντιπρόεδρος του ΕΚΚ Βασίλης Μαζωμένος εκφράζει την άποψή του για την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας πολιτικής.
Η αλλαγή της νοοτροπίας προϋποθέτει εκτός από αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του θεσμού και αλλαγή των συνειδήσεων. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα ταλέντο. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να στείλουμε στη σύνταξη ούτε έναν γερόλυκο. Υπάρχει ο έλληνας Τρίερ; Υπάρχει ο έλληνας Γιμού; Υπάρχει ο έλληνας Τζάρμους; Είμαι σίγουρος πως ναι. Απλά, λείπουν οι προϋποθέσεις για να βγει μπροστά. Αυτές, λοιπόν, τις προϋποθέσεις πάμε να αλλάξουμε. Να κάνουμε το πάθος το δικό μας και το πάθος νεότερων και παλαιότερων κινηματογραφικών παραγόντων αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα. Να αρχίσει ένας διάλογος όχι με όρους του χθες, αλλά με βάση τα ερωτήματα που βάζει το αύριο: νέες τεχνολογίες, νέες αγορές, αναζήτηση νέων μορφών έκφρασης και νέας γραμματικής για την κινηματογραφική γλώσσα. Οφείλουμε να είμαστε παρόντες στις διεθνείς εξελίξεις και να παρακολουθούμε τη ζωντανή συζήτηση που γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και στην Ευρώπη που μας αφορά περισσότερο, πάνω σε νέα νομοθετικά ζητήματα που θα καθορίσουν την κινηματογραφική μας ζωή τις προσεχείς δεκαετίες.
Το ΕΚΚ οφείλει να βγάλει και προς το εσωτερικό και προς το εξωτερικό ένα σύγχρονο ελκυστικό προφίλ και μια νέα δυναμική. Να ξαναδεί τις δομές του, τις ελλείψεις του, να σταθεί κριτικά απέναντι στον εαυτό του, να βρει τους πραγματικούς του συμμάχους, να ξεφύγει από ιδεοληψίες, να έχει ανοιχτές τις πόρτες σε κάθε πρόταση που θα είναι ελκυστική για το καλοπροαίρετο κοινό και τους αγωνιούντες ειδικούς.
Πέρα από πολιτικές, ιδεολογικές και συντεχνιακές αγκυλώσεις που δεν ενδιαφέρουν πλέον κανέναν, ιδιαίτερα δε τη νέα γενιά (που μπορεί να προκύψει απ αυτή τη νέα πολιτική), καλούμε κοντά μας όσους νομίζουν ότι μπορούν να συμβάλλουν με τις ιδέες και το ταλέντο τους στον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη αυτού του πεδίου που λέγεται ελληνικός κινηματογράφος ως πολιτιστικό προϊόν.
Κατά τη γνώμη μου, δύο είναι οι ενδιαφέρουσες κατευθύνσεις μιας τέτοιας προοπτικής: ένα καλόγουστο ψυχαγωγικό σινεμά και ένα αυθεντικό ιδιοφυές καλλιτεχνικό σινεμά. Φυσικά, πέρα από είδη και τάσεις. Μέχρι τώρα η σύγχυση που προκαλούσε ο όρος «ελληνικός κινηματογράφος» προέρχονταν από την εύστοχα αποκαλούμενη από μερίδα της κριτικής «δήθεν άποψη», δηλαδή από ταινίες που θα ήθελαν να είναι ψυχαγωγικές αλλά δεν μπορούσαν, από ταινίες που θα ήθελαν να είναι καλλιτεχνικές αλλά δεν τους έβγαινε. Το στοίχημα, λοιπόν, είναι οι παλιοί σκηνοθέτες που υπάρχουν και οι νέοι που θα προκύψουν να βρουν το νεανικό τους ενθουσιασμό, το πάθος και την τρέλα να φλερτάρουν με τον θεατή, ο οποίος είναι εκεί και τους περιμένει. Να πείσουμε όλοι μαζί ότι επιδιώκουμε να συμβάλλουμε στο ξύπνημα αυτής της χώρας από την αισθητική των τηλεοπτικών παραθύρων.
