Μια παρέλαση χιλιάδων περήφανων για εαυτούς και φίλους χύθηκε στο κέντρο της Αθήνας το περασμένο Σάββατο. Ένα ακόμα Gay Pride δήλωνε το παρόν την ίδια στιγμή, που ένας οπλισμένος άνδρας στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, έμπαινε σε ένα γκέι μπαρ του Ορλάντο παίρνοντας μαζί του 50 αθώες ζωές και αφήνοντας το στίγμα του σε άλλους τόσους τραυματισμένους. Ένα μίσος που απλώνεται και όποια τείχη χτίζονταν δεκαετίες τώρα τα γκρεμίζει. Κι ύστερα όλα πάλι από την αρχή.
Οι τέχνες και το σινεμά εν γένει πάντοτε υπήρξαν δεκτικές και πρόθυμες να φιλοξενήσουν και να διαπραγματευτούν την έμπνευση χωρίς να εκτιμώνται οι ταμπέλες. Με μεγάλα βήματα κι άλλοτε μικρά, με ψίθυρους ή με ντουντούκες, το σινεμά δίδαξε πως το μίσος φέρνει μίσος και πως η αγάπη, όσο μελό κι αν διοχετεύεται μπορεί να νικήσει.
Η περσινή «Κάρολ» ερωτεύτηκε μια νεαρή πωλήτρια σε μια Αμερική που καταδίκαζε τα βλέμματα των παράνομων ερωτευμένων, η «Αντέλ» αγάπησε χωρίς να υπάρχει αύριο την Έμα, τα «Αγόρια έκλαψαν», ένας αγνός έρωτας κρύφτηκε στο «Brokeback Mountain», δυο άντρες κοιμήθηκαν πλάι σε μια φωτιά (που έκαιγε δυνατότερα μέσα τους) πριν οδηγηθούν στο «Αιντάχο» του καθενός και ο «Λώρενς» ισορρόπησε την ζωή του πάνω σε δυο γόβες.
Πριν υψώσετε -ακόμα και όχι περήφανα- την πολύχρωμη σημαία που συμβολίζει την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, αναλογιστείτε τις λέξεις που κρύβονται από πίσω: Life (ζωή), Healing (επούλωση), Sunlight (φως), Nature (φύση), Serenity (νηνεμία), Spirit (πνεύμα) και ίσως κάπου βρει ο καθένας την δική του ελευθερία.
Rainbow Flag of Film: a tribute to LGBTQ cinema from Fandor Keyframe on Vimeo.
