Ακόμα κι αν δεν είχαμε χρονιά εκλογών, ακόμα κι αν το ενδεχόμενο επανεκλογής του Ντόναλντ Τραμπ δεν προκαλούσε τρόμο για τις διεθνείς ισορροπίες – τον έχεις ικανό να αποσύρει τις ΗΠΑ ακόμα κι από τον ΟΗΕ-, μια ταινία για τα «πρώτα χρόνια» του αναπόφευκτα θα τραβούσε τα φώτα της δημοσιότητας στο διαγωνιστικό των Καννών. Η ταινία του Αλί Αμπάσι, που ξαναβρέθηκε εκεί με το «Holy Spider», πήρε ανάμεικτες κριτικές, αλλά να πούμε ότι αυτές γράφονται γενικώς κι ανεξαιρέτως δογματικά, δίχως την επιφύλαξη της πρώτης εντύπωσης και την υπενθύμιση των ιδιαίτερων συνθηκών παρακολούθησης αλλά και συγγραφής τους. Η ερμηνεία του Τζέρεμι Στρονγκ, πάντως, εκθειάζεται ακόμα και από τους διαφωνούντες – είναι πολύ νωρίς, αλλά το κρατάμε αυτό για τα επερχόμενα Όσκαρ.
Η φαιδρή ειδησεολογία, με τίτλους που αναφέρουν τον χρόνο του standing ovation της ταινίας, συνεχίζεται – plot twist: ολες οι φεστιβαλικές προβολές παρουσία συντελεστών έχουν standing ovation- με τα τρία βασικά βιομηχανικά έντυπα και πάλι να διαφωνούν για την ακριβή διάρκειά του. Του χρόνου βλέπουμε οι Κάννες να εγκαθιστούν υπηρεσία στατιστικής και το σύστημα VAR στις αίθουσες. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Variety, ο Αμπάσι ενθουσιάστηκε τόσο με την υποδοχή της ταινίας, που βγήκε το πουκάμισο του από το παντελόνι του, έτσι όπως χοροπηδούσε – θα λένε κουβέντες για χρόνια στην Κρουαζέτ, λογικά θα προτιμήσει τη Βενετία για τις επόμενες ταινίες του, τουλάχιστον μέχρι να ξεχαστεί το συμβάν.
Στα σημαντικά, ο Αμπάσι, έστω και με το πουκάμισο έξω – στη Λαμία θα τον λέγαμε «χαζοβράκη»-, δήλωσε ότι δεν υπάρχει μεταφορικός τρόπος για να αντιμετωπίσεις κινηματογραφικά τον φασισμό. «Ήρθε ο καιρός να κάνουμε τις ταινίες ξανά σχετικές με την εποχή τους. Ήρθε ο καιρός να κάνουμε και πάλι το σινεμά πολιτικό». Μεγαλόστομες εξαγγελίες, ας ελπίσουμε να συνοδεύονται από μια ταινία που τις δικαιολογεί (και) κινηματογραφικά.
