Το 1996 ήταν μία ιδιαίτερη χρονιά για τα Όσκαρ. Οι παραγωγές των μεγάλων στούντιο δεν βρέθηκαν να διεκδικούν σημαντικά βραβεία και με εξαίρεση το «Τζέρι Μαγκουάιρ» του Κάμερον Κρόου με λαμπερό πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ, το κόκκινο χαλί υποδέχθηκε τους ανεξάρτητους δημιουργούς και μη αναγνωρίσιμους (τότε) πρωταγωνιστές ταινιών όπως τα «Fargo», «Μυστικά και Ψέματα», «Δαμάζοντας τα Κύματα» και «Ο Σολίστας». Το παλιό Χόλιγουντ έδειχνε πλέον κουρασμένο, σκονισμένο και το 1996 τα όσκαρ τόλμησαν να προτείνουν για βραβεία ανθρώπους για τους οποίους τα πρωτοσέλιδα έγραφαν «ποιοί είναι αυτοί;».
Μεγάλος νικητής της βραδιάς, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε απευθείας μετάδοση από το MEGA με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη στο σχολιασμό, το σπαρακτικό ρομάντσο του Άντονι Μινγκέλα «Ο Άγγλος Ασθενής», διασκευή του μυθιστορήματος του Μάικλ Ονταάτζε σε παραγωγή του Σαούλ Ζάεντς («Amadeus»), που κέρδισε 9 βραβεία συμπεριλαμβανομένου της Καλύτερης ταινίας.
Σε μία τελετή που «αφόριζε» τα μεγάλα στούντιο και κοινώνησε το νέο αίμα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ο εξωτικός «Άγγλος Ασθενής» κουβαλούσε αύρα παλαιού χόλιγουντ, την ευρύτητα του βλέμματος ενός «Λόρενς της Αραβίας» και παράλληλα την απενοχοποιημένη ταυτότητα ενός μελοδράματος που όριζε το συναίσθημα πέρα από τα γεωγραφικά πάθη και κατέλυε το ανθρώπινο σώμα ως το τελευταίο σύνορο.
Είκοσι χρόνια μετά, η ταινία που όπως είχε δηλώσει και ο Μινγκέλα «δεν έγινε καλύτερη εξαιτίας των βραβείων», γιόρτασε τη μελαγχολική της επέτειο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ρώμης με επίτιμους καλεσμένους την πρωταγωνιστική τριπλέτα των Ρέιφ Φάινς, Ζιλιέτ Μπινός (Όσκαρ Β' Γυναικείου ρόλου στο ρόλο της νοσοκόμας Χάνα) και Κριστίν Σκοτ Τόμας. Με αισθητή την απουσία του Άντονι Μινγκέλα, ο οποίος πέθανε στις 18 Μαρτίου του 2008 από εγκεφαλική αιμορραγία, το καστ αφιέρωσε την προβολή στο σκηνοθέτη, ενώ λίγο πριν η Ζιλιέτ Μπινός είχε δηλώσει πως ήταν καλά προετοιμασμένη με μία τσάντα γεμάτη χαρτομάντιλα.
O Φάινς αναπολώντας τη συνεργασία του με τον Μινγκέλα είπε πως «…έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται την αξία της εργασίας τους. Δημιουργούσε μία εξαιρετική ατμόσφαιρα, λόγω της μεγαλοπρέπειας της καρδιάς, που είχε ως ανθρώπινο ον και ως καλλιτέχνης».
Με αφορμή την επέτειο της ταινίας, ανατρέξαμε στο τεύχος 78 (Απρίλιος 1997) του Περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ και αναδημοσιεύουμε τις συνεντεύξεις των Άντονι Μινγκέλα και Ζιλιέτ Μπινός στον Γιάννη Ζουμπουλάκη.
(Πατήστε πάνω στις εικόνες για μεγέθυνση)
