Ο Ρόσκο «Φάτι» Άρμπακλ υπήρξε ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς των δύο πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Η ερμηνεία του βασιζόταν στο γεγονός πως παρόλο τον όγκο του (ζύγιζε πάνω από 130 κιλά), διέθετε ευκινησία ακροβάτη, μωρουδίστικο πρόσωπο, ενώ είχε και εξαιρετική φωνή.
Η καριέρα του απογειώθηκε το 1918, όταν υπέγραψε το δεύτερο συμβόλαιό του με την Πάραμαουντ, αξίας τριών εκατομμυρίων δολαρίων για τρία χρόνια (περίπου 42,5 εκατομμύρια ευρώ με σημερινές τιμές), ποσό πραγματικά ανήκουστο για την εποχή, παρόλο που είχε αρχίσει να έχει προβλήματα υγείας λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ.
Το περιστατικό που τελικά σημάδεψε την καριέρα του έλαβε χώρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1921, όταν ο Άρμπακλ ταξίδεψε στο Σαν Φρανσίσκο με δύο φίλους, τον Λόουελ Σέρμαν και τον Φρεντ Φισμπαχ, κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από το βαρύ πρόγραμμά του. Οι τρεις τους έκλεισαν τρία δωμάτια (1219 -1221) στο ξενοδοχείο St Francis, με σκοπό να διοργανώσουν ένα πάρτι.
Απόσπασμα από το «The Garage» (1920) με τον Μπάστερ Κίτον
Οι καλεσμένοι μαζεύτηκαν την ίδια μέρα στο δωμάτιο 1220, με το απαγορευμένο αλκοόλ (περίοδος ποτοαπαγόρευσης) να ρέει άφθονο. Μία εξ αυτών ήταν και η τριαντάχρονη ηθοποιός Βιρτζίνια Ράπε, που έμελλε να αποτελέσει και την πέτρα του σκανδάλου.
Η Ράπε έπασχε από χρόνια κυστίτιδα, μία πάθηση που επιδείνωνε δραματικά το γεγονός πως κατανάλωνε μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, με αποτέλεσμα συχνά, κατά τη διάρκεια διαφόρων πάρτι να σκίζει τα ρούχα της, μεθυσμένη από το ποτό και τον πόνο που της προκαλούσε η αρρώστια της. Γενικότερα η υγεία της βρισκόταν σε τραγικό επίπεδο, έχοντας κάνει μια σειρά εκτρώσεων σε διάστημα λίγων χρόνων, με την ποιότητα της περίθαλψης που δέχτηκε κατά τη διάρκεια τους, να είναι τουλάχιστον ελλιπής, και την τελευταία να έχει γίνει σχετικά πρόσφατα.
Γύρω στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ο Άρμπακλ αποσύρθηκε από το πάρτι για να κάνει μια βόλτα στην πόλη με την φίλη του, Μάε Τάουμπ. Το τι συνέβη τα επόμενα δέκα λεπτά είναι διφορούμενο.
Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μοντ Ντέλμοντ, φίλης της Ράπε, η οποία είχε τη φήμη πως συχνά παγίδευε διάσημους για να τους εκβιάσει, συνέβησαν τα εξής: Ο Άρμπακλ τράβηξε την Ράπε στην κρεβατοκάμαρά του (1219), όπου και την βίασε. Η ίδια προσπάθησε χωρίς επιτυχία να μπει στην κρεβατοκάμαρα καθώς άκουγε της φωνές της φίλης της και όταν τελικά άνοιξε την πόρτα ο Άρμπακλ, η Ράπε βρισκόταν γυμνή και ματωμένη στο κρεβάτι πίσω του.
Σύμφωνα με την εκδοχή του ιδίου, όταν αποσύρθηκε στο δωμάτιο του για να αλλάξει βρήκε την Ράπε να κάνει εμετό στο μπάνιο. Την βοήθησε να πλυθεί και την άφησε στο κρεβάτι, πιστεύοντας πως ήταν απλά μεθυσμένη.
«Love» (1919)
Λίγο αργότερα και άλλοι καλεσμένοι μπήκαν στο δωμάτιο, όπου βρήκαν την Ράπε να σκίζει τα ρούχα της ουρλιάζοντας. Προσπάθησαν να την συνεφέρουν με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου να την καλύψουν με πάγο. Κάποια στιγμή κοιμήθηκε και το πάρτι συνεχίστηκε.
Η κοπέλα, επειδή όλοι πίστευαν πως ήταν απλώς μεθυσμένη έμεινε τρεις ολόκληρες μέρες στο δωμάτιο πριν μεταφερθεί τελικά στο νοσοκομείο. Τις μέρες αυτές εξετάστηκε από τρεις γιατρούς διαδοχικά,τον Δρ Όλαφ Καάρμποε, τον Δρ. Άρθουρ Μπίρτνσλι, υπεύθυνο γιατρό του ξενοδοχείου και τον Δρ Μέλβιλ Ράμγουελ, ο οποίος ήταν φίλος της Μοντ Ντέλμοντ. Αυτός, παρά τους ισχυρισμούς της προαναφερθείσας, δεν βρήκε σημάδια βιασμού και της χορήγησε αγωγή για τον πόνο και για την δυσκολία που είχε στην ούρηση, όπως είχε κάνει και ο Μπίρτνσλι. Τους δύο πρώτους, τους είχε καλέσει ο Άρμπακλ, ο οποίος την Τρίτη το απόγευμα αποχώρησε από το ξενοδοχείο.
Δυο μέρες μετά, η Ράπε, που ψηνόταν από τον πυρετό εισήχθη τελικώς στο νοσοκομείο, όπου και πέθανε την Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου από περιτονίτιδα, μια οξεία μόλυνση που στην περίπτωσή της οφειλόταν στην διάτρηση της ουροδόχου κύστης. Τα αίτια της διάτρησης αυτής θα γινόντουσαν πεδίο μεγάλων αντεγκλήσεων, με τις αρχές να υποστηρίζουν πως συνέβη λόγω του όγκου του Άρμπακλ, κατά τον βιασμό. Στις 17 Σεπτεμβρίου τον συνέλαβαν με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας.
Αναμενόμενα, το πρώτο μεγάλο σκάνδαλο στην ιστορία του Χόλιγουντ έγινε τεράστιο θέμα από τις εφημερίδες, οι οποίες στην συντριπτική τους πλειονότητα θεωρούσαν τον ηθοποιό ένοχο.
Χρειάστηκαν τρεις δίκες για να εξαχθεί τελικά πόρισμα, με τους ενόρκους να μην μπορούν να συμφωνήσουν ομόφωνα στις δύο πρώτες. Στην τρίτη κατά σειρά, οι ένορκοι συμφώνησαν πως ήταν αθώος και στις 12 Απριλίου 1922 αφέθηκε τελικά ελεύθερος, έχοντας στα χέρια του, πέρα από την απόφαση και μια γραπτή συγνώμη από τους ενόρκους για την ταλαιπωρία.
Παρόλα αυτά, τα δημοσιεύματα των σκανδαλοθηρικών εφημερίδων και η έκταση που πήρε η δίκη, αμαύρωσαν την φήμη του Άρμπακλ σε ανεπανόρθωτο βαθμό, με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από τον αμερικάνικο κινηματογράφο και τις περισσότερες κόπιες των ταινιών του να καταστρέφονται ενώ λίγο αργότερα χώρισε και από τη γυναίκα του.
Προσπάθησε πολλές φορές να επιστρέψει, ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης, αλλά τα κατάφερε μόνο όταν άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Γουίλιαμ Γκούντριχ, υπό το οποίο σκηνοθέτησε κάποιες ταινίες, κυρίως μικρού μήκους, από το 1924 ως το 1932. Την τελευταία αυτή χρονιά κατάφερε τελικώς να υπογράψει με την Γουόρνερ με το πραγματικό του όνομα, για μια σειρά έξι ταινιών μικρού μήκους. Στην 29 Ιουνίου 1993, μια μέρα μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της έκτης, υπέγραψε και πάλι στην Γουόρνερ για μια ταινία μεγάλου μήκους αυτήν την φορά. Το ίδιο βράδυ πέθανε στον ύπνο του από ανακοπή καρδιάς. Ήταν 46 ετών.
