«Η Αθήνα, ξανά και ξανά! Ο έρωτας, ξανά και ξανά! Ο θάνατος, όμως, μόνο μια φορά, ξαφνικός και σκανδαλώδης, έρχεται να προδώσει τις υπόγειες διαδρομές και τα παιχνίδια που παίζει η συνείδηση στους ήρωες της ταινίας.
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Από την πολυκατοικία του Εργένη (1997) μέχρι το τρένο που διακόπτει το τραγούδι της Στέλλας στο Αυτή Η Νύχτα Μένει (1999) και από τα αποκαλυπτικά στενά που οδηγούν στο κέντρο της πόλης στο Delivery (2004) μέχρι τον σκηνοθέτη που περιπλανιέται μετά τα μεσάνυχτα αναζητώντας ιστορίες στο Βαριετέ (1984), η Αθήνα υπήρξε συχνά ο εμμονοληπτικά παρών πρωταγωνιστής του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Μία πόλη που ξενυχτάει σε λαϊκά κέντρα διασκέδασης, που πνίγεται μέσα σε στενάχωρα διαμερίσματα, που κρύβεται μέσα στο σκοτάδι ενός αποπνικτικού μυστηρίου, που αλλάζει εποχές ανάλογα με τις διαθέσεις των ηρώων, μία πόλη που μπορείς να την περπατήσεις ανακαλύπτοντας αργά ή γρήγορα τη δική σου αλήθεια, μία πόλη-φόντο πίσω από παράθυρα και ταράτσες, μία πόλη που κρίνει τους κατοίκους της, τους διώχνει αλλά βρίσκεται πάντα εκεί όταν δεν υπάρχει άλλη… έξοδος.
Μία πόλη που θα γίνει ο τόπος, ο χρόνος και ο μάρτυρας των τελευταίων ημερών του Αντρέα (Σπύρου Παπαδόπουλου) στο σινεμασκόπ μιούζικαλ του Νίκου Παναγιωτόπουλου Πεθαίνοντας Στην Αθήνα. Από τη Σχολή Καλών Τεχνών μέχρι τα κεντρικά καφέ και από τους σταθμούς του μετρό μέχρι τα υπόγεια γκαράζ, ο Αντρέας θα ταξιδέψει για τελευταία φορά στους δρόμους που συνάντησε τις γυναίκες της ζωής του και από το πιο ψηλό σημείο της θα αποφασίσει να στραφεί στην αλήθεια. Χιονισμένη, με βροχή και αέρα, πολύβουη και άλλοτε έρημη, κοντά στη θάλασσα ή μακριά από αυτήν, γκρίζα ή χρωματιστή, τοπίο μίας απέραντης ανθρώπινης μοναξιάς, περισσότερο εδώ από κάθε άλλη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου η Αθήνα είναι ακόμη μία γυναίκα στη ζωή του Αντρέα. Μία γυναίκα που παρακολουθεί την προσπάθεια του Αντρέα να κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν, ανοίγοντας του δρόμους για το όποιο μέλλον. Μία Αθήνα που τον κουράζει (με χαρακτηριστική τη σκηνή όπου προσπαθεί να πείσει μάταια την Καμίλ να μετακομίσει στο κέντρο και εκείνη του απαντάει ότι δεν μπορεί να αποχωριστεί τη θάλασσα) και ταυτόχρονα τον ξεκουράζει δίνοντας του λίγο ακόμη χρόνο… Μία γυναίκα που ο Αντρέας αγαπάει, όσο και ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, και ίσως η μόνη που δεν χρειάζεται να της εξομολογηθεί τίποτα. Γιατί αυτή η Αθήνα μοιάζει να τα ξέρει όλα.
«Η ιδέα ήταν να οργανώσω κινήσεις, δράσεις και χορογραφίες, αφημένες τυχαία σε εσωτερικά και εξωτερικά σημεία της Αθήνας, σαν ένας παράξενος κόσμος που κυκλώνει τον πρωταγωνιστή, ένας κόσμος που αλλάζει μορφή προς κάτι αλλιώτικο».
Κωνσταντίνος Ρήγος, χορογράφος
«Ηταν η πιο δύσκολη περιπέτεια αυτή η αποθέωση του τέλους των εραστών που μας έδωσε για δράση ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. Εδώ μου χάρισε την ευκαιρία να συνθέσω για την εικόνα του τραγούδια-σκηνές, ερωτικές παραισθήσεις για πιάνο, έγχορδα και φωνές. Επιθυμώ να νιώσουν οι θεατές ό,τι κι εμείς την ώρα που το γεννήσαμε, λίγα εκατοστά πάνω απ το έδαφος, πετώντας στην πόλη που λατρεύουμε και που μας χωνεύει ερωτική απόλυτα ακόμα και στην πτώση της».
Σταμάτης Κραουνάκης, συνθέτης
