Η νεα ταινία του Κύπριου σκηνοθέτη Ανδρέα Πάντζη είναι ένα ιδιότυπο, σκοτεινό δράμα με κεντρικό ήρωα τον Ευαγόρα, έναν φιλήσυχο 30αρη όπου αποφυλακίζεται ύστερα από την καταδίκη του σε εμπλοκή κυκλώματος παραχάραξης, που ο ίδιος είχε μπλέξει για να καλύψει έναν φίλο του.
Στην προσπάθειά του να ανασυγκροτήσει την ζωή του, θα αναζητήσει την τύχη του, φτάνοντας στην Βουλγαρία, και εκεί θα γνωρίσει τον έρωτα και την προδοσία, συναντώντας την Βουλγάρα Τίτα και εντοπίζοντας τον φίλο του, Μιλεν, έναν παραχαράκτη και αρχηγό μιας περίεργης σπείρας.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Χάρης Αμπράζης και η Σίλβια Πέτκοβα, ενώ ο Γιώργος Χωραφάς υποδύεται τον «κακό» Μίλεν.
Το cinemag.gr μίλησε μαζί του για τον ρόλο του στην ταίνια, αλλά και την άποψή του για την πορεία του νέου ρεύματος ελληνικού σινεμά που ταξιδεύει ανα τον κόσμο, δρέποντας δάφνες και βραβεία.
Είναι η τρίτη σας συνεργασία με τον Ανδρέα Πάντζη. Θεωρείτε οτι η κινηματογραφική του γλώσσα ταιριάζει στην δική σας παρουσία;
Καταρχήν μου αρέσει πολύ το μείγμα που έχει ο Αντρέας. Μία ρεαλιστική ποιητικότητα και απ’ την άλλη μία γείωση, μία κατάδυση στον αισθησιακό κόσμο της γης. Απ’ τη μία έχει τα πόδια του βαθιά ριζωμένα στη γη της Κύπρου και απ’ την άλλη το πνεύμα του μπορεί να έχει ταξιδέψει μέχρι την πνευματικότητα των Ρώσων ποιητών.
Ωστόσο, κάθε φορά που έκανα μία δουλειά με τον Αντρέα, ήταν κάτι που δεν ήταν απόλυτα ταιριαστό μ’ εμένα. Μάλλον ήταν αρκετά μακριά και αταίριαστο με τη δική μου παρουσία. Και αυτή η αίσθηση της πρόκλησης είναι αυτό που μου αρέσει κάθε φορά. Να πλησιάσω κάτι που είναι μίλια μακριά μου.
Και ο τρόπος που συνεργαζόμαστε είναι κάτι που μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω μία εισβολή και να κλέψω πράγματα που δε θα βρίσκονταν διαφορετικά στο δρόμο μου ποτέ. Και μάλλον αυτό είναι που ταιριάζει στη δική μου παρουσία, να μην είμαι πάντα στον ίδιο δρόμο.
Η ταινία πραγματεύεται ένα παιχνίδι εξουσίας, ιδωμένο μέσα από μια σκοτεινή πλευρά που εμπλέκεται η προδοσία και το σεξ. Πιστεύετε ότι ο δικός σας ρόλος, «ο κακός της ταινίας» κατά κάποιον τρόπο, είναι κόντρα με ό,τι έχετε παίξει μέχρι στιγμής στο σινεμά; Και κατά πόσο αυτό έπαιξε ρόλο στο να πείτε ναι στην πρόταση;
Έχω παίξει ένα ορισμένο αριθμό κακών και με μία αρκετά μεγάλη γκάμα κακών. Από ζωώδεις κακούς μέχρι έναν κακό με πολλά ελαφρυντικά και είναι πάντα ενδιαφέροντες ρόλοι.
Όταν παίζεις τον ήρωα κουβαλάς και τις αξίες της ταινίας. Όταν παίζεις τον κακό κουβαλάς τις αξίες που πρέπει να πολεμήσει και να υπερνικήσει ο ήρωας και όσο πιο δυνατές είναι αξίες τόσο πιο δυνατοί είναι οι λόγοι που τον κάνουν κακό. Έτσι, βάζει τον ήρωα να ψάξει μέσα του για να βρει την ουσία των αξιών και να τη βγάλει και να την ζήσει ο ίδιος και να την υπερασπιστεί στην ταινία στον αντίποδα κάποιου «κακού».
Είναι πολύ ενδιαφέρον να παίζει κανείς τον κακό και πόσο μάλλον όχι έναν στερεοτυπικό κακό, καρικατουρίστικο, αλλά έναν έξυπνο κακό. Στη ζωή έχουμε να κάνουμε με έξυπνους κακούς, ανθρώπινους πολυδιάστατους κακούς, με σάρκα και επιθυμίες, που δεν έχουν την αίσθηση ότι είναι κακοί.
Πόσο εύκολο είναι να συνεργαστούν τόσες διαφορετικές εθνικότητες κάτω από την ομπρέλα μιας τέτοιας παραγωγής; Είναι κάτι που δίνει ένα μεγαλύτερο βάθος στην συνεργασία και την ανταλλαγή ιδεών;
Πώς είναι δυνατόν η ζωή του σήμερα να μην περνάει στο σινεμά; Οι διαφορετικοί πολιτισμοί συνδυάζονται συνεχώς. Έχουμε να κάνουμε συνέχεια με τη σκοπιά και το προϊόν που προκύπτει από τη δική μας και μία άλλη αντίληψη της ζωής, από μία άλλη κουλτούρα, από τον συνδυασμό μας με τον κόσμο. Συνεχώς προσαρμοζόμαστε κι αυτό είναι το παιχνίδι που καλούμαστε να παίξουμε στον σημερινό κόσμο.
Κι εμένα μ’ αρέσει να υπάρχουν σήμερα συμπαραγωγές. Είναι κάτι το οποίο το λατρεύω. Αυτά τα μείγματα είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί, γιατί μέσα από μία παραγωγή μέσα από την ένταση και την αίσθηση του κατεπείγοντος την κάθε στιγμή, όλοι βοηθούν με τον καλύτερο εαυτό τους και ταυτόχρονα μαθαίνουν ο ένας απ’ τον άλλο και από τις διαφορές που τελικά ενώνουν όσους δουλεύουν σε μία παραγωγή.
Από'κει και πέρα αυτό φωτίζει και το σενάριο. Αν και το σενάριο έχει να κάνει με διαπολιτισμικούς ήρωες, και το υπερασπίζει και η υποδομή της παραγωγής, το αποτέλεσμα είναι ακόμη καλύτερο. Το ’χω ζήσει πολλές φορές και νιώθω ότι κάθε φορά μαθαίνω όλο και περισσότερα πράγματα και πως όλα τελικά είναι σχετικά στον κόσμο.
Συνεχίζετε να κάνετε ταινίες τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πώς αποτιμάτε την παρουσία ενός νέου ρεύματος ελληνικού σινεμά στα ξένα φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια;
Πρόκειται για μία πάρα πολύ όμορφη έκπληξη. Είναι κάτι το οποίο ονειρεύτηκα όταν ήμουν στο ΦΚΘ. Ήταν κάτι που με τη Δέσποινα Μουζάκη θέλαμε να προκαλέσουμε ή τουλάχιστον να ερεθίσουμε τους δημιουργούς ώστε να γίνει ένα νέο ρεύμα στην Ελλάδα μέσα απ’ την αλληλεγγύη, τη συνεργασία και να περάσει στην πράξη με διάφορους τρόπους, όπως μικρού μήκους , μεσαίου μήκους κλπ. Να μην παραμένουν τα σχέδια στα χαρτιά αλλά να πραγματοποιούνται.
Γιατί έβλεπα ότι στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν πολύ περιορισμένα οικονομικά, κάτι που δημιουργούσε μια ανταγωνιστικότητα περίεργη, με πικρίες που είναι το αντίθετο της δημιουργικότητας.
Και η κρίση επέσπευσε αυτή την υπέρβαση, θα έλεγα, αυτού του μη δημιουργικού ανταγωνισμού. Βοήθησε ώστε η αλληλλεγύη να είναι ανάγκη και να συμβούν αυθόρμητα, χωρίς σκοπιμότητες, άτυπες συμπαραγωγές.
Ενώ, παράλληλα, και η επιλογή των θεμάτων έγινε πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη από μια επιτυχία εμπορική. Αυτό απελευθέρωσε και βοήθησε στο να είναι πιο ακραίες οι ταινίες, πιο ριψοκίνδυνες και θρασείς, κοιτάζοντας στα μάτια ένα διεθνές κοινό. Αυτό έχει επιτυχία στα φεστιβάλ, αλλά αυτή η επιτυχία απαντάει και σε μία επιθυμία των φεστιβάλ να δείξουν κάτι θετικό για την Ελλάδα και την ενδιαφέρουσα πλευρά της χώρας.
Απ’ όσο γνωρίζω από προσωπική εμπειρία, παγκοσμίως, χαίρονται ιδιαιτέρως που η Ελλάδα ανταποκρίνεται σε ένα δημιουργικό κάλεσμα. Κι αυτό είναι πολύ θετικό γιατί ο Τύπος γράφει, τα Μέσα το διαδίδουν και αλλάζει η εικόνα που έχουν οι ξένοι για την Ελλάδα. Ξαφνικά δημιουργείται ένας πιο μεγάλος σεβασμός. Κι αυτό ακριβώς είναι που διακυβεύεται αυτή τη στιγμή με την κρίση που περνάει η χώρα. Ο σεβασμός εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας.
